ကိုဖိုးတစ္ရုတ္ blog မွ ကူးယူေဖာ္ျပသည္။
Type the rest of your post here.
Monday, June 1, 2009
ဂ်ြန္ယက္ေတာ ၏ ေနာက္ခံ အေၾကာင္း တစ္ေစ႔ တစ္ေစာင္း
Thursday, May 28, 2009
ျပည္ပေရာက္ မ်ိဳးခ်စ္ ျမန္မာမ်ား (OBP) အဖြဲ႕၀င္တစ္ခ်ိဳ ႔ႏွင့္ ေဒသတြင္း NGO အဖြဲ႕အခ်ိဳ႕တို႔ ပူးေပါင္းကာ ဆႏၵျပေတာင္းဆုိခဲ့ၾကေသာ ဓါတ္ပံုမ်ား
ကို လြန္လြန္းမွ ေပးပို႔သည္။
ေအာက္ေဖၚျပပါ ဓါတ္ပံုမ်ားမွာ စကၤာပူႏိုင္ငံမွ ဗီဇာ သက္တမ္းမတိုးေပးေသာေၾကာင့္ ကေမၻာဒီးယားသို႔ ထြက္ခြာသြားရေသာ
ျပည္ပေရာက္ မ်ိဳးခ်စ္ ျမန္မာမ်ား (OBP) အဖြဲ႕၀င္တစ္ခ်ိဳ ႔ႏွင့္ ေဒသတြင္း NGO အဖြဲ႕အခ်ိဳ႕တို႔ ပူးေပါင္းကာ ကေမၻာဒီးယားႏုိင္ငံ ဖႏြန္းပင္ၿမဳိ႕ရွိ ျမန္မာသံ႐ုံးေရွ႕တြင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ လြတ္ေျမာက္ေရးအတြက္ ယေန႔ မတ္လ ၂၇ ရက္ေန႔၌ ဆႏၵျပေတာင္းဆုိခဲ့ၾကေသာ ဓါတ္ပံုမ်ား ျဖစ္ပါသည္။
Type the rest of your post here.
Monday, May 11, 2009
Tuesday, March 31, 2009
စကၤာပူမွ တားျမစ္လဖၠက္မ်ား
Microsoft Word Recall of Tea Leaves Products From Myanmar
Publish at Scribd or explore others:
Type the rest of your post here.
Saturday, March 21, 2009
ၾကပ္ေျပးနန္းတြင္း အရႈပ္ေတာ္ပံု ၁ မွ ၂၁ အထိ (ရဲရင္႔ငယ္ ဘေလာ႔မွ ကူးယူေဖာ္ျပသည္)
Type your summary here.
Type the rest of your post here.
Sunday, January 11, 2009
ဦးခင္ေအာင္ ေရးသားေသာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကို ဘယ္သူသတ္သလဲ
Thursday, October 16, 2008
“မဟူရာေနာက္ခံ၀ယ္…….(၁)”
ၿပီးခဲ့တဲ့ သီတင္းပတ္ေတြတုန္းက အလုပ္ပိတ္ရက္ေတြမွာ လမ္းျပၾကယ္စာၾကည့္တုိက္ကုိ ေရာက္သြားတုိင္း မသိစိတ္က ေစစားတဲ့အေလ်ာက္ က်ေနာ္မ်က္လုံးမ်ားက တစုံတေယာက္ကုိ အမႈမဲ့အမွတ္မဲ့ လုိက္ရွာေနမိခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္ရွာေနသူကုိ ေတြ႕ရမွာမဟုတ္ဘူးဆုိတာကုိ သိစိတ္၀င္သြားတဲ့အခ်ိန္တုိင္းမွာ နင့္ကနဲ လြမ္းေမာစိတ္နဲ႔ ရင္ထဲမွာ ဟာၿပီး က်န္ရစ္ခဲ့တယ္။
ဟုတ္ပါရဲ႕။ လမ္းျပၾကယ္ကုိေရာက္တုိင္း “ေနေန”တေယာက္ကုိ က်ေနာ့္မသိစိတ္က လုိက္ရွာေနမိတာပါလား။ လြန္ခဲ့တဲ့ ၂ ႏွစ္လုံးလုံး လမ္းျပၾကယ္ကုိ ေရာက္တုိင္း အဲသည္က စာအုပ္ငွားတဲ့ ေကာင္တာမွာ၊ ဒါမွမဟုတ္ လမ္းျပၾကယ္ေရွ႕မွာ ေနေန႔ ကုိ အၿမဲလုိလုိ ေတြ႕ရေလ့ရွိတာကုိး။ ေနေနနဲ႔အတူ သူမရဲ႕အေမ “အန္တီ”ကိုလည္း အၿမဲလုိလုိ ေတြ႕ရတယ္ေလ။ သူမရဲ႕ ရယ္သံ၊ စကားေျပာသံေတြနဲ႔ အၿမဲလုိလုိ အသက္၀င္လႈပ္ရွားေနခဲ့တဲ့ စာၾကည့္တုိက္ကေလး။ အခုေတာ့…
…….ဒီအခ်ိန္ဆုိရင္ ေနေနဟာ က်ေနာ္တုိ႔နဲ႔ မုိင္ေပါင္းေထာင္ခ်ီေ၀းတဲ့ ကမၻာတဖက္ျခမ္းမွာ။ လမ္းျပၾကယ္နဲ႔အတူ စကၤာပူမွာ ေနာက္ခ်န္ထားရစ္ခဲ့ရတဲ့ မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္းေတြကုိ လြမ္းဆြတ္ သတိရေနေပလိမ့္မယ္။
------------------------------------------------------------------------------------------------------
လြန္ခဲ့တဲ့ သုံးႏွစ္ေလာက္က သူမကုိ က်ေနာ္တုိ႔ စသိေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔က အုိးေ၀(စကၤာပူ)ဆုိၿပီး စကၤာပူမွာ ႏုိင္ငံေရးအသိစိတ္ျမႇင့္တင္ေရးလႈပ္ရွားမႈေတြ၊ လႈံ႕ေဆာ္မႈေတြ၊ ျပည္တြင္းအင္အားစုေထာက္ကူေရးေတြကုိ အားသြန္ခြန္စုိက္ စတင္လုပ္ေဆာင္စဥ္ကာလ။ သူမက တျခားမိန္းကေလးသူငယ္ခ်င္းတေယာက္နဲ႔အတူ ဘားမားအက္ရွင္(စကၤာပူ)ဆုိၿပီး အဖြဲ႕ငယ္ေလးတခုဖြဲ႕ၿပီး ျမန္မာ့အေရးကုိ တက္တက္ႂကြႂကြ လႈပ္ရွားေနခ်ိန္ေပါ႔။
ေဟာ…က်ေနာ္တုိ႔ေတြ အခ်င္းခ်င္းေတြ႕ၿပီး သိပ္မၾကာပါဘူး….ဘယ္လႈပ္ရွားမႈမွာမဆုိ အတူတူဘဲ စုစုစည္းစည္းနဲ႔ လႈပ္ရွားျဖစ္ၾကေတာ့တယ္။
အထိမ္းအမွတ္ပြဲေတြအတြက္ ပုိစတာထုတ္တာေတြ၊ ေစ်းႏႈန္းေမးျမန္းစုံစမ္းတာေတြ၊ အခန္းငွားတာေတြ၊ လက္ကမ္းစာေစာင္ထုတ္တာေတြမွာ ဘားမားအက္ရွင္(စကၤာပူ)က အင္မတန္ အားကုိးရတယ္။ လက္သြက္ေျခသြက္ရွိတယ္။ အေသးစိတ္ကအစ အကြက္ေစ့ၿပီး အပင္ပန္းလည္း ခံႏုိင္တယ္။ အစစ သူတုိ႔ခ်ည္း ဒုိင္ခံလုပ္လြန္းလုိ႔ သူတုိ႔ပင္ပန္းတာကုိ ျမင္ရေတာ့ က်ေနာ္က သူတုိ႔ကုိေျပာရတယ္။ ဘားမားအက္ရွင္ဆုိတဲ့ အမည္ေၾကာင့္ ပညတ္သြားရာ ဓါတ္သက္ပါၿပီး မနားတမ္းလုပ္ေနရတယ္ဆုိတဲ့အေၾကာင္းကုိေလ။
ေနာက္မၾကာခင္မွာဘဲ ေစတနာရွင္ ျမန္မာလူႀကီးအခ်ိဳ႕ရဲ႕ သဒၵါတရားနဲ႔ လူငယ္ေတြရဲ႕ တက္ႂကြမႈ၊ ထက္သန္မႈေတြ ေပါင္းစပ္လုိက္တဲ့အခါ စကၤာပူမွာ ပထမဦးဆုံးအႀကိမ္အျဖစ္ ျမန္မာေတြအခ်င္းခ်င္းအၾကား ဗဟုသုတေတြ၊ နားလည္မႈေတြ၊ ထက္သန္မႈေတြ၊ အျပန္အလွန္ စီးကူးပ်ံ႕ႏွံ႕ကာ အယူအဆေတြ၊ အိပ္မက္ေတြကုိ ေပါင္းကူးေပးႏုိင္မယ့္ “လမ္းျပၾကယ္” ဆုိတဲ့ ျမန္မာစာၾကည့္တုိက္ကေလးတခု ေပၚေပါက္လာခဲ့တယ္။
ေနေနအပါအ၀င္ လမ္းျပၾကယ္အဖြဲ႕၀င္ လူငယ္ေတြရဲ႕ ဖန္တီးတတ္တဲ့ စိတ္ကူးစိတ္သန္းေလးေတြေအာက္မွာ လမ္းျပၾကယ္စာၾကည့္တုိက္ဟာ ျမန္မာစာေပ၊ ျမန္မာ့လူမႈအဖြဲ႕အစည္းနဲ႔ ျမန္မာ့အေရးကိစၥတုိင္းအတြက္ အဖုိးမျဖတ္ႏုိင္တဲ့ ဘူမိနက္သန္ေလးတခုအျဖစ္ ႐ုပ္လုံးေပၚလာခဲ့တယ္။
ေရႊ၀ါေရာင္ေတာ္လွန္ေရးအတြင္းမွာ၊ နာဂစ္မုန္တုိင္းအတြင္းမွာ လမ္းျပၾကယ္စာၾကည့္တုိက္ဟာ စကၤာပူေရာက္ျမန္မာလူမ်ဳိးေတြရဲ႕ အေရးႀကီးလုိ႔ ေသြးနီးစရာ အခ်က္အခ်ာ ေနရာတခုအျဖစ္ သမုိင္းတာ၀န္ေက်ပြန္ခဲ့တယ္။
အဲသည္အခ်ိန္ေတြတုန္းက တႏွစ္ေလာက္သာ သက္တမ္းႏုႏုေလးဘဲ ရွိေသးတဲ့ လမ္းျပၾကယ္စာၾကည့္တုိက္အေနနဲ႔ ဒီေလာက္ ႀကီးမားရင့္က်က္တဲ့ တာ၀န္ေတြကုိ ထမ္းေဆာင္ႏုိင္ခဲ့တာဟာ ေနေနတုိ႔လုိ ႏုိင္ငံေရးအသိစိတ္ရွိတဲ့၊ သမုိင္းေပးတာ၀န္ကုိ ၀ံ့၀ံ့စားစား ထမ္းေဆာင္ရဲတဲ့၊ တာ၀န္သိတဲ့ လူငယ္ေတြေၾကာင့္ပါ။
ဒီလုိပါဘဲ။ ေရႊ၀ါေရာင္ေတာ္လွန္ေရးအတြင္းျပဳလုပ္ခဲ့တဲ့ ျမန္မာသံ႐ုံးေရွ႕က မီးထြန္းဆုေတာင္းပြဲ၊ အာဆီယံထိပ္သီးညီလာခံအတြင္း ေအာခ်ာ့ဒ္လမ္းမက ဆႏၵျပပြဲ၊ ၿပီးခဲ့တဲ့ ေမလက ျမန္မာသံ႐ုံးေရွ႕ျပဳလုပ္တဲ့ ကန္႔ကြက္မဲေပးပြဲ စတဲ့လႈပ္ရွားမႈေတြမွာလည္း ေနေန တုိ႔ မိန္းကေလးဆုိၿပီး ေနာက္ခ်န္မေနခဲ့ပါဘူး။
လက္တြဲလုပ္ခဲ့သမွ်ပြဲေတြအနက္ အမွတ္တရ အရွိဆုံးကေတာ့ “သီးေလးသီးေဆးေရာင္စုံအၿငိမ့္”ကုိ ျပည္ပမွာ ပထမဦးဆုံးအႀကိမ္ ပြဲထုတ္တဲ့ စကၤာပူက ရံပုံေငြပြဲပါဘဲ။ အဲသည္ပြဲက ရလာတဲ့ အျမတ္အစြန္းေတြအနက္က ၆၀ ရာခုိင္ႏႈန္းကုိ အၿငိမ့္အဖြဲ႕သားမ်ားအတြက္ ထုိက္ထုိက္တန္တန္ ခ်ီးျမႇင့္ႏုိင္ခဲ့သလုိ က်န္ ၄၀ ရာခုိင္ႏႈန္းကုိလည္း ျမန္မာျပည္တြင္းက ဒီမုိကေရစီအင္အားစုေတြအတြက္၊ ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေတြအတြက္ အက်ဳိးရွိရွိ ေပးပုိ႔ႏုိင္ခဲ့ပါတယ္။
အဲသည္ပြဲ ျဖစ္ေျမာက္ဘုိ႔အတြက္ ေနေန တုိ႔ အပင္ပန္းခံႏုိင္ပုံကုိ က်ေနာ္တုိ႔မွာ လက္ဖ်ားခါယူရၿပီး တခ်ဳိ႕ေနရာေတြမွာ “ေတာ္ၿပီ၊ မလုပ္နဲ႔ေတာ့” လုိ႔ေတာင္ တားယူရပါတယ္။ စဥ္းစားၾကည့္ေလ…. ခန္းမငွားရမ္းတာ၊ လက္မွတ္ေတြ ႐ုိက္ႏွိပ္ရာမွာ၊ လက္မွတ္ေတြ ေရာင္းခ်ရာမွာ၊ ထုိင္ခုံေနရာခ်ထားတဲ့ေနရာမွာ တာ၀န္ယူမႈေတြကအစ၊ ေနာက္ခံစာလုံးတာ၀န္ေတြအျပင္ သီးေလးသီးအဖြဲ႕သားေတြကုိ သူ႕အိမ္မွာ တင္ထားၿပီး စားေရးေသာက္ေရးအတြက္ ခ်က္ျပဳတ္တဲ့တာ၀န္ကုိပါ ယူရတာကုိး။ ပြဲလည္းၿပီးေရာ ေနေန တုိ႔ ဖလက္ျပသြားေတာ့တာပါဘဲ။ ပြဲကအၿပီးေနာက္တေန႔မွာ သီးေလးသီးအဖြဲ႕သားေတြ စားဘုိ႔ ဘဲကင္ေတြ ၀ယ္ၿပီး သူမအိမ္ကုိ သြားပုိ႔ေတာ့ ေနေနတုိ႔ အိပ္ေနလုိက္တာ၊ က်ေနာ္တုိ႔ လင္မယား လာလည္သြားတာကုိေတာင္ မသိလုိက္ေတာ့ဘူး။
-------------------------------------------------------------------------------------
ေနေန နဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ က်ေနာ္တုိ႔မွာ မေမ့ႏုိင္စရာ အမွတ္တရေတြက အမ်ားႀကီးပါ။ သူက ကေလးဆန္တယ္။ တခါတေလ ကေလးလုိဘဲ မ်က္ရည္ေတြ ပုိးပုိးေပါက္ေပါက္ က်ၿပီး ႐ုတ္တရက္ႀကီး ငုိခ်ရင္ ငုိခ်လုိက္တာမ်ဳိး။ စိတ္ကလည္း ေကာက္တတ္ေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ ခဏဘဲ။ ၾကာၾကာ စိတ္မဆုိးတတ္ဘူး။ ခဏေနရင္ သူ႕အသံ စာစာ စာစာ နဲ႔ ျပန္ၾကားရၿပီ။
အဲသည္လုိ ကေလးဆန္တဲ့ က်ေနာ့္ ညီမေလးအရြယ္ေလာက္သာရွိတဲ့မိန္းကေလးဟာ မုိးထဲေရထဲ လုိအပ္လာတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ သူမရဲ႕စိတ္ဓါတ္ဟာ သံမဏိလုိခုိင္မာတာကုိ ေလးစားစဖြယ္ေတြ႕ရပါတယ္။
ဒီလုိပါ၊ စကၤာပူအစုိးရဟာ လမ္းျပၾကယ္စာၾကည့္တုိက္ရဲ႕ လုပ္ငန္းေတြ၊ အတြင္းေရးေတြကုိ အေသးစိတ္ သိခ်င္ပါတယ္။ အဲသည္အတြက္ ေနေနရဲ႕ ပီအာရ္ ရီအင္ထရီပါမစ္ သက္တမ္းတုိးတဲ့အခါမွာ ခ်က္ခ်င္းတုိးမေပးဘဲ အခ်ိန္ဆြဲၿပီး ေနေနကုိ အင္တာဗ်ဴးသီးသန္႔ေခၚပါတယ္။ အင္တာဗ်ဴးမွာ ေမးျမန္းတာက ရီအင္ထရီပါမစ္သက္တမ္းတုိးျခင္းနဲ႔ ဘယ္လုိမွ မဆက္စပ္တဲ့ လမ္းျပၾကယ္အေၾကာင္းကို အေသးစိတ္ေမးျမန္းပါတယ္။ သူတုိ႔ေမးတုိင္း ေနေနက မေျဖေတာ့ သူတုိ႔ အၾကပ္ေတြ႕ပါတယ္။ သူတုိ႔သိလုိတဲ့ အခ်က္အလက္ေတြကုိမေပးရင္ ေနေနရဲ႕ ရီအင္ထရီသက္တမ္းတုိးမေပးဘူးဆုိတဲ့အေၾကာင္း၊ သူမအေနနဲ႔ သူတုိ႔ရဲ႕ သတင္းေပးလုပ္ရင္ သူမရဲ႕ စြမ္းေဆာင္ႏုိင္မႈအေပၚမွာ ၾကည့္ၿပီး သက္ညႇာစြာ ဆုံးျဖတ္မယ္ဆုိတဲ့အေၾကာင္းေျပာျပကာ ဆက္သြယ္ရန္ ဖုန္းနံပါတ္တခုေပးလုိက္ပါတယ္။ စကၤာပူအာဏာပုိင္ေတြရဲ႕ လုပ္ပုံကုိင္ပုံကုိ သုံးသပ္ရတာ မိန္းကေလးတေယာက္ကုိ သည္လုိ အခက္အခဲေတြနဲ႔ အၾကပ္ကုိင္ၿခိမ္းေျခာက္လုိက္ရင္ အလြယ္တကူ သူတုိ႔ခုိင္းတဲ့အတုိင္း လုပ္လာလိမ့္မယ္လုိ႔ ေလွ်ာ့တြက္ထားပုံရပါတယ္။
ဒါေပမယ့္ ေနေန ဟာ သူ႕ရဲ႕ သက္ေတာင့္သက္သာရွိမႈအတြက္၊ ဘ၀လုံၿခဳံမႈအတြက္ ရဲေဘာ္ရဲဘက္ေတြအေပၚမွာ သစၥာေဖာက္တဲ့ လူစားမ်ဳိးမဟုတ္ဘူးဆုိတာ၊ သူမရဲ႕ သိကၡာနဲ႔ သစၥာေစာင့္သိမႈကုိ ေရာင္းစားတတ္တဲ့ မိန္းကေလးမ်ဳိးမဟုတ္ဘူးဆုိတာကုိ စကၤာပူက အာဏာပုိင္ေတြ သိထားခဲ့ဟန္ မတူပါဘူး။
သူမရဲ႕ ရီအင္ထရီသက္တမ္းကို တုိးမေပးတဲ့အတြက္ ၾသစေတးလ်မွာ ေက်ာင္းပေရာ့ဂ်က္သြားလုပ္ရမယ့္ အခြင့္အေရးတခုလုံးကုိ စြန္႔လႊတ္လုိက္ရတယ္။ စကၤာပူအာဏာပုိင္ေတြရဲ႕ မတရားလုပ္ရပ္မႈေၾကာင့္ သူမအေနနဲ႔ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ တက္လာတဲ့ ဒီဂရီ တခုကုိ ၿပီးကာနီးမွ လက္လႊတ္လုိက္ရတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေနေန တုိ႔ ဒူးမေထာက္ခဲ့ဘူး။ ယုံၾကည္မႈကုိ ဆုပ္ကုိင္ထားႏုိင္ဘုိ႔ ေနေန႔ဘက္က ေပးဆပ္လုိက္ရတာေတြ အမ်ားႀကီးပါ။
တခ်ဳိ႕ေတြေတာင္မွ ေယာကၤ်ားရင့္မႀကီးေတြတန္မယ့္ စကၤာပူအစုိးရက ပီအာရ္ ခ်ေပးမယ္၊ စီတီဇင္ျဖစ္ဘုိ႔အခြင့္အေရးေပးမယ္ဆုိတဲ့ မက္လုံးေတြအတြက္ တမ်ဳိးသားလုံးအေရးကုိ ေစ်းေပါေပါနဲ႔ လဲလွယ္ေရာင္းစားခဲ့တဲ့လူေတြလည္း ရွိခဲ့ပါတယ္။ တခ်ဳိ႕လည္း ရီအင္ထရီပါမစ္သက္တမ္းကေလး တႏွစ္ေလာက္တုိးဘုိ႔အတြက္ စကၤာပူအစုိးရဆီမွာ အေျပးဒူးေထာက္ကာ ေျခသလုံးကုိ ဖက္လုိက္တဲ့လူေတြလည္း ရွိပါတယ္။
အဲသည္လုိ လူစားမ်ဳိးေတြထဲမွာ ေနေန မပါ၀င္ခဲ့ဘူး။ တကယ့္ ေရထဲမုိးထဲက်မွ ဘယ္သူဟာ သတၱိရွိသလဲ၊ ဘယ္သူဟာ သတၱိေၾကာင္သလဲ၊ ဘယ္သူဟာ သစၥာရွိသူလဲ၊ ဘယ္သူဟာ သစၥာေဖာက္လဲဆုိတာ အလြယ္တကူ ခြဲျခားလုိ႔ ရႏုိင္တာကလား။
----------------------------------------------------------------------------------------------
ေနေနေရ…. တုိ႔တေတြ တေယာက္နဲ႔ တေယာက္ သိကၽြမ္းခဲ့ရတဲ့ကာလဟာ အလြန္ဆုံးရွိလွရင္ သုံးႏွစ္ေပါ႔။ ဒါေပမယ့္ ယုံၾကည္ရာ စိတ္ထားခ်င္း ဖလွယ္ခဲ့ၾကတဲ့ ရဲေဘာ္ရဲဘက္ေတြမုိ႔ တသက္တာလုံး သိကၽြမ္းခဲ့ရတဲ့သူေတြထက္ေတာင္ တုိ႔တေတြ ပုိနီးခဲ့ၾကပါတယ္။ တုိ႔တေတြ ပုိရင္းခဲ့ၾကပါတယ္။
မုိင္ေထာင္ေပါင္းမ်ားစြာဆုိတဲ့ ခရီးတာအကြာအေ၀းက တုိ႔တေတြရဲ႕ စိတ္ႏွလုံးသားအခ်င္းခ်င္း ေသြးစည္းေနမႈ၊ ေသြးနီးေနမႈကုိ မတားဆီးႏုိင္ပါဘူး။ တုိ႔ေတြဟာ တူညီတဲ့ ယုံၾကည္ခ်က္တခုနဲ႔ လမ္းေၾကာင္းတခုတည္းေပၚမွာ ေလွ်ာက္ေနၾကသူေတြေပါ႔၊ တုိက္ပြဲ၀င္ေဖာ္ ရဲမက္ေတြေပါ႔။
ကမၻာရဲ႕ ဘယ္ေထာင့္ ဘယ္ေနရာကုိဘဲေရာက္ေရာက္ တုိ႔တေတြ ယုံၾကည္ခ်က္ကုိ ခုိင္ခုိင္ၿမဲၿမဲ စြဲကုိင္လုိ႔ လြတ္လပ္ျခင္းဆုိတဲ့ တုိ႔ရဲ႕ ဘုံအိပ္မက္ကုိ အေကာင္အထည္ေဖာ္သြားၾကမယ္။
စနစ္တခုကို ေျပာင္းလဲဘုိ႔ ႀကဳိးစားရာမွာ ပါ၀င္တဲ့သူေတြအဘုိ႔ ေပးဆပ္စြန္႔လႊတ္ရမႈေတြ အသီးသီးရွိၾကတာ အေသအခ်ာပါဘဲ။ ကုိယ့္ယုံၾကည္ခ်က္အတြက္ ဘာမဆုိ ေပးဆပ္စြန္႔လႊတ္ဘုိ႔ အသင့္ရွိတဲ့လူေတြ တစထက္တစ မ်ားျပားတဲ့အခ်ိန္ဟာ အဲသည္စနစ္ကုိ တုိ႔တေတြ ေအာင္ျမင္စြာ ထူေထာင္ႏုိင္တဲ့အခ်ိန္ေပါ႔။
မဟူရာည ေနာက္ခံမွာ ၿပဳိးျပက္လက္ေနတဲ့ ေငြၾကယ္ပြင့္ေလးမ်ားရဲ႕ လင္းလက္မႈကုိ ဘယ္လုိအေမွာင္ထုမ်ဳိးကမွ ခ်ဳိးဖ်က္လုိ႔ မရႏုိင္သလုိ တကမၻာလုံးကုိ လႊမ္းမုိးရစ္ၿခဳံထားတဲ့ အေမွာင္ထုႀကီးေတာင္မွ ေသးငယ္တဲ့ ဖေယာင္းတုိင္ေလးရဲ႕ အလင္းေရာင္ကုိ လုံး၀ေပ်ာက္ျပယ္သြားေအာင္ မတတ္စြမ္းႏုိင္ပါဘူး။
ပတ္၀န္းက်င္မွာ ေၾကာက္ရြံ႕စုိးထိတ္ျခင္းဆုိတဲ့ ပိန္းပိတ္တဲ့ အေမွာင္ထုႀကီး ဘယ္လုိပင္ႀကီးစုိးေနပါေစ ရင္ထဲက ႏွလုံးအိမ္မွာ လြတ္လပ္ျခင္း ဆုိတဲ့ ဖန္မီးအိမ္ကုိ အခုလုိဘဲ ထိန္ေနေအာင္ အစဥ္အၿမဲဆက္လက္ထြန္းညႇိထားႏုိင္ဘုိ႔ ဆႏၵျပဳရင္း………………
14 comments:
ႏွင္းဆီ said...
ဂုဏ္ယူပါတယ္..ေနေနရယ္....
ဒီပို႔စ္ကို ေအာင္စရာျပည္႔တို႔လို ေယာက်ာ္းရင္႔မာၾကီးျဖစ္ရက္နဲ႔ သစၥာေဖာက္တတ္တဲ႔ သူေတြ ဖတ္သင္႔ျပီး ရွက္သင္႔တယ္...... ကိုယ္တေယာက္ေကာင္းစားဖုိ႔ အမ်ားစုကို စေတးရဲတာ သိပ္ရွက္ဖို႔ေကာင္းတယ္.........
Anonymous said...
မႏွင္းဆီ
စကၤာပူအစိုးရ က ဒီကိစၥကို အခုလိုလုပ္တာဟာ ဘယ္သူမွသစၥာေဖာက္ တယ္မေဖာက္တယ္ဆိုတာ ထက္ သူ႔တုိင္းျပည္ အက်ိဳးစီးပြားအတြက္ နဲ႕ နအဖ နဲ႔ ေပါင္းျပီးလုပ္တယ္ဆိုတာ သိသာထင္ရွားပါတယ္။လူ တစ္ေယာက္ သစၥာေဖာက္ယံုနဲ႔ ဒီလိုျဖစ္ရတယ္ဆိုတာ မလြယ္ပါဘူး၊ အေနအထားကို ေသခ်ာျပန္သံုးသပ္ၾကည္႔ပါဦး၊ ပင္နီစူးလား ပလာဇာမွာ ေခ်ာင္းဆိုးေပ်ာက္ေဆး (ကြန္မသာဇင္) ေပးေရာင္း ျပီး informer လုပ္ခိုင္းထားတဲ႕လူေတြ ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ရွိသလဲ၊ပင္နီစူးလား ပလာဇာက ဘယ္ဆိုင္ေတြက ဘယ္ေလာက္သတင္းေပးေနသလဲ၊တစ္ရားမ၀င္ ေနလို႔ အဖမ္းခံရျပီး special pass နဲ႔ ျပန္လႊတ္ေပးထားတဲ႕ သတင္းေပး ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ ကိုသိပါသလဲ၊ျပန္လည္သံုးသပ္ပါ၊ စလံုးအစိုးရရဲ႕ ဟိုအရင္ကနဲ႔ ေရာ အခုေရာ နအဖ နဲ႔ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ မႈေတြ ကိုေရာ ျပန္လည္ ေဖြရွာ ဖတ္ရႈ ေဖာ္ထုတ္ပါ။ နအဖက ေထာက္လွန္းေရး တပ္ဖြဲ႔ ခြဲ ၂ ခြဲ လႊတ္ထားတာ ၾကာခဲ႔ပါျပီ၊ မႏွင္းဆီရဲ႕ မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ဓါတ္နဲ႔ မေနေန ကို ကိုယ္ခ်င္းစာနာမႈ အတြက္ ေလးစားပါတယ္၊ အခုလို ဒီမိုကေရစီ ဆန္ဆန္ေ၀ဖန္ေျပာဆုိတဲ႕ အတြက္ ေက်းဇူးတင္ရွိပါေၾကာင္း။ ေနာက္ေနာင္ ယခုထက္ လိမ္မာပါးနပ္စြာ အမွန္ကို ေထာင္႔ေစ႔စြာ ေ၀ဖန္နိုင္လိမ္႔မယ္လို႔ေမွ်ာ္လင္႔ပါတယ္။ မႏွင္းဆီတို႔လို မ်ိဳးခ်စ္မ်ား အမ်ားၾကီးလိုအပ္ေနပါတယ္။
ေလးစားစြာျဖင္႔
October 13, 2008 11:48 PM
lwinmoe said...
Ko Paw, I think we should seriously inform Burmese people in Singapore about migration to Australia (especially for people like her).
Ma Kay has a blog entry.
http://kthwe.blogspot.com/2008/09/blog-post_11.html
Best,
Lwin Moe
October 14, 2008 12:17 AM
Moe Cho Thinn said...
ေနေန ေတြ အမ်ားႀကီးလိုတယ္။
ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ေနေန နဲ႔ ကိုေပါ ေရ..
October 14, 2008 12:57 AM
လူလ said...
မဂၤလာပါ ကိုေပါ
ဒီ စာမူကို ဖတ္ျပီး။ ဇာတ္ေကာင္ ျဖစ္တဲ့ ေနေန ကို ေလးစားတယ္၊ မွန္တယ္ ထင္တာကို လုပ္သြားတာပဲေလ
ရႊင္လန္းခ်မ္းေျမ့ပါေစ...
October 14, 2008 2:03 AM
ေနေန said...
ကိုေပါေရ
က်ေနာ္ကေတာ့ လမ္းျပၾကယ္နဲ ့ေ၀းရာ ..သူငယ္ခ်င္းေတြအားလုံးနဲ ့ေ၀းရာ. ကို မတတ္သာလို ့ ထြက္လာခဲ့ရေပမဲ့. အားလုံးကို ေမ့လို ့မရပါဘူး. အျမဲသတိရလ်ွက္ပါ. တစ္ခါတစ္ေလ ဒီလိုထြက္လာခဲ့ရတာကိုလည္း ကိုယ့္ကိုကိုယ္မ်ား တာ၀န္ေတြ မေၾကတဲ့သူမ်ားျဖစ္ေနၿပီလား စဥ္းစားမိတယ္. တစ္ေန့ေတာ့ က်ေနာ္တို့ေတြ ျပန္ဆုံပါရေစလို ့ ဆုေတာင္းမိတယ္။
အစစ အရာရာ အတြက္ ကိုေပါနဲ့ စကာၤပူက သူငယ္ခ်င္းေတြကို ေက်းဇူးပဲေနာ္
October 14, 2008 4:07 AM
mg kyi poae said...
ဂုဏ္ယူေလးစားပါတယ္။ ေလာကဓံကို ႀကံ႕ႀကံ႕ခံႏိုင္ဖို႔ ဆိုတာ မလြယ္ကူပါဘူး။ ေရွ႕ဆက္အဆင္ေျပပါေစခင္ဗ်ာ..
October 14, 2008 10:10 AM
Anonymous said...
Ko Paw and Mdm Paw
Thanks for ur article.
MK..( Pan twae nal way nay tal )
October 14, 2008 12:08 PM
Anonymous said...
I have never known n seen u, Nay Nay. But we need such people like u for our country. Try ur best and good luck Nay Nay.
Ko Paw, u r also my favourite blogger. Your blog makes me happy, thinking and upgrade of my knowledge. Whenever I read ur bolg, I told myself to do something for our country.
Thanks Bro and Sis.
October 14, 2008 12:59 PM
jj edward said...
Dear Ko Paw
I am so impress of your memory to remember in detail... and the style of discription.. which take the reader along...
What should I say...like my motto..
We do what we believe in and believe in what we do....
March on Comrade!!!
Thanks
Today Thi-din-gyut fullmoon day
Whoever older than me...
I pay homage to you all and ask for your forgiveness..
Whoever younger than me...
Even though not pay homage to me, I have forgiven all the sins commited to me willingly or unwillingly...
hee..hee...sound like old man..
But I just practice Traditional Burmese Value...
May Love, Health, Peace and Freedom upon you all...
October 14, 2008 3:20 PM
M.Y. said...
မေနေန..
...
....
ေလးစားစြာျဖင့္..
October 14, 2008 4:00 PM
Kay said...
ေနေန ေရ-
ဘယ္ေနရာ ေရာက္ေရာက္.. နံမယ္ နဲ႕လိုက္ေအာင္..ေန လို က်င့္ၾကံ ျပီး.. ဗမာျပည္ အတြက္..ဆက္လက္ ရွင္သန္ေနပါေစ။
( မသိဘူးေသာ္လည္း..ေလးစား ခင္မင္လ်က္)
October 14, 2008 10:02 PM
ဇာဇာထြန္း said...
ဒီတေခါက္ စကၤာပူကို လာရတာ လံုးဝမေပ်ာ္ဘူး။ ရင္ထဲမွာ တခုခုလိုေနတယ္။ အစ္ကိုေတြအတြက္ ဝမ္းနည္းေနရတယ္။ “မေန” မရွိလို႔ လမ္းျပႀကယ္ စာႀကည္႕တိုက္မွာ မျပည္႔စုံဘူးလို႔ ေျပာရင္စကၤာပူအစိုးရ ဝမ္းသာေနမလားပဲ။ ျမန္မာအစုိးရ နည္းတူ စကၤာပူအစုိးရ ယုတ္မာေနတာေတြကို သိလိုက္ရတယ္။ စြန္႔လြတ္အနစ္နာခံရဲသူေတြ နဲ႔ သစၥာေဖာက္သူေတြကို ကဲြျပားစြာ သိရျပီ။ ဘယ္သူေတြထပ္ျပီး သစၥာေဖာက္မလဲ။ ႀကိဳက္သလိုေဖာက္ႀက။ စိတ္ဓာတ္ ခိုင္မာျပီး၊ မွန္ကန္တဲ့ယံုႀကည္မႈအတြက္ "Ready To Do For Everything " ။ ျမန္မာလူမ်ိဳးမ်ားေကာင္းစားေရးအတြက္ ဦးေဆာင္ေနေသာ သူအားလံုးကို ေလးစားစြာဦးညႊတ္ပါ၏။ ဇာဇာထြန္း (ဘယ္အစုိးရကိုမွ မေႀကာက္တတ္သူ ၊ ေသာတာပန္ ျဖစ္ခ်င္သူ)
October 15, 2008 2:54 PM
ဝင္းသိန္းစိုး said...
မေန
ထင္ရွားသူတေယာက္ အေဝးေရာက္သြားတာ ကြက္လပ္ျဖစ္ျပီး က်န္ခဲ႔တယ္။ Cityhall လည္းေခ်ာင္သြားတယ္။ ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ။
October 15, 2008 11:07 PM
Wednesday, September 10, 2008
Saturday, August 23, 2008
ေထာက္လွမ္းေရးအရာရွိဒု-ဗိုလ္မႈးၾကီး ေဟာင္းၾကည္ေဆြ ေရးသားသည္႔ အာဏာရွင္ၾကီး၏ အတြင္းေရးမ်ား
Read this document on Scribd: juntasecrets
(ညီမငယ္ မေလးေမ၏ ဘေလာ႔ မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါသည္။)Type your summary here.
Type the rest of your post here.
Friday, August 22, 2008
ႏုိင္ငံရပ္ျခားေရာက္ ျမန္မာလူငယ္မ်ား အနာဂတ္အေပၚ စာေရးဆရာေအာင္သင္းအျမင္
စာေပေ၀ဖန္ေရးႏွင့္ နာမည္ႀကီးသည့္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕က စာေရးဆရာႀကီး ဦးေအာင္သင္းသည္ လူငယ္မ်ား တုိးတက္ေရးကုိ စုိက္လုိက္မတ္တတ္ ေဟာေျပာ ေရးသားေနသည့္ ပုဂိၢဳလ္တဦးျဖစ္သည္။ အသက္အရြယ္ ေထာက္လာသည့္တုိင္ ႏုိင္ငံျခားေရာက္ လူငယ္မ်ား မိမိတို႔ စုိက္ထုတ္ ရင္းႏွီးခဲ့သည္မ်ားကုိ ခ်င့္ခ်ိန္တတ္ေအာင္ အၾကံေပးလုိသည့္ဆႏၵ ရွိေနသည္။ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕မွ စာေရး ဆရာႀကီး ဦးေအာင္သင္းအား ေခတ္ၿပိဳင္ဂ်ာနယ္ အယ္ဒီ တာခ်ဳပ္ ဦးစိန္ေက်ာ္လိႈင္က ႏုိင္ငံရပ္ျခားမွာ သြားေရာက္ အလုပ္လုပ္ကိုင္ေနသည့္ အထူးသျဖင့္ ကာယလုပ္သား ျမန္မာလူမ်ဳိး လူငယ္မ်ားအနာဂတ္ကိစၥ စတင္ေမးျမန္းရာ ဆရာေအာင္သင္းက ယခုကဲ့သို႔ ေျဖၾကားသည္္။
ေျဖ။ ။ကိုစိန္ေက်ာ္လိႈင္ေရ။ ဒီဆံုးမၾသ၀ါဒရယ္လုိ႔ က်ေနာ္မေျပာပါရေစနဲ႔။ က်ေနာ့္စိတ္ထဲမွာ ဒီကေလးေတြဟာ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အေျခအေနအရ ရပ္ေ၀းေျမျခားမွာ သြားၿပီးေတာ့ စီးပြားရွာၾက တယ္။ ဘ၀ကိုတည္ေဆာက္ၾကတယ္ဆိုေတာ့ က်ေနာ့္စိတ္ထဲမွာ အင္မတန္ သနားတယ္။ ခ်စ္ လည္းခ်စ္တယ္။ ေက်းဇူးလည္းတင္တယ္။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ သူတို႔အေပၚမွာ အထင္လည္းႀကီး တယ္ဆိုပါေတာ့ေနာ္။
ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ကိုစိန္ေက်ာ္လိႈင္ သတိထားမိလားမသိဘူးခင္ဗ်ာ့။ က်ေနာ္တို႔ ျမန္မာလူမ်ဳိး ေတြဟာ မ်ားေသာအားျဖင့္ အိုးနဲ႔ အိမ္နဲ႔ သိပ္မခြာခ်င္ၾကဘူး။ ကိုယ့္တုိင္းျပည္၊ ကိုယ့္ျပည္ကေန ရပ္ေ၀းေျမျခား သိပ္မသြားခ်င္ၾကဘူး။ ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒီၾကားထဲမွာ သြားၿပီးေတာ့ ဒီလိုလုပ္တဲ့ အတြက္ေၾကာင့္ က်ေနာ္ သူတုိ႔ကို တကယ္ခ်ီးက်ဴးပါတယ္။ တကယ္ေလးစားပါတယ္။
ေအာ္ ငါတို႔ထက္ေတာ္တဲ့ ကေလးေတြပါလားလို႔ က်ေနာ့္စိတ္ထဲမွာ ေမတၱာထားမိပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ က်ေနာ္တို႔ သူတုိ႔ကို စကားေျပာခ်င္တာက ေျပာတဲ့အခါမွာ အဆံုးအမရယ္လို႔ မဟုတ္ ဘဲနဲ႔ သူတုိ႔ရဲ႕အဖိုး၊ သို႔မဟုတ္လို႔ရွိရင္လည္း အင္မတန္ရင္းႏွီးတဲ့ ဘႀကီး၊ ဦးႀကီးအျဖစ္နဲ႔ က်ေနာ္ ေျပာခ်င္တာပါ။
ေမး။ ။ဟုတ္ကဲ့ အဲဒီလုိ ေျပာတဲ့ေနရာမွာ က်ေနာ္တုိ႔ အခု ဆရာေျပာတဲ့ လူငယ္အမ်ဳိးအစား ေတြကို ျပန္ၾကည့္တဲ့အခါၾကေတာ့ ျမန္မာႏုိင္ငံကေန ႏိုင္ငံရပ္ျခားမွာ အလုပ္လုပ္ၾကတယ္ဆိုတဲ့ ေနရာမွာ အထူးသျဖင့္ ကိုရီးယားတုိ႔၊ ဂ်ပန္တို႔၊ ေနာက္တခါ မေလးရွားအစရွိတဲ့ ႏုိင္ငံေတြမွာ ပံုစံ အမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔ လုပ္အားကို အသံုးခ်ၿပီး အထူးသျဖင့္ ကိုယ္ကာယ လုပ္အားကို အသံုးခ်ၿပီး လုပ္ၾက ရတဲ့ လူငယ္ေတြ အေတာ္ေလးမ်ားပါတယ္။ ဆိုေတာ့ အေရအတြက္ အေတာ္ေလးမ်ားမ်ားလာ ပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ စီးပြားေရး ၾကပ္တည္းတဲ့အခါမွာ မလႊဲမေရွာင္သာ ခုနဆရာေျပာသလုိ ကိုယ့္အိမ္ကိုယ့္ယာ ခြာခ်င္လုိ႔ မဟုတ္ဘဲနဲ႔ မလြဲမေသြ ခြာဖို႔ျဖစ္လာတဲ့အေၾကာင္းေတြရွိလာလုိ႔ ခြာၾကတဲ့ လူေတြလည္း ပါပါလိမ့္မယ္။ ဘာမ်ားဆရာ့အေနနဲ႔ ေျပာခ်င္ပါလဲခင္ဗ်ာ။
စြန္႔တယ္ဆုိတာ စားရဖို႔
ေျဖ။ ။အဲဒါနဲ႔ပတ္သက္ၿပီးေတာ့ သူတုိ႔ရဲ႕ဘ၀ေလးေတြကို က်ေနာ္ ခဏခဏစဥ္းစားမိပါတယ္။ စဥ္းစားလိုက္တဲ့အခါၾကေတာ့ သူတုိ႔မွာေလ အရင္းအႏွီး ေတာ္ေတာ္ႀကီးပါတယ္။ အရင္းအႏွီး ဆိုတာ ကိုစိန္ေက်ာ္လိႈင္ေရ… ရင္းႏွီးလိုက္ၿပီဆိုရင္ အျမတ္လိုခ်င္လုိ႔ပဲ။ အက်ဳိးအျမတ္လိုခ်င္လုိ႔ပဲ။ အဲေတာ့ အရင္းအႏွီးဆိုတာ ကုန္ဆံုးသြားတာ။ ဥပမာဆုိပါေတာ့။ ကိုစိန္ေက်ာ္လိႈင္က ဘူးသီးစိုက္ တယ္။ စပါးစိုက္တယ္။ အဲဒီစပါးကို ေရာင္းလုိက္ရတယ္ဆိုတာ ကိုယ္က ေပးလိုက္ရတာပဲ။ ၿပီး ေတာ့မွ ရလာတဲ့ဥစၥာ အက်ဳိးအျမတ္။ အဲဒီလိုဆိုတဲ့အခါၾကေတာ့။ အရင္းအႏွီးဆိုတာက ကိုယ္က ေပးလုိက္ရတာပဲ။ အဲဒီေပးလုိက္ရတဲ့ ဥစၥာက အက်ဳိးအျမတ္ရွိမွ စြန္႔စားရက်ဳိး နပ္မွာေပါ့။
သေဘာကေတာ့ စြန္႔တယ္ဆိုတာ စားရမွာေပါ့ ကိုစိန္ေက်ာ္လိႈင္ရယ္။ ဟုတ္လား။ မစားရပဲနဲ႔ စြန္႔ တယ္ဆိုတာ အဓိပၸာယ္မွမရွိဘဲနဲ႔။ ဒါေၾကာင့္ သူတုိ႔ေတြကို က်ေနာ္ ပထမဦးဆံုး သတိေပးခ်င္တာ ကေတာ့ ကိုယ္စိုက္ထားရတဲ့ အရင္းအႏွီး ႏို႔မဟုတ္လို႔ရွိရင္ ကိုယ့္ဘက္ကေန ဆံုး႐ႈံးခံလိုက္ရတဲ့ အရင္းအႏွီးကို တြက္ေစခ်င္တယ္။ အဲဒါကို ပထမဦးဆံုး သတိေပးျခင္ပါတယ္။
လူငယ္မ်ားရင္းႏွီးခဲ့သည့္ အရင္းအႏွီးအမ်ိဳးအစား
အဲဒီ့သတိေပးျခင္တာ ပထမဦးဆံုး နံပါတ္ (၁) ျမင္သာတဲ့ အရင္းအႏွီးက ဘာလဲဆိုလို႔ရွိရင္ ဥပမာ- ေငြ (၅) သိန္းပဲ ကုန္မယ္၊ (၁၀) သိန္းပဲကုန္မယ္။ (၁၅) သိန္းပဲကုန္မယ္ အဲဒီေငြဟာ ဘယ္လိုရင္းႏွီး ရတယ္ဆိုတာ ပံုစံ တေယာက္နဲ႔ တေယာက္မတူဘူး။ တခ်ဳိ႕ၾကေတာ့ မိဘကေပးႏုိင္လုိ႔၊ တခ်ိဳ႕ ၾကေတာ့လည္း ကိုယ္ပိုင္ပိုက္ဆံရွိလို႔၊ ေငြေၾကးရွိလို႔၊ တခ်ဳိ႕ၾကေတာ့လည္း ေခ်းငွားၿပီးေတာ့ သြား ရတယ္။ ေခ်းငွားသြားတဲ့အခါမွာလည္း အတိုးက ႀကီးသလား၊ နည္းသလား၊ အဲဒီလိုဆိုေတာ့ အဲဒီ ဟာေတြက ျမင္သာတဲ့ အရင္းအႏွီးေတြပါ။ အဲဒီ့ ျမင္သာတဲ့ အရင္းအႏွီးအေၾကာင္းကိုေတာ့ က်ေနာ္ မေျပာေတာ့ဘူး။ သူတုိ႔ဘာသာသူတုိ႔ ျမင္တတ္တယ္။ ငါ ဒီေလာက္ေငြကုန္ထားၿပီ။ ဘယ္ေလာက္ အရင္းအႏွီးရွိတယ္။ ငါဘယ္ေလာက္ စိုက္ထုတ္ရလိမ့္မယ္။ ဘယ္ေလာက္ အက်ဳိးရွိမွျဖစ္မယ္ ဆိုတာ သူတုိ႔ တြက္ႏိုင္ပါတယ္။ က်ေနာ္ အခုေျပာခ်င္တာက မျမင္သာတဲ့ အရင္းအႏွီးေတြကို သတိေပးခ်င္ပါတယ္ ကိုစိန္ေက်ာ္လိႈင္။
အရြယ္အရင္းအႏွီး
အဲဒါေတြထဲမွာ ပထမဦးဆံုးကေတာ့ ကိုစိန္ေက်ာ္လိႈင္ေရ သူတုိ႔ကိုယ္သူတုိ႔ သတိမထားမိတဲ့ အရင္း အႏွီးကို က်ေနာ္ေျပာခ်င္ပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ အရြယ္၊ အသက္အရြယ္ဆိုတာ အေရးႀကီးပါတယ္။ ဆိုပါေတာ့ ကိုစိန္ေက်ာ္လိႈင္ရယ္။ ကေလးတေယာက္က အသက္ (၂၂) ႏွစ္မွာ ႏိုင္ငံျခားကို ထြက္ တယ္။ အဲဒီ (၂၂) ႏွစ္ဆိုေတာ့ (၃) ႏွစ္ လုပ္မယ္ဆိုလို႔ရွိရင္ သူျပန္လာတဲ့အခ်ိန္မွာ အသက္ (၂၅) ႏွစ္ ျဖစ္သြားၿပီ။ တကယ္လို႔ အသက္ (၂၅) ႏွစ္မွာ ထြက္မယ္။ (၃) ႏွစ္ဆုိရင္ သူျပန္လာတဲ့အခါၾက အသက္ (၂၈) ႏွစ္ ျဖစ္သြားၿပီ။
အသက္ (၂၅) ႏွစ္ၾကမွ ထြက္ျဖစ္တယ္ဆိုရင္ (၅) ႏွစ္ေနမယ္ဆိုရင္ အသက္ (၃၀)။ ကို္ယ့္အရင္း အႏွီးက အဲဒီ့ (၃) ႏွစ္၊ (၅) ႏွစ္ေပးလိုက္တဲ့ အရင္းေတြသည္ အရြယ္ေကာင္းေတြျဖစ္ေနေတာ့ အင္မတန္ေကာင္းတဲ့ အရြယ္ကို ကိုယ္ေပးလုိက္ရတာ။ ေပးလုိက္ရတာအခါၾကေတာ့ ဥပမာ အသက္ (၃၀) ေက်ာ္သြားမယ္ဆိုလုိ႔ရွိရင္ ေနာက္တခါ ျပန္သြားတဲ့အခါၾက သေဘၤာဆိုလို႔ရွိရင္ လည္း သေဘၤာသားဆိုရင္လည္း လက္မခံေတာ့ဘူးေနာ္ ကိုစိန္ေက်ာ္လိႈင္။
အဲဒီေတာ့ ေျပာခ်င္တာက အဲဒီအရြယ္အရင္းအႏီွးကို ၾကပ္ၾကပ္ႀကီး သတိထားဖုိ႔လိုမယ္လုိ႔ က်ေနာ္ ေျပာခ်င္ပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ ပထမဦးဆံုး အရြယ္အရင္းအႏွီးပါ။ အဲဒီ့ အရြယ္အရင္းအႏွီးကို ဆံုး႐ံႈး လုိက္တဲ့ ကိစၥဟာ ေပါ့ေပါ့ေသးေသး မထင္နဲ႔။ ေနာက္တခါျပန္ၿပီး အလုပ္တခုကို စဖုိ႔လို႔အတြက္ကို ေတာ္ေတာ္ေလး အခက္အခဲႀကံဳသြားတတ္ပါတယ္။ ဥပမာဆိုပါေတာ့ အသက္ (၂၂) ႏွစ္နဲ႔ အသက္ (၃၀) ဆိုလို႔ရွိရင္ ေတာ္ေတာ္ကြာသြားၿပီ။ အသက္ (၂၅) ႏွစ္နဲ႔ (၃၀) ဆိုရင္လည္း ေတာ္ေတာ္ ကြာသြားၿပီ။
အဲဒီေတာ့ အလုပ္ရွင္ေတြ လုိခ်င္တဲ့ ဥစၥာက ငယ္ငယ္အရြယ္ သန္တုန္းျမန္တုန္းကို လိုခ်င္တာေပါ့။ အထူးသျဖင့္ ကာယကိုအားျပဳၿပီး၊ အားစိုက္ၿပီးလုပ္ရတဲ့ သူေတြဆိုလို႔ရွိရင္ ပိုၿပီးေတာ့ အဲဒီဟာကို တန္ဖိုးထားၾကတယ္။ အဲဒီေတာ့ အရြယ္အရင္းအႏွီးဟာ သိပ္ၿပီးေတာ့ အေရးႀကီးတယ္ဆိုတာကို ပထမဦးဆံုး သိဖို႔လုိပါတယ္ ကိုစိန္ေက်ာ္လိႈင္ေရ။ ဒါ သူတုိ႔ သတိထားဖုိ႔ပါ။ ေကာင္းၿပီ။ အဲဒီေတာ့ က်ေနာ္ဒါေတြေျပာေနတာ တျခားေၾကာင့္မဟုတ္ဘူးေနာ္။ ေနာက္ပိုင္းေရာက္တဲ့အခါၾကေတာ့ ပိုပိုၿပီး ထင္ရွားလာလိမ့္မယ္။ သိပ္အေရးႀကီးပါတယ္။
ဦးေႏွာက္အရင္းအႏွီး
ေနာက္တခုက ဘာလဲဆုိေတာ့ ဦးေႏွာက္အရင္းအႏွီး။ ဦးေႏွာက္အရင္းအႏွီးဆိုတာက ႏုိင္ငံျခားကို သြားလုိက္တယ္။ ဥပမာဆိုပါေတာ့။ ပညာနဲ႔ အလုပ္လုပ္ဖို႔သြားလိုက္တယ္။ အဲ့ ပညာနဲ႔။ အခုဆို ပါေတာ့ က်ေနာ့္ တပည့္တပန္းေတြထဲက၊ က်ေနာ့္ေဆြမ်ဳိးသားခ်င္းလို ျဖစ္ေနတဲ့ ကေလးေတြထဲက ဥပမာ- ကုလသမဂၢမွာ သြားအမႈထမ္းတယ္။ သူတုိ႔က ဆည္းပူးႏုိင္တယ္။ ဟိုမွာ ဆည္းပူးစရာ ပညာေတြရွိတယ္။ ပညာတုိးတုိးေနတာ။ မဆည္းပူးလုိ႔လည္းမရဘူး။
သူတုိ႔လုပ္ငန္းက ကာယလုပ္ငန္းအေနနဲ႔ ထြက္တဲ့အခါၾကေတာ့ ဆည္းပူးဖုိ႔ အခ်ိန္မရွိဘူး။ မရွိတဲ့ အခါၾကေတာ့ သူတို႔က ခိုင္းတာလုပ္တာႀကီး အက်င့္ပါသြားတယ္။ အဲဒီေတာ့ ကို္ယ္ကိုယ္တိုင္က ဒီဦးေႏွာက္နဲ႔ ႀကံစည္ေတြးေတာတဲ့ဘက္မွာ သူက ေျခာက္ခန္းသြားတယ္။
ဆိုၾကပါစို႔။ သံခ်ည္သံေကြး လုပ္တယ္ဆိုပါေတာ့။ သံခ်ည္သံေကြး လုပ္ၿပီးေတာ့ သံခ်ည္သံေကြးရဲ႕ ဟိုဘက္ ဘာတတ္စရာရွိေသးလဲ။ ဥပမာ- ဘာမွတတ္စရာ သိပ္မရွိေတာ့ဘူး။ စားပြဲထုိးဆိုပါေတာ့။ စားပြဲထုိး ကၽြမ္းက်င္တယ္။ ေကာင္းၿပီ။ ဒါမွမဟုတ္လုိ႔ရွိရင္လည္းပဲ စက္႐ံုအလုပ္သမားလုပ္တယ္။ စက္႐ံုမွာ အလုပ္ၾကမ္းလုပ္ရတယ္။ သူ႔အတြက္ ဘာပညာတိုးတက္ဖို႔ရွိလဲ။
ဥပမာ- ကားေမာင္းတယ္။ ကားေမာင္းတာကေနၿပီးေတာ့ ပိုက္ဆံေတာ့ရေနတာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ သူ႔ရဲ႕အဖို႔မွာ ဘာျဖစ္သြားလဲဆိုေတာ့ ေရွ႕ဆက္ဖုိ႔လို႔အတြက္ကို သိပ္ၿပီးေတာ့ ေတာ္ေတာ္ခက္ သြားတယ္။ ဒါေၾကာင့္မို႔လို႔ ပညာမတိုးဘဲနဲ႔ သူမ်ားခိုင္းတာသာလွ်င္ လုပ္ရတဲ့ ဦးေႏွာက္ကို ထုတ္ေပးေနရတဲ့ဟာ။ ကိုယ့္ဦးေႏွာက္နဲ႔ ႀကံစည္ဖုိ႔ အခ်ိန္မရဘူး။ အဲဒီလို ျဖစ္သြားတတ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္မို႔လို႔ အဲဒီဦးေႏွာက္ အရင္းအႏွီးေပါ့။ အဂၤလိပ္လိုေျပာရင္ေတာ့ creative thinking ေပါ့ေနာ္။ ကိုယ့္အတြက္ ငါဘာလုပ္မလဲဆိုေတာ့ စဥ္းစားၿပီးေတာ့ တီထြင္ႀကံစည္တဲ့ စိတ္ကူး စိတ္သန္း ေခါင္းပါးသြားတတ္တယ္။ တီထြင္ဥာဏ္တုန္းသြားတတ္တယ္။ အဲဒီအရင္းအႏွီးက ေတာ္ေတာ္ကိုေၾကာက္ဖို႔ေကာင္းပါတယ္။
ဘယ္ေလာက္ထိ ေၾကာက္ဖုိ႔ေကာင္းသလဲဆုိလို႔ရွိရင္ ကို္ယ့္တိုင္းကိုယ့္ျပည္ကို ျပန္လာလုိက္တယ္။ ျပန္လာလုိက္တဲ့အခါၾကေတာ့ အဲဒီ ကိုယ္ေနခဲ့တဲ့ (၄-၅) ႏွစ္ အေတာအတြင္းမွာ သူငယ္ခ်င္းေတြက သူ႔လုိေငြရင္းေငြႏွီးမရွိတဲ့အတြက္ေၾကာင့္မို႔လို႔ ျပည္ပကို မသြားႏုိင္ဘူး။ မသြားႏိုင္တဲ့အတြက္ေၾကာင့္ ကိုယ့္ျပည္တြင္းမွာပဲေနတယ္။
ေနတဲ့အခါၾကေတာ့၊ ဥပမာဆိုပါေတာ့။ ေျမပဲစိုက္ခင္းလုပ္တဲ့ ကေလးတေယာက္ရွိတယ္။ ေျမပဲကို ဒီအတိုင္းေရာင္းတယ္။ ေနာက္ၾကေတာ့ ငါ ဒီအတိုင္းေနလို႔ရွိရင္ ေငြအျမတ္နည္းတယ္။ အဲဒီေတာ့ ဒီေျမပဲကို ငါကိုယ္တိုင္သြားၿပီးေတာ့ မံုရြာကေနၿပီးေတာ့ မႏၲေလးကို သြားခ်မလား။ ႏုိ႔မဟုတ္ရင္ ရန္ကုန္အထိေအာင္ ဆင္းမလား။ ဒါေတြ စဥ္းစားလာတယ္။ အဲဒီေတာ့ ကူးသန္းေရာင္း၀ယ္ေရးကို သူသေဘာေပါက္လာတယ္။
ဒါမွမဟုတ္လုိ႔ရွိရင္ ေျမပဲကို ဒီအတိုင္း ေရာင္းမလား။ ႏို႔မဟုတ္လို႔ရွိရင္ ေလွာ္ၿပီးေတာ့ ေရာင္းမ လား။ အထုပ္ေလးေတြနဲ႔ ေရာင္းမလား။ စသည္အားျဖင့္ added value ေပါ့ေနာ္။ ေနာက္ထပ္ ကို္ယ္ေရာင္းတဲ့ပစၥည္းကို ကိုယ္လုပ္တဲ့လုပ္အားကို ပိုၿပီး ေကာင္းသထက္ေကာင္းေအာင္ တီထြင္လာတဲ့အခါၾကေတာ့ အဲဒီ ႏိုင္ငံျခားသြားၿပီးေတာ့ စီးပြားရွာၿပီးေတာ့ ျပန္လာတဲ့ကေလးက
ဒီ (၄-၅) ႏွစ္ရွိလုိ႔ ျပန္ေရာက္လာတဲ့အခ်ိန္မွာ သူ႔ သူငယ္ခ်င္းက သူ႔ထက္ႀကီးပြားတုိးတက္ေနတာ၊ ျဖစ္ထြန္းေနတာ ျဖစ္သြားတတ္တယ္။
အဲဒီေတာ့ ကိုယ္က တီထြင္မႈေခါင္းပါးသြားတဲ့ ဥစၥာဟာ အန္မတန္ေၾကာက္စရာေကာင္းတယ္။ ဒါေၾကာင့္မို႔လို႔ တီထြင္မႈ ေခါင္းပါးသြားတဲ့ဟာမ်ဳိး၊ ဦးေႏွာက္အရင္းအႏွီးမ်ဳိး ကုန္မသြားေစခ်င္ဘူး။ ဒါက်ေနာ္ သူတုိ႔အတြက္ စိုးရိမ္တဲ့အခ်က္ ျဖစ္ပါတယ္။
ဦးေႏွာက္အရင္းအႏွီး မတုံးေစလုိလွ်င္
ေမး။ ။အဲလိုမ်ဳိး တီထြင္တဲ့ ဦးေႏွာက္တုံးမသြားေအာင္ အခုေလာေလာဆယ္မွာ အေၾကာင္း အမ်ဳိးမ်ဳိးေၾကာင့္ ႏုိင္ငံရပ္ျခားမွာ ကို္ယ္ကာယကို အားျပဳလုပ္ရတဲ့ လူငယ္ေတြအေနနဲ႔ ဘာလုပ္သင့္ တယ္လုိ႔ ဆရာအႀကံေပးျခင္လဲခင္ဗ်။
ေျဖ။ ။ ဒီလိုခင္ဗ်။ က်ေနာ္ အဲဒီဟာနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ေတာ္ေတာ္ေလး စဥ္းစားပါတယ္။ သူတုိ႔ က ပင္ပန္းတဲ့အခါၾကေတာ့ စာဖတ္ဖို႔ အခ်ိန္မရဘူး။ ဥပမာ- ျပန္သြားတယ္ဆိုလုိ႔ရွိရင္ လုပ္အားေပး ရ အခ်ိန္ပိုဆင္းရတာေတြရွိတယ္။ ျပန္သြားရၿပီဆို သူတုိ႔က အိပ္ခ်င္ၿပီ။ တနဂၤေႏြ တပတ္ကေလးမွာ တရက္တေလ ရျပန္ေတာ့လည္း အေပ်ာ္အပါးေလး ဘာေလး သြားခ်င္၊ လာခ်င္ အဲလုိကုန္ကုန္ သြားတယ္။ အဲဒီေတာ့ အဲဒီအခ်ိန္ေတြဟာ သူတို႔ကုန္ေနတဲ့အခ်ိန္ေတြကို တန္ဖိုးထားတတ္ဖို႔ အေရးႀကီးပါတယ္။
အဲဒီေတာ့ကို ဥပမာ- က်ေနာ္အႀကံဥာဏ္ေပးျခင္တာက သူနဲ႔ အနီးစပ္ဆံုး အထက္ဆင့္ လုပ္ငန္း ေပါ့ ဥပမာ- သူသံခ်ီ သံေကြးကို သူလုပ္ေနတယ္။ သံခ်ီသံေကြးကို သူလုပ္ေနရင္းကေနၿပီးေတာ့ အထက္ဆင့္ျဖစ္တဲ့ ပန္းရံကိုင္တဲ့လုပ္ငန္း။ အထူးသျဖင့္ သံခ်ီသံေကြးအတြက္ မူလ ေဘာင္ခ်ေပး တဲ့ စီမံကိန္းလုပ္ငန္း၊ ဘယ္လိုဘယ္လိုရွိရတယ္ ဘယ္လိုဘယ္လိုလုပ္ရတယ္ဆိုတာေတြ။ အနီးစပ္ ဆံုးလုပ္ငန္းေတြကို သူကေနာက္တဆင့္ ေနာက္တဆင့္ တက္တက္ၿပီးေတာ့ သိေအာင္ လုပ္ေန ရင္းကေန အနားမေနဘဲနဲ႔ ဦးေႏွာက္နဲ႔ မ်က္စိကို အနားမေနဘဲနဲ႔ ဆက္ၿပီးေတာ့ ႀကိဳးပမ္းသြားမွ သာလွ်င္ သူတုိ႔ဟာ ရၿပီးသားျဖစ္လိမ့္မယ္လုိ႔ တြက္တယ္။
ဥပမာ ကားေမာင္းတယ္ဆိုပါေတာ့။ ကားေမာင္းတဲ့လုပ္ငန္း လုပ္ေနရတာပဲ။ သူက ကားေမာင္းေန ရတာပဲ။ ဒါေပမယ္လို႔ သူနဲ႔ အနီးစပ္ဆံုးက စက္ျပင္တဲ့ လုပ္ငန္း။ အဲဒီ စက္ျပင္တဲ့လုပ္ငန္းကို ဆက္လက္ၿပီး ဆည္းပူးသင့္တယ္လုိ႔ က်ေနာ္ထင္ပါတယ္။ ဥပမာ- ကြန္ပ်ဴတာလုပ္ငန္းကို လုပ္ေန တဲ့ကေလးဟာ ဒီကြန္ပ်ဴတာနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီးေတာ့ စာစီစာ႐ိုက္၊ စာရင္းအင္းေပါ့။ တြက္တာေလာက္၊ စာရင္းသြင္းတာေလာက္၊ ထုတ္တာေလာက္၊ အဲေလာက္ေလးတင္မကဘဲနဲ႔ အဲဒီထက္ပိုၿပီးေတာ့ ျမင္တ့ဲ ဥပမာ- ပ႐ိုဂရန္းမင္းလို ဟာမ်ဳိး။ ဟုတ္လား အဲဒါမ်ဳိးထိေအာင္ ဆက္ၿပီးေလ့လာတာမ်ဳိး။
သခင္စိတ္ထားပါ သူခိုးစိတ္မထားပါႏွင့္
ေျပာခ်င္တာက သီးျခားႀကီး မလုပ္ႏုိင္ေတာ့ဘူးဆိုရင္ ကိုယ္နဲ႔မျပတ္တဲ့ ေနာက္တဆင့္ကို ဆက္ၿပီး ေတာ့ အၿမဲတန္း မျပတ္ေလ့လာေနပါလို႔ က်ေနာ္ေျပာခ်င္ပါတယ္။ အဲဒီ့ဥစၥာက ဘာလဲဆိုလုိ႔ရွိရင္ မိမိကိုယ္မိမိ ႐ိုေသၿပီးေတာ့ေနတဲ့ သခင္စိတ္နဲ႔ ႀကိဳးပမ္းေနတာေပါ့။ သူမ်ား ခိုင္းတာတင္ လုပ္ေန တယ္ဆိုလုိ႔ရွိရင္ အဲဒါ ကၽြန္စိတ္နဲ႔ တာ၀န္ေက်ေအာင္လုပ္ေနတာတင္ပဲ ျဖစ္မယ္။
အဲဒီၾကားထဲမွာမွ ကိုယ္က တတ္ႏိုင္သမွ် အသက္သာခိုၿပီးေတာ့ ကပ္ၿပီးေတာ့ေနမယ္ဆိုလို႔ ရွိရင္ အဲဒါ သူခိုးစိတ္ေခၚတယ္။ က်ေနာ့္စိတ္ထဲမွာ သူခိုးစိတ္မျဖစ္ေစခ်င္ဘူး။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ ကၽြန္စိတ္ လည္း မျဖစ္ေစခ်င္ဘူး။ သခင္စိတ္နဲ႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ပိုင္ႏုိင္ေအာင္ေလ့လာေစခ်င္တယ္။ ကိုယ္ ရတဲ့ ဥစၥာသည္ ေငြေၾကးတြင္မကဘဲနဲ႔ ငါသည္ ပညာမပါဘဲနဲ႔ ကိုယ့္ရပ္ကိုယ့္ရြာကို မျပန္ဘူးဆုိတဲ့ စိတ္မ်ဳိးနဲ႔ ေလ့လာေစခ်င္တယ္။ အေကာင္းဆံုးနည္းကေတာ့ ကိုယ့္လုပ္ငန္းနဲ႔ အနီးစပ္ဆံုး ေနရာ မွာရွိတဲ့ အဆင့္ျမင့္ဆံုးပညာကို ရႏိုင္သမွ်ရေအာင္ ႀကိဳးပမ္းျခင္းသည္ ျပန္လာလွ်င္ အင္မတန္ႀကီး တဲ့ အျမတ္ျဖစ္လိမ့္မယ္လုိ႔ က်ေနာ္ေျပာခ်င္ပါတယ္။
ေမး။ ။ဟုတ္ကဲ့ဆရာ။ အဲေတာ့ တဘက္ကလည္း ျပန္ၾကည့္လို႔ရွိလွ်င္ ကေန႔လူငယ္ေတြ အမ်ားစုေပါ့ေနာ္ အခုလို ႏုိင္ငံရပ္ျခားမွာသြားၿပီးေတာ့ အလုပ္လုပ္ၾကရတယ္ဆိုတာ အမ်ားအားျဖင့္ ျပည္တြင္းမွာ စီးပြားအက်ပ္အတည္းေတြျဖစ္ၿပီးေတာ့မွ သြားၾကရတာမ်ားပါတယ္။ ဆရာေျပာသလို အရင္းအႏွီးေတြလည္း ေတာ္ေတာ္မ်ားပါတယ္။ သို႔ေသာ္ တဘက္က ဆရာ့အေနနဲ႔ ေနာင္ႏုိင္ငံျခား သြားမယ့္လူငယ္ေလးေတြကို စိုးရိမ္မိေတာ့ သူတို႔အတြက္ အားပ်က္သြားေစႏုိင္မယ့္ အေနအထား မ်ဳိး ရွိႏိုင္မယ္လို႔မ်ား ယူဆမိလားခင္ဗ်။
ေျဖ။ ။ကိုစိန္ေက်ာ္လိႈင္ေျပာတာ ဟုတ္ပါတယ္။ အားပ်က္တယ္ဆိုတာနဲ႔ အားပ်က္သြားမယ္ ဆိုတာနဲ႔ အသင့္ျပင္တာနဲ႔ဆိုတာက တမ်ဳိးစီပါ။ တကယ္လုိ႔ အားပ်က္သြားမယ္ ဆိုလို႔ရွိလွ်င္ ပ်က္ႏိုင္တယ္။ ပ်က္တယ္ဆိုတာ တကယ့္ကို ပ်က္သြားမယ္ဆုိလို႔ရွိလွ်င္ အေျခအေနအကုန္လံုးကို ကိုယ့္အေျခအေန အကုန္လံုး။ ပတ္၀န္းက်င္အေျခအေန အကုန္လံုးကို ၾကည့္ၿပီးေတာ့မွ ပ်က္သြား ၿပီး မသြားျဖစ္တာဟာ သြားၿပီး ဒုကၡေရာက္တာနဲ႔စာရင္ အင္မတန္သက္သာပါတယ္။
တကယ္လို႔ သြားမယ္ဆုိလို႔ရွိလွ်င္ အားမျပတ္ေစတဲ့ နည္းလမ္း အဲဒါေတြ အကုန္လံုးတြက္၊ ဒါေတြ ငါရင္ဆိုင္ႏုိင္သလား၊ အဲဒီအရင္းအႏွီးေတြ ငါေပးႏုိင္သလားတြက္၊ တြက္ၿပီးမွ သြားလို႔ရွိလွ်င္ ဒီ (Prepare) ေနာ္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ အသင့္ျပင္သြားတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ အဲဒီလုိကေလးမ်ဳိးအတြက္ ပိုၿပီး အက်ဳိးရွိလိမ့္မယ္လို႔ က်ေနာ္ထင္ပါတယ္။
မိသားစုပတ္၀န္းက်င္အရင္းအႏွီး
ေမး။ ။ဟုတ္ကဲ့ အမ်ားႀကီးေကာင္းပါတယ္ဆရာ။ အခုလို ေဆြးေႏြးေျပာျပတာေလ။ လူငယ္ ေတြအတြက္ကို။ ေနာက္ထပ္ေရာ ဆရာ့အေနနဲ႔ ဒီထက္ပိုၿပီးေတာ့ လူငယ္ေတြကို ဘာမ်ားမွာၾကား ခ်င္ေသးလဲခင္ဗ်။
ေျဖ။ ။က်ေနာ္ေျပာမယ္ ကိုစိန္ေက်ာ္လိႈင္ေရ။ က်ေနာ္ ခုနဥစၥာျပန္ဆက္ခ်င္တယ္။ အဲဒီဆံုး႐ံႈး မႈေတြဆိုလိုက္တဲ့ ကိစၥထဲမွာေနာ္။ အရင္းအႏွီးေတြအထဲမွာ ပထမဦးဆံုး စၿပီးေတာ့ အရင္းအႏွီးက ဘာလဲဆိုေတာ့ မိသားစု ပတ္၀န္းက်င္။ ကိုယ့္မိသားစုနဲ႔ ကိုယ္ကင္းကြာသြားၿပီးေတာ့ အဲဒီကင္းကြာ သြားတဲ့ (၅) ႏွစ္အတြင္းမွာ အေျပာင္းအလဲေတြ အမ်ားႀကီးျဖစ္ႏုိင္တယ္။ ညီမေလးက အိမ္ေထာင္ က်သြားႏိုင္တယ္။ အကိုျဖစ္တဲ့သူက အုိးခြဲသြားႏုိင္တယ္။ မိဘျဖစ္တဲ့သူက က်န္းမာေရးခ်ဳိ႕တဲ့လာ ႏုိင္တယ္။ အမ်ဳိးမ်ဳိးျဖစ္သြားႏိုင္တယ္။
အဲဒီဥစၥာမ်ဳိးေတြမွာ ကိုယ္က တာ၀န္ယူရတဲ့ဟာမ်ဳိးေတြ ပါလာႏုိင္တယ္။ တာ၀န္မယူဘဲနဲ႔ ေနႏုိင္ တာလည္း ပါလာႏုိင္တယ္။ အဲေတာ့ တာ၀န္ဆက္ယူရမယ္ဆုိလုိ႔ရွိရင္ အဲဒီ့အရင္းအႏွီးအတြက္က လည္း သူက ျပင္ဆင္ရေတာ့မယ္။
အဲဒါ ခုနက ေျပာတဲ့ မိသားစုပတ္၀န္းက်င္ အရင္းအႏွီး။ ၿပီးေတာ့ ဆိုၾကပါစို႔။ မိဘကေနၿပီးေတာ့ မက်န္းမာဘူးဆုိလု႔ိရွိလွ်င္ ကိုယ္က ပစ္ထားလို႔လည္းမရဘူး။ တတ္ႏုိင္သမွ် တဘက္တလမ္းက တာ၀န္ယူရေတာ့မယ္။ အဲဒီအရင္းအႏွီးေတြကလည္း ရွိေသးတယ္။ အဲဒါ က်ေနာ္ မိသားစုအရင္း အႏွီး။ ေနာက္တခုက ဘာလဲဆုိေတာ့ ေျပာင္းလဲသြားတဲ့ အေျပာင္းအလဲေတြ။ အဲဒီ့ အေျပာင္းအလဲ ေတြရဲ႕ အရင္းအႏွီးေတြ။ ဥပမာဆိုၾကပါဆို႔။ ကိုယ္သြားတုန္းက စီးပြားေရး၀န္းက်င္ကတမ်ဳိး။ ခု ကိုယ္ျပန္လာေတာ့ တမ်ဳိး။ စီးပြားေရး ၀န္းက်င္က ပထမတုန္းက ကိုယ္သြားတဲ့လမ္းေတြက ေရလမ္း။ ခုကားလမ္းျဖစ္သြားၿပီ။ ပထမတုန္းက ကိုယ္သြားတဲ့ ကားလမ္းေတြ ခုက် ရထားလမ္း ျဖစ္သြားၿပီ။
အဲဒီေတာ့ ကိုယ့္အတြက္က ကုန္သြယ္မယ္ဆိုရင္ စီးပြားေရး လမ္းေၾကာင္းေတြက ေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ားေျပာင္းလဲကုန္ၿပီ။ အမ်ားႀကီး။
ေနာက္တခုက ပတ္၀န္းက်င္ႀကီးတခုလံုးက ေျပာင္းသြားတာေတြလည္းရွိေသးတယ္။ ဥပမာဆို ပါေတာ့။ ကိုယ္သြားတုန္းက ကိုယ့္ပတ္၀န္းက်င္က ကြင္းျပင္ႀကီး ခုၾကေတာ့ ကြန္ဒိုမီနီယံတိုက္ ခန္းေတြျဖစ္ေနတတ္တယ္။ တခါတရံက်ေတာ့ ကိုယ္ေနခဲ့တဲ့ ရြာေလးက ေပ်ာက္သြားတယ္။ အဲဒါက ခုနကေျပာတဲ့ စီမံကိန္းထဲမွာပါသြား။ ကုိယ္သြားတုန္းက ရြာေလးမဟုတ္ေတာ့ဘူး။ စိုက္ပ်ဳိးေရး၀န္းက်င္ႀကီး ျဖစ္သြားတတ္တယ္။ ေမြးျမဴေရး၀န္းက်င္ႀကီး ျဖစ္သြားတတ္တယ္။
ကိုယ္သြားတဲ့အခါတုန္းက ေက်းရြာ။ အခုက်ေတာ့ ေရႀကီးလုိ႔ ဘာႀကီးလို႔ အစရွိသျဖင့္ အမ်ဳိးမ်ဳိး ေျပာင္းလဲသြားႏုိင္တယ္။ အဲဒီ ပတ္၀န္းက်င္အေျပာင္းအလဲေတြကလည္း ရွိပါေသးတယ္။ အဲဒါကလည္း တခ်က္စဥ္းစားရမယ္ေနာ္။
ေနာက္တခုက ဘာလဲဆိုေတာ့ ကိုယ္က စုေဆာင္းထားတဲ့ေငြက ဘယ္မွာထားလဲ။ ကိုယ့္ဆီမွာ ထားသလား။ ဘဏ္မွာထားသလား။ ကိုယ့္လက္ထဲမွာ စုထားသလား။ အိမ္ျပန္ၿပီးပို႔ရလား။ ပို႔ရ လို႔ရွိလွ်င္ အဲဒီေငြေၾကးကို ထိန္းသိမ္းတဲ့သူက ဇနီးလား၊ မိဘလား။ ေဆြမ်ဳိးသားခ်င္းထဲကလား။ သို႔မဟုတ္လို႔ရွိလွ်င္ အေပါင္းအသင္းထဲကလား။ သို႔မဟုတ္လို႔ ယံုၾကည္စိတ္ခ်ရတဲ့ မိတ္ေဆြလား။
အဲဒီေတာ့ ဇနီးသည္ဆီ ပို႔မယ္ဆုိပါေတာ့။ ဇနီးသည္က ေငြေၾကးထိန္းသိမ္းတဲ့ ဥစၥာမလိမၼာဘူး ဆုိပါေတာ့။ ကိုယ္ျပန္လာတဲ့အခါၾကေတာ့ အဲဒီဘာမွမရွိေတာ့ဘူး။ ကိုယ့္လက္ထဲမွာ ယူၿပီးျပန္ လာတဲ့ေငြက (၂) သိန္း၊ (၃) သိန္းပဲရွိလွ်င္ အဲဒါေလးပဲ။ အဲဒါေလးနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းအေပါင္းအသင္း ေတြနဲ႔ တလေလာက္ စားလိုက္ေသာက္လိုက္တဲ့အခါၾကေတာ့ ပို္က္ဆံ သံုးစရာမရွိေတာ့ဘူး။ အရင္းအႏွီး ဘာမွလုပ္စရာမရွိေတာ့ဘူး။ မရွိေတာ့ကို ေနာက္ထက္တခါေခ်းၿပီးေတာ့ တခါျပန္ ထြက္ရတယ္။
အဲဒီလုိ အျဖစ္မ်ိဳးေတြလည္း က်ေနာ့္မ်က္စိေအာက္မွာ ေတြ႔ေတြ႔ေနရတယ္။ အဲဒါ ဇနီးသည္ မလိမၼာလို႔ရွိလွ်င္ ေျပာတာ။ ဇနီးသည္က လိမၼာလို႔ရွိလွ်င္ေတာ့ ပို႔လိုက္တဲ့ေငြကို ျပန္ၿပီးေတာ့ တုိးပြားေအာင္၊ ခိုင္ၿမဲေအာင္ လုပ္ထားႏိုင္တယ္။ ဒါ အားကိုးရတဲ့အေျခအေန။
ေကာင္းၿပီ မိဘကထိန္းမယ္။ မိဘက ထိန္းမယ္ဆိုတဲ့အခါက်ေတာ့ မိဘလက္ထဲမွာ အၿမဲတန္းရွိ ေနမွလား။ သို႔မဟုတ္ တျခားေသာ သားခ်င္းေတြရဲ႕ ျပႆနာေတြ ေပၚလာႏိုင္သလား။ ဥပမာ- အကိုအႀကီးဆံုးျဖစ္တဲ့သူက စီးပာြြးေရးပ်က္သြားလို႔၊ အလုပ္ျပဳတ္သြားလို႔ (သို႔မဟုတ္) အခ်ဳပ္ထဲ
၀င္သြားရလုိ႔ ပိုက္ဆံကုန္သြားတယ္ဆုိပါေတာ့။ ဒီဟာ စိုက္ထုတ္ၿပီး မိဘက သံုးလိုက္ရတယ္ဆိုပါ ေတာ့။ ကိုယ္ဘယ္လိုလုပ္မလဲ။
က်ေနာ္ေျပာခ်င္တာက ကိုယ့္အေျခအေန။ ကုိယ္လုပ္ထားတဲ့ စီးပြားဟာ ကိုယ့္ေနရပ္ ဇာတိေျမမွာ ဘယ္ေလာက္ထိေအာင္ ခိုင္လဲဆိုတာ ျပန္တြက္မိရဲ႕လား။ ဒါေတြလည္း စဥ္းစားဖို႔လုိမယ္လို႔ က်ေနာ္ထင္ပါတယ္။
လူမႈေရး၀န္းက်င္အေျပာင္းအလဲ
ေနာက္တခုက လူမႈေရး၀န္းက်င္အေနနဲ႔ ေျပာင္းသြားတာရွိတယ္။ လူမႈေရး၀န္းက်င္ေတြနဲ႔ စီးပြား ေရး၀န္းက်င္ေတြနဲ႔ ေရာၿပီးေတာ့ ေျပာင္းသြားတာ။ ဥပမာ- အရင္တုန္းက လူမႈေရး၀န္းက်င္ေတြက လဖက္ရည္ဆုိင္ထိုင္တယ္။ ေပ်ာ္ပြဲရႊင္ပြဲေတြရွိတယ္။ အခုက်ေတာ့ ေက်းရြာမွာ ဘိလိယက္ခံုေတြက ေရာက္ေနၿပီ။ ဥပမာ- ကာယာအိုေကေတြေခတ္စားလာတယ္။ အဲဒါမ်ဳိးေတြက အမ်ားႀကီး။ အဲဒီ ေတာ့ အဲဒီ့အခ်ိန္မွာသြားၿပီးေတာ့ စီးပြားေရးလုပ္တဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြက ကိုယ့္ထက္ႀကီးပြားခ်င္ ႀကီးပြားေနတတ္တယ္။ ေျပာခ်င္တာက စီးပြားေရး၀န္းက်င္ေၾကာင့္မို႔လို႔ ကိုယ့္ပတ္၀န္းက်င္က ေျပာင္းသြားတတ္တယ္။ အဲဒီေတာ့ ကိုယ္ျပန္လာတဲ့အခါမွာ ဆံုး႐ံႈးရတဲ့အရင္းအႏွီးေတြ မ်က္ေျခ ျပတ္သြားတတ္တယ္။
ကိုယ္မ်က္ေျချပတ္သြားတဲ့အခ်ိန္မွာ ကိုယ္ျပန္လာတဲ့အခ်ိန္မွာ အေျပာင္းအလဲေတြၾကားမွာ ကိုယ္က အူေၾကာင္ေၾကာင္ ျဖစ္ေနတတ္တယ္။ ေနာက္တခါ ထပ္ၿပီးေတာ့ ႏိုင္ငံျခားေရာက္သလို ျပန္ျဖစ္ သြားတတ္တယ္။ ျဖစ္သြားတဲ့အခါၾကေတာ့ ဘယ္ေနရာကေနစၿပီးေတာ့ ဘယ္ကိုဦးတည္ရာမွန္း မသိျဖစ္သြားတတ္တယ္။ အဲဒါေၾကာင့္မို႔လို႔ ကိုယ့္အရပ္ ကိုယ့္ေဒသကို မ်က္ေျခမျပတ္ေအာင္ ဘာေတြျဖစ္ေနသလဲဆိုတဲ့ဟာကို အၿမဲတန္းမျပတ္ သိေနေအာင္ ႏိုင္ငံျခားကေနၿပီးေတာ့ ႀကိဳးစား သင့္တယ္လို႔ က်ေနာ္ထင္ပါတယ္။ အဲဒါတခ်က္။
ေနာက္တခ်က္က ဘာရွိေသးလဲဆိုေတာ့ ကို္ယ္က ႏုိင္ငံျခားမွာေနရင္းကေန တေယာက္ေယာက္နဲ႔ ေတြ႔ေရာ အဲဒါ အိမ္ေထာင္ရက္သားက်ခ်င္က်တတ္တယ္။ က်တဲ့အခါၾကေတာ့ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ။ ကိုယ့္အမ်ဳိးသမီးက ဗမာအမ်ဳိးသမီးပဲလား။ ေနရပ္ကိုျပန္မွာလား။ ဒါမွမဟုတ္လို႔ရွိရင္ ႏိုင္ငံျခားမွာပဲ အေျခခ်ေတာ့မလား။ ႏုိင္ငံျခားမွာပဲ အေျခခ်ေတာ့မယ္ဆိုလုိ႔ရွိရင္ အဲဒီႏုိင္ငံေတြက ဘယ္ႏုိင္ငံလဲ။ အဲဒီက ဘာသာေရး၊ ကိုးကြယ္ေရး ယဥ္ေက်းမႈေတြနဲ႔ ကိုယ့္ရဲ႕ အသက္ႀကီးတဲ့ဘ၀မွာ ေပ်ာ္ႏိုင္မ လား။ ဒါေတြအကုန္လံုး စဥ္းစားရေတာ့မယ္။
အဲဒီေတာ့ ေျပာခ်င္တာက ႏုိင္ငံျခားမွာ အေျခခ်ေတာ့မယ္ဆိုခ်င္ေတာင္မွ ကိုယ့္ေဒသ ပတ္၀န္း
က်င္နဲ႔လည္း ေတာ္ေတာ့္ကို ကြာေနၿပီ။ ကိုယ့္သား၊ ကိုယ္သမီးရဲ႕ ပတ္၀န္းက်င္နဲ႔လည္း ကြာသြားၿပီ။ ကိုယ့္သားသမီးေတြ ထြန္းကားလာတဲ့အခါမွာ ဗမာအမ်ဳိးသားတေယာက္က ေမွ်ာ္လင့္တဲ့ မိဘဘ၀
မ်ဳိးကို မေမွ်ာ္လင့္ႏုိင္ဘူး။ ႏိုင္ငံျခားသားတေယာက္ရဲ႕ မိဘအျဖစ္နဲ႔ ကိုယ္ေရာက္သြားေတာ့မယ္ ဆိုတာကို ႀကိဳၿပီးေတာ့ စဥ္းစားထားဖုိ႔ဆိုတာ လိုတယ္လို႔ က်ေနာ္ထင္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ။ ။
ေျဖ။ ။ကိုစိန္ေက်ာ္လိႈင္ေရ။ ဒီဆံုးမၾသ၀ါဒရယ္လုိ႔ က်ေနာ္မေျပာပါရေစနဲ႔။ က်ေနာ့္စိတ္ထဲမွာ ဒီကေလးေတြဟာ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အေျခအေနအရ ရပ္ေ၀းေျမျခားမွာ သြားၿပီးေတာ့ စီးပြားရွာၾက တယ္။ ဘ၀ကိုတည္ေဆာက္ၾကတယ္ဆိုေတာ့ က်ေနာ့္စိတ္ထဲမွာ အင္မတန္ သနားတယ္။ ခ်စ္ လည္းခ်စ္တယ္။ ေက်းဇူးလည္းတင္တယ္။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ သူတို႔အေပၚမွာ အထင္လည္းႀကီး တယ္ဆိုပါေတာ့ေနာ္။
ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ကိုစိန္ေက်ာ္လိႈင္ သတိထားမိလားမသိဘူးခင္ဗ်ာ့။ က်ေနာ္တို႔ ျမန္မာလူမ်ဳိး ေတြဟာ မ်ားေသာအားျဖင့္ အိုးနဲ႔ အိမ္နဲ႔ သိပ္မခြာခ်င္ၾကဘူး။ ကိုယ့္တုိင္းျပည္၊ ကိုယ့္ျပည္ကေန ရပ္ေ၀းေျမျခား သိပ္မသြားခ်င္ၾကဘူး။ ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒီၾကားထဲမွာ သြားၿပီးေတာ့ ဒီလိုလုပ္တဲ့ အတြက္ေၾကာင့္ က်ေနာ္ သူတုိ႔ကို တကယ္ခ်ီးက်ဴးပါတယ္။ တကယ္ေလးစားပါတယ္။
ေအာ္ ငါတို႔ထက္ေတာ္တဲ့ ကေလးေတြပါလားလို႔ က်ေနာ့္စိတ္ထဲမွာ ေမတၱာထားမိပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ က်ေနာ္တို႔ သူတုိ႔ကို စကားေျပာခ်င္တာက ေျပာတဲ့အခါမွာ အဆံုးအမရယ္လို႔ မဟုတ္ ဘဲနဲ႔ သူတုိ႔ရဲ႕အဖိုး၊ သို႔မဟုတ္လို႔ရွိရင္လည္း အင္မတန္ရင္းႏွီးတဲ့ ဘႀကီး၊ ဦးႀကီးအျဖစ္နဲ႔ က်ေနာ္ ေျပာခ်င္တာပါ။
ေမး။ ။ဟုတ္ကဲ့ အဲဒီလုိ ေျပာတဲ့ေနရာမွာ က်ေနာ္တုိ႔ အခု ဆရာေျပာတဲ့ လူငယ္အမ်ဳိးအစား ေတြကို ျပန္ၾကည့္တဲ့အခါၾကေတာ့ ျမန္မာႏုိင္ငံကေန ႏိုင္ငံရပ္ျခားမွာ အလုပ္လုပ္ၾကတယ္ဆိုတဲ့ ေနရာမွာ အထူးသျဖင့္ ကိုရီးယားတုိ႔၊ ဂ်ပန္တို႔၊ ေနာက္တခါ မေလးရွားအစရွိတဲ့ ႏုိင္ငံေတြမွာ ပံုစံ အမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔ လုပ္အားကို အသံုးခ်ၿပီး အထူးသျဖင့္ ကိုယ္ကာယ လုပ္အားကို အသံုးခ်ၿပီး လုပ္ၾက ရတဲ့ လူငယ္ေတြ အေတာ္ေလးမ်ားပါတယ္။ ဆိုေတာ့ အေရအတြက္ အေတာ္ေလးမ်ားမ်ားလာ ပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ စီးပြားေရး ၾကပ္တည္းတဲ့အခါမွာ မလႊဲမေရွာင္သာ ခုနဆရာေျပာသလုိ ကိုယ့္အိမ္ကိုယ့္ယာ ခြာခ်င္လုိ႔ မဟုတ္ဘဲနဲ႔ မလြဲမေသြ ခြာဖို႔ျဖစ္လာတဲ့အေၾကာင္းေတြရွိလာလုိ႔ ခြာၾကတဲ့ လူေတြလည္း ပါပါလိမ့္မယ္။ ဘာမ်ားဆရာ့အေနနဲ႔ ေျပာခ်င္ပါလဲခင္ဗ်ာ။
စြန္႔တယ္ဆုိတာ စားရဖို႔
ေျဖ။ ။အဲဒါနဲ႔ပတ္သက္ၿပီးေတာ့ သူတုိ႔ရဲ႕ဘ၀ေလးေတြကို က်ေနာ္ ခဏခဏစဥ္းစားမိပါတယ္။ စဥ္းစားလိုက္တဲ့အခါၾကေတာ့ သူတုိ႔မွာေလ အရင္းအႏွီး ေတာ္ေတာ္ႀကီးပါတယ္။ အရင္းအႏွီး ဆိုတာ ကိုစိန္ေက်ာ္လိႈင္ေရ… ရင္းႏွီးလိုက္ၿပီဆိုရင္ အျမတ္လိုခ်င္လုိ႔ပဲ။ အက်ဳိးအျမတ္လိုခ်င္လုိ႔ပဲ။ အဲေတာ့ အရင္းအႏွီးဆိုတာ ကုန္ဆံုးသြားတာ။ ဥပမာဆုိပါေတာ့။ ကိုစိန္ေက်ာ္လိႈင္က ဘူးသီးစိုက္ တယ္။ စပါးစိုက္တယ္။ အဲဒီစပါးကို ေရာင္းလုိက္ရတယ္ဆိုတာ ကိုယ္က ေပးလိုက္ရတာပဲ။ ၿပီး ေတာ့မွ ရလာတဲ့ဥစၥာ အက်ဳိးအျမတ္။ အဲဒီလိုဆိုတဲ့အခါၾကေတာ့။ အရင္းအႏွီးဆိုတာက ကိုယ္က ေပးလုိက္ရတာပဲ။ အဲဒီေပးလုိက္ရတဲ့ ဥစၥာက အက်ဳိးအျမတ္ရွိမွ စြန္႔စားရက်ဳိး နပ္မွာေပါ့။
သေဘာကေတာ့ စြန္႔တယ္ဆိုတာ စားရမွာေပါ့ ကိုစိန္ေက်ာ္လိႈင္ရယ္။ ဟုတ္လား။ မစားရပဲနဲ႔ စြန္႔ တယ္ဆိုတာ အဓိပၸာယ္မွမရွိဘဲနဲ႔။ ဒါေၾကာင့္ သူတုိ႔ေတြကို က်ေနာ္ ပထမဦးဆံုး သတိေပးခ်င္တာ ကေတာ့ ကိုယ္စိုက္ထားရတဲ့ အရင္းအႏွီး ႏို႔မဟုတ္လို႔ရွိရင္ ကိုယ့္ဘက္ကေန ဆံုး႐ႈံးခံလိုက္ရတဲ့ အရင္းအႏွီးကို တြက္ေစခ်င္တယ္။ အဲဒါကို ပထမဦးဆံုး သတိေပးျခင္ပါတယ္။
လူငယ္မ်ားရင္းႏွီးခဲ့သည့္ အရင္းအႏွီးအမ်ိဳးအစား
အဲဒီ့သတိေပးျခင္တာ ပထမဦးဆံုး နံပါတ္ (၁) ျမင္သာတဲ့ အရင္းအႏွီးက ဘာလဲဆိုလို႔ရွိရင္ ဥပမာ- ေငြ (၅) သိန္းပဲ ကုန္မယ္၊ (၁၀) သိန္းပဲကုန္မယ္။ (၁၅) သိန္းပဲကုန္မယ္ အဲဒီေငြဟာ ဘယ္လိုရင္းႏွီး ရတယ္ဆိုတာ ပံုစံ တေယာက္နဲ႔ တေယာက္မတူဘူး။ တခ်ဳိ႕ၾကေတာ့ မိဘကေပးႏုိင္လုိ႔၊ တခ်ိဳ႕ ၾကေတာ့လည္း ကိုယ္ပိုင္ပိုက္ဆံရွိလို႔၊ ေငြေၾကးရွိလို႔၊ တခ်ဳိ႕ၾကေတာ့လည္း ေခ်းငွားၿပီးေတာ့ သြား ရတယ္။ ေခ်းငွားသြားတဲ့အခါမွာလည္း အတိုးက ႀကီးသလား၊ နည္းသလား၊ အဲဒီလိုဆိုေတာ့ အဲဒီ ဟာေတြက ျမင္သာတဲ့ အရင္းအႏွီးေတြပါ။ အဲဒီ့ ျမင္သာတဲ့ အရင္းအႏွီးအေၾကာင္းကိုေတာ့ က်ေနာ္ မေျပာေတာ့ဘူး။ သူတုိ႔ဘာသာသူတုိ႔ ျမင္တတ္တယ္။ ငါ ဒီေလာက္ေငြကုန္ထားၿပီ။ ဘယ္ေလာက္ အရင္းအႏွီးရွိတယ္။ ငါဘယ္ေလာက္ စိုက္ထုတ္ရလိမ့္မယ္။ ဘယ္ေလာက္ အက်ဳိးရွိမွျဖစ္မယ္ ဆိုတာ သူတုိ႔ တြက္ႏိုင္ပါတယ္။ က်ေနာ္ အခုေျပာခ်င္တာက မျမင္သာတဲ့ အရင္းအႏွီးေတြကို သတိေပးခ်င္ပါတယ္ ကိုစိန္ေက်ာ္လိႈင္။
အရြယ္အရင္းအႏွီး
အဲဒါေတြထဲမွာ ပထမဦးဆံုးကေတာ့ ကိုစိန္ေက်ာ္လိႈင္ေရ သူတုိ႔ကိုယ္သူတုိ႔ သတိမထားမိတဲ့ အရင္း အႏွီးကို က်ေနာ္ေျပာခ်င္ပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ အရြယ္၊ အသက္အရြယ္ဆိုတာ အေရးႀကီးပါတယ္။ ဆိုပါေတာ့ ကိုစိန္ေက်ာ္လိႈင္ရယ္။ ကေလးတေယာက္က အသက္ (၂၂) ႏွစ္မွာ ႏိုင္ငံျခားကို ထြက္ တယ္။ အဲဒီ (၂၂) ႏွစ္ဆိုေတာ့ (၃) ႏွစ္ လုပ္မယ္ဆိုလို႔ရွိရင္ သူျပန္လာတဲ့အခ်ိန္မွာ အသက္ (၂၅) ႏွစ္ ျဖစ္သြားၿပီ။ တကယ္လို႔ အသက္ (၂၅) ႏွစ္မွာ ထြက္မယ္။ (၃) ႏွစ္ဆုိရင္ သူျပန္လာတဲ့အခါၾက အသက္ (၂၈) ႏွစ္ ျဖစ္သြားၿပီ။
အသက္ (၂၅) ႏွစ္ၾကမွ ထြက္ျဖစ္တယ္ဆိုရင္ (၅) ႏွစ္ေနမယ္ဆိုရင္ အသက္ (၃၀)။ ကို္ယ့္အရင္း အႏွီးက အဲဒီ့ (၃) ႏွစ္၊ (၅) ႏွစ္ေပးလိုက္တဲ့ အရင္းေတြသည္ အရြယ္ေကာင္းေတြျဖစ္ေနေတာ့ အင္မတန္ေကာင္းတဲ့ အရြယ္ကို ကိုယ္ေပးလုိက္ရတာ။ ေပးလုိက္ရတာအခါၾကေတာ့ ဥပမာ အသက္ (၃၀) ေက်ာ္သြားမယ္ဆိုလုိ႔ရွိရင္ ေနာက္တခါ ျပန္သြားတဲ့အခါၾက သေဘၤာဆိုလို႔ရွိရင္ လည္း သေဘၤာသားဆိုရင္လည္း လက္မခံေတာ့ဘူးေနာ္ ကိုစိန္ေက်ာ္လိႈင္။
အဲဒီေတာ့ ေျပာခ်င္တာက အဲဒီအရြယ္အရင္းအႏီွးကို ၾကပ္ၾကပ္ႀကီး သတိထားဖုိ႔လိုမယ္လုိ႔ က်ေနာ္ ေျပာခ်င္ပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ ပထမဦးဆံုး အရြယ္အရင္းအႏွီးပါ။ အဲဒီ့ အရြယ္အရင္းအႏွီးကို ဆံုး႐ံႈး လုိက္တဲ့ ကိစၥဟာ ေပါ့ေပါ့ေသးေသး မထင္နဲ႔။ ေနာက္တခါျပန္ၿပီး အလုပ္တခုကို စဖုိ႔လို႔အတြက္ကို ေတာ္ေတာ္ေလး အခက္အခဲႀကံဳသြားတတ္ပါတယ္။ ဥပမာဆိုပါေတာ့ အသက္ (၂၂) ႏွစ္နဲ႔ အသက္ (၃၀) ဆိုလို႔ရွိရင္ ေတာ္ေတာ္ကြာသြားၿပီ။ အသက္ (၂၅) ႏွစ္နဲ႔ (၃၀) ဆိုရင္လည္း ေတာ္ေတာ္ ကြာသြားၿပီ။
အဲဒီေတာ့ အလုပ္ရွင္ေတြ လုိခ်င္တဲ့ ဥစၥာက ငယ္ငယ္အရြယ္ သန္တုန္းျမန္တုန္းကို လိုခ်င္တာေပါ့။ အထူးသျဖင့္ ကာယကိုအားျပဳၿပီး၊ အားစိုက္ၿပီးလုပ္ရတဲ့ သူေတြဆိုလို႔ရွိရင္ ပိုၿပီးေတာ့ အဲဒီဟာကို တန္ဖိုးထားၾကတယ္။ အဲဒီေတာ့ အရြယ္အရင္းအႏွီးဟာ သိပ္ၿပီးေတာ့ အေရးႀကီးတယ္ဆိုတာကို ပထမဦးဆံုး သိဖို႔လုိပါတယ္ ကိုစိန္ေက်ာ္လိႈင္ေရ။ ဒါ သူတုိ႔ သတိထားဖုိ႔ပါ။ ေကာင္းၿပီ။ အဲဒီေတာ့ က်ေနာ္ဒါေတြေျပာေနတာ တျခားေၾကာင့္မဟုတ္ဘူးေနာ္။ ေနာက္ပိုင္းေရာက္တဲ့အခါၾကေတာ့ ပိုပိုၿပီး ထင္ရွားလာလိမ့္မယ္။ သိပ္အေရးႀကီးပါတယ္။
ဦးေႏွာက္အရင္းအႏွီး
ေနာက္တခုက ဘာလဲဆုိေတာ့ ဦးေႏွာက္အရင္းအႏွီး။ ဦးေႏွာက္အရင္းအႏွီးဆိုတာက ႏုိင္ငံျခားကို သြားလုိက္တယ္။ ဥပမာဆိုပါေတာ့။ ပညာနဲ႔ အလုပ္လုပ္ဖို႔သြားလိုက္တယ္။ အဲ့ ပညာနဲ႔။ အခုဆို ပါေတာ့ က်ေနာ့္ တပည့္တပန္းေတြထဲက၊ က်ေနာ့္ေဆြမ်ဳိးသားခ်င္းလို ျဖစ္ေနတဲ့ ကေလးေတြထဲက ဥပမာ- ကုလသမဂၢမွာ သြားအမႈထမ္းတယ္။ သူတုိ႔က ဆည္းပူးႏုိင္တယ္။ ဟိုမွာ ဆည္းပူးစရာ ပညာေတြရွိတယ္။ ပညာတုိးတုိးေနတာ။ မဆည္းပူးလုိ႔လည္းမရဘူး။
သူတုိ႔လုပ္ငန္းက ကာယလုပ္ငန္းအေနနဲ႔ ထြက္တဲ့အခါၾကေတာ့ ဆည္းပူးဖုိ႔ အခ်ိန္မရွိဘူး။ မရွိတဲ့ အခါၾကေတာ့ သူတို႔က ခိုင္းတာလုပ္တာႀကီး အက်င့္ပါသြားတယ္။ အဲဒီေတာ့ ကို္ယ္ကိုယ္တိုင္က ဒီဦးေႏွာက္နဲ႔ ႀကံစည္ေတြးေတာတဲ့ဘက္မွာ သူက ေျခာက္ခန္းသြားတယ္။
ဆိုၾကပါစို႔။ သံခ်ည္သံေကြး လုပ္တယ္ဆိုပါေတာ့။ သံခ်ည္သံေကြး လုပ္ၿပီးေတာ့ သံခ်ည္သံေကြးရဲ႕ ဟိုဘက္ ဘာတတ္စရာရွိေသးလဲ။ ဥပမာ- ဘာမွတတ္စရာ သိပ္မရွိေတာ့ဘူး။ စားပြဲထုိးဆိုပါေတာ့။ စားပြဲထုိး ကၽြမ္းက်င္တယ္။ ေကာင္းၿပီ။ ဒါမွမဟုတ္လုိ႔ရွိရင္လည္းပဲ စက္႐ံုအလုပ္သမားလုပ္တယ္။ စက္႐ံုမွာ အလုပ္ၾကမ္းလုပ္ရတယ္။ သူ႔အတြက္ ဘာပညာတိုးတက္ဖို႔ရွိလဲ။
ဥပမာ- ကားေမာင္းတယ္။ ကားေမာင္းတာကေနၿပီးေတာ့ ပိုက္ဆံေတာ့ရေနတာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ သူ႔ရဲ႕အဖို႔မွာ ဘာျဖစ္သြားလဲဆိုေတာ့ ေရွ႕ဆက္ဖုိ႔လို႔အတြက္ကို သိပ္ၿပီးေတာ့ ေတာ္ေတာ္ခက္ သြားတယ္။ ဒါေၾကာင့္မို႔လို႔ ပညာမတိုးဘဲနဲ႔ သူမ်ားခိုင္းတာသာလွ်င္ လုပ္ရတဲ့ ဦးေႏွာက္ကို ထုတ္ေပးေနရတဲ့ဟာ။ ကိုယ့္ဦးေႏွာက္နဲ႔ ႀကံစည္ဖုိ႔ အခ်ိန္မရဘူး။ အဲဒီလို ျဖစ္သြားတတ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္မို႔လို႔ အဲဒီဦးေႏွာက္ အရင္းအႏွီးေပါ့။ အဂၤလိပ္လိုေျပာရင္ေတာ့ creative thinking ေပါ့ေနာ္။ ကိုယ့္အတြက္ ငါဘာလုပ္မလဲဆိုေတာ့ စဥ္းစားၿပီးေတာ့ တီထြင္ႀကံစည္တဲ့ စိတ္ကူး စိတ္သန္း ေခါင္းပါးသြားတတ္တယ္။ တီထြင္ဥာဏ္တုန္းသြားတတ္တယ္။ အဲဒီအရင္းအႏွီးက ေတာ္ေတာ္ကိုေၾကာက္ဖို႔ေကာင္းပါတယ္။
ဘယ္ေလာက္ထိ ေၾကာက္ဖုိ႔ေကာင္းသလဲဆုိလို႔ရွိရင္ ကို္ယ့္တိုင္းကိုယ့္ျပည္ကို ျပန္လာလုိက္တယ္။ ျပန္လာလုိက္တဲ့အခါၾကေတာ့ အဲဒီ ကိုယ္ေနခဲ့တဲ့ (၄-၅) ႏွစ္ အေတာအတြင္းမွာ သူငယ္ခ်င္းေတြက သူ႔လုိေငြရင္းေငြႏွီးမရွိတဲ့အတြက္ေၾကာင့္မို႔လို႔ ျပည္ပကို မသြားႏုိင္ဘူး။ မသြားႏိုင္တဲ့အတြက္ေၾကာင့္ ကိုယ့္ျပည္တြင္းမွာပဲေနတယ္။
ေနတဲ့အခါၾကေတာ့၊ ဥပမာဆိုပါေတာ့။ ေျမပဲစိုက္ခင္းလုပ္တဲ့ ကေလးတေယာက္ရွိတယ္။ ေျမပဲကို ဒီအတိုင္းေရာင္းတယ္။ ေနာက္ၾကေတာ့ ငါ ဒီအတိုင္းေနလို႔ရွိရင္ ေငြအျမတ္နည္းတယ္။ အဲဒီေတာ့ ဒီေျမပဲကို ငါကိုယ္တိုင္သြားၿပီးေတာ့ မံုရြာကေနၿပီးေတာ့ မႏၲေလးကို သြားခ်မလား။ ႏုိ႔မဟုတ္ရင္ ရန္ကုန္အထိေအာင္ ဆင္းမလား။ ဒါေတြ စဥ္းစားလာတယ္။ အဲဒီေတာ့ ကူးသန္းေရာင္း၀ယ္ေရးကို သူသေဘာေပါက္လာတယ္။
ဒါမွမဟုတ္လုိ႔ရွိရင္ ေျမပဲကို ဒီအတိုင္း ေရာင္းမလား။ ႏို႔မဟုတ္လို႔ရွိရင္ ေလွာ္ၿပီးေတာ့ ေရာင္းမ လား။ အထုပ္ေလးေတြနဲ႔ ေရာင္းမလား။ စသည္အားျဖင့္ added value ေပါ့ေနာ္။ ေနာက္ထပ္ ကို္ယ္ေရာင္းတဲ့ပစၥည္းကို ကိုယ္လုပ္တဲ့လုပ္အားကို ပိုၿပီး ေကာင္းသထက္ေကာင္းေအာင္ တီထြင္လာတဲ့အခါၾကေတာ့ အဲဒီ ႏိုင္ငံျခားသြားၿပီးေတာ့ စီးပြားရွာၿပီးေတာ့ ျပန္လာတဲ့ကေလးက
ဒီ (၄-၅) ႏွစ္ရွိလုိ႔ ျပန္ေရာက္လာတဲ့အခ်ိန္မွာ သူ႔ သူငယ္ခ်င္းက သူ႔ထက္ႀကီးပြားတုိးတက္ေနတာ၊ ျဖစ္ထြန္းေနတာ ျဖစ္သြားတတ္တယ္။
အဲဒီေတာ့ ကိုယ္က တီထြင္မႈေခါင္းပါးသြားတဲ့ ဥစၥာဟာ အန္မတန္ေၾကာက္စရာေကာင္းတယ္။ ဒါေၾကာင့္မို႔လို႔ တီထြင္မႈ ေခါင္းပါးသြားတဲ့ဟာမ်ဳိး၊ ဦးေႏွာက္အရင္းအႏွီးမ်ဳိး ကုန္မသြားေစခ်င္ဘူး။ ဒါက်ေနာ္ သူတုိ႔အတြက္ စိုးရိမ္တဲ့အခ်က္ ျဖစ္ပါတယ္။
ဦးေႏွာက္အရင္းအႏွီး မတုံးေစလုိလွ်င္
ေမး။ ။အဲလိုမ်ဳိး တီထြင္တဲ့ ဦးေႏွာက္တုံးမသြားေအာင္ အခုေလာေလာဆယ္မွာ အေၾကာင္း အမ်ဳိးမ်ဳိးေၾကာင့္ ႏုိင္ငံရပ္ျခားမွာ ကို္ယ္ကာယကို အားျပဳလုပ္ရတဲ့ လူငယ္ေတြအေနနဲ႔ ဘာလုပ္သင့္ တယ္လုိ႔ ဆရာအႀကံေပးျခင္လဲခင္ဗ်။
ေျဖ။ ။ ဒီလိုခင္ဗ်။ က်ေနာ္ အဲဒီဟာနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ေတာ္ေတာ္ေလး စဥ္းစားပါတယ္။ သူတုိ႔ က ပင္ပန္းတဲ့အခါၾကေတာ့ စာဖတ္ဖို႔ အခ်ိန္မရဘူး။ ဥပမာ- ျပန္သြားတယ္ဆိုလုိ႔ရွိရင္ လုပ္အားေပး ရ အခ်ိန္ပိုဆင္းရတာေတြရွိတယ္။ ျပန္သြားရၿပီဆို သူတုိ႔က အိပ္ခ်င္ၿပီ။ တနဂၤေႏြ တပတ္ကေလးမွာ တရက္တေလ ရျပန္ေတာ့လည္း အေပ်ာ္အပါးေလး ဘာေလး သြားခ်င္၊ လာခ်င္ အဲလုိကုန္ကုန္ သြားတယ္။ အဲဒီေတာ့ အဲဒီအခ်ိန္ေတြဟာ သူတို႔ကုန္ေနတဲ့အခ်ိန္ေတြကို တန္ဖိုးထားတတ္ဖို႔ အေရးႀကီးပါတယ္။
အဲဒီေတာ့ကို ဥပမာ- က်ေနာ္အႀကံဥာဏ္ေပးျခင္တာက သူနဲ႔ အနီးစပ္ဆံုး အထက္ဆင့္ လုပ္ငန္း ေပါ့ ဥပမာ- သူသံခ်ီ သံေကြးကို သူလုပ္ေနတယ္။ သံခ်ီသံေကြးကို သူလုပ္ေနရင္းကေနၿပီးေတာ့ အထက္ဆင့္ျဖစ္တဲ့ ပန္းရံကိုင္တဲ့လုပ္ငန္း။ အထူးသျဖင့္ သံခ်ီသံေကြးအတြက္ မူလ ေဘာင္ခ်ေပး တဲ့ စီမံကိန္းလုပ္ငန္း၊ ဘယ္လိုဘယ္လိုရွိရတယ္ ဘယ္လိုဘယ္လိုလုပ္ရတယ္ဆိုတာေတြ။ အနီးစပ္ ဆံုးလုပ္ငန္းေတြကို သူကေနာက္တဆင့္ ေနာက္တဆင့္ တက္တက္ၿပီးေတာ့ သိေအာင္ လုပ္ေန ရင္းကေန အနားမေနဘဲနဲ႔ ဦးေႏွာက္နဲ႔ မ်က္စိကို အနားမေနဘဲနဲ႔ ဆက္ၿပီးေတာ့ ႀကိဳးပမ္းသြားမွ သာလွ်င္ သူတုိ႔ဟာ ရၿပီးသားျဖစ္လိမ့္မယ္လုိ႔ တြက္တယ္။
ဥပမာ ကားေမာင္းတယ္ဆိုပါေတာ့။ ကားေမာင္းတဲ့လုပ္ငန္း လုပ္ေနရတာပဲ။ သူက ကားေမာင္းေန ရတာပဲ။ ဒါေပမယ္လို႔ သူနဲ႔ အနီးစပ္ဆံုးက စက္ျပင္တဲ့ လုပ္ငန္း။ အဲဒီ စက္ျပင္တဲ့လုပ္ငန္းကို ဆက္လက္ၿပီး ဆည္းပူးသင့္တယ္လုိ႔ က်ေနာ္ထင္ပါတယ္။ ဥပမာ- ကြန္ပ်ဴတာလုပ္ငန္းကို လုပ္ေန တဲ့ကေလးဟာ ဒီကြန္ပ်ဴတာနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီးေတာ့ စာစီစာ႐ိုက္၊ စာရင္းအင္းေပါ့။ တြက္တာေလာက္၊ စာရင္းသြင္းတာေလာက္၊ ထုတ္တာေလာက္၊ အဲေလာက္ေလးတင္မကဘဲနဲ႔ အဲဒီထက္ပိုၿပီးေတာ့ ျမင္တ့ဲ ဥပမာ- ပ႐ိုဂရန္းမင္းလို ဟာမ်ဳိး။ ဟုတ္လား အဲဒါမ်ဳိးထိေအာင္ ဆက္ၿပီးေလ့လာတာမ်ဳိး။
သခင္စိတ္ထားပါ သူခိုးစိတ္မထားပါႏွင့္
ေျပာခ်င္တာက သီးျခားႀကီး မလုပ္ႏုိင္ေတာ့ဘူးဆိုရင္ ကိုယ္နဲ႔မျပတ္တဲ့ ေနာက္တဆင့္ကို ဆက္ၿပီး ေတာ့ အၿမဲတန္း မျပတ္ေလ့လာေနပါလို႔ က်ေနာ္ေျပာခ်င္ပါတယ္။ အဲဒီ့ဥစၥာက ဘာလဲဆိုလုိ႔ရွိရင္ မိမိကိုယ္မိမိ ႐ိုေသၿပီးေတာ့ေနတဲ့ သခင္စိတ္နဲ႔ ႀကိဳးပမ္းေနတာေပါ့။ သူမ်ား ခိုင္းတာတင္ လုပ္ေန တယ္ဆိုလုိ႔ရွိရင္ အဲဒါ ကၽြန္စိတ္နဲ႔ တာ၀န္ေက်ေအာင္လုပ္ေနတာတင္ပဲ ျဖစ္မယ္။
အဲဒီၾကားထဲမွာမွ ကိုယ္က တတ္ႏိုင္သမွ် အသက္သာခိုၿပီးေတာ့ ကပ္ၿပီးေတာ့ေနမယ္ဆိုလို႔ ရွိရင္ အဲဒါ သူခိုးစိတ္ေခၚတယ္။ က်ေနာ့္စိတ္ထဲမွာ သူခိုးစိတ္မျဖစ္ေစခ်င္ဘူး။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ ကၽြန္စိတ္ လည္း မျဖစ္ေစခ်င္ဘူး။ သခင္စိတ္နဲ႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ပိုင္ႏုိင္ေအာင္ေလ့လာေစခ်င္တယ္။ ကိုယ္ ရတဲ့ ဥစၥာသည္ ေငြေၾကးတြင္မကဘဲနဲ႔ ငါသည္ ပညာမပါဘဲနဲ႔ ကိုယ့္ရပ္ကိုယ့္ရြာကို မျပန္ဘူးဆုိတဲ့ စိတ္မ်ဳိးနဲ႔ ေလ့လာေစခ်င္တယ္။ အေကာင္းဆံုးနည္းကေတာ့ ကိုယ့္လုပ္ငန္းနဲ႔ အနီးစပ္ဆံုး ေနရာ မွာရွိတဲ့ အဆင့္ျမင့္ဆံုးပညာကို ရႏိုင္သမွ်ရေအာင္ ႀကိဳးပမ္းျခင္းသည္ ျပန္လာလွ်င္ အင္မတန္ႀကီး တဲ့ အျမတ္ျဖစ္လိမ့္မယ္လုိ႔ က်ေနာ္ေျပာခ်င္ပါတယ္။
ေမး။ ။ဟုတ္ကဲ့ဆရာ။ အဲေတာ့ တဘက္ကလည္း ျပန္ၾကည့္လို႔ရွိလွ်င္ ကေန႔လူငယ္ေတြ အမ်ားစုေပါ့ေနာ္ အခုလို ႏုိင္ငံရပ္ျခားမွာသြားၿပီးေတာ့ အလုပ္လုပ္ၾကရတယ္ဆိုတာ အမ်ားအားျဖင့္ ျပည္တြင္းမွာ စီးပြားအက်ပ္အတည္းေတြျဖစ္ၿပီးေတာ့မွ သြားၾကရတာမ်ားပါတယ္။ ဆရာေျပာသလို အရင္းအႏွီးေတြလည္း ေတာ္ေတာ္မ်ားပါတယ္။ သို႔ေသာ္ တဘက္က ဆရာ့အေနနဲ႔ ေနာင္ႏုိင္ငံျခား သြားမယ့္လူငယ္ေလးေတြကို စိုးရိမ္မိေတာ့ သူတို႔အတြက္ အားပ်က္သြားေစႏုိင္မယ့္ အေနအထား မ်ဳိး ရွိႏိုင္မယ္လို႔မ်ား ယူဆမိလားခင္ဗ်။
ေျဖ။ ။ကိုစိန္ေက်ာ္လိႈင္ေျပာတာ ဟုတ္ပါတယ္။ အားပ်က္တယ္ဆိုတာနဲ႔ အားပ်က္သြားမယ္ ဆိုတာနဲ႔ အသင့္ျပင္တာနဲ႔ဆိုတာက တမ်ဳိးစီပါ။ တကယ္လုိ႔ အားပ်က္သြားမယ္ ဆိုလို႔ရွိလွ်င္ ပ်က္ႏိုင္တယ္။ ပ်က္တယ္ဆိုတာ တကယ့္ကို ပ်က္သြားမယ္ဆုိလို႔ရွိလွ်င္ အေျခအေနအကုန္လံုးကို ကိုယ့္အေျခအေန အကုန္လံုး။ ပတ္၀န္းက်င္အေျခအေန အကုန္လံုးကို ၾကည့္ၿပီးေတာ့မွ ပ်က္သြား ၿပီး မသြားျဖစ္တာဟာ သြားၿပီး ဒုကၡေရာက္တာနဲ႔စာရင္ အင္မတန္သက္သာပါတယ္။
တကယ္လို႔ သြားမယ္ဆုိလို႔ရွိလွ်င္ အားမျပတ္ေစတဲ့ နည္းလမ္း အဲဒါေတြ အကုန္လံုးတြက္၊ ဒါေတြ ငါရင္ဆိုင္ႏုိင္သလား၊ အဲဒီအရင္းအႏွီးေတြ ငါေပးႏုိင္သလားတြက္၊ တြက္ၿပီးမွ သြားလို႔ရွိလွ်င္ ဒီ (Prepare) ေနာ္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ အသင့္ျပင္သြားတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ အဲဒီလုိကေလးမ်ဳိးအတြက္ ပိုၿပီး အက်ဳိးရွိလိမ့္မယ္လို႔ က်ေနာ္ထင္ပါတယ္။
မိသားစုပတ္၀န္းက်င္အရင္းအႏွီး
ေမး။ ။ဟုတ္ကဲ့ အမ်ားႀကီးေကာင္းပါတယ္ဆရာ။ အခုလို ေဆြးေႏြးေျပာျပတာေလ။ လူငယ္ ေတြအတြက္ကို။ ေနာက္ထပ္ေရာ ဆရာ့အေနနဲ႔ ဒီထက္ပိုၿပီးေတာ့ လူငယ္ေတြကို ဘာမ်ားမွာၾကား ခ်င္ေသးလဲခင္ဗ်။
ေျဖ။ ။က်ေနာ္ေျပာမယ္ ကိုစိန္ေက်ာ္လိႈင္ေရ။ က်ေနာ္ ခုနဥစၥာျပန္ဆက္ခ်င္တယ္။ အဲဒီဆံုး႐ံႈး မႈေတြဆိုလိုက္တဲ့ ကိစၥထဲမွာေနာ္။ အရင္းအႏွီးေတြအထဲမွာ ပထမဦးဆံုး စၿပီးေတာ့ အရင္းအႏွီးက ဘာလဲဆိုေတာ့ မိသားစု ပတ္၀န္းက်င္။ ကိုယ့္မိသားစုနဲ႔ ကိုယ္ကင္းကြာသြားၿပီးေတာ့ အဲဒီကင္းကြာ သြားတဲ့ (၅) ႏွစ္အတြင္းမွာ အေျပာင္းအလဲေတြ အမ်ားႀကီးျဖစ္ႏုိင္တယ္။ ညီမေလးက အိမ္ေထာင္ က်သြားႏိုင္တယ္။ အကိုျဖစ္တဲ့သူက အုိးခြဲသြားႏုိင္တယ္။ မိဘျဖစ္တဲ့သူက က်န္းမာေရးခ်ဳိ႕တဲ့လာ ႏုိင္တယ္။ အမ်ဳိးမ်ဳိးျဖစ္သြားႏိုင္တယ္။
အဲဒီဥစၥာမ်ဳိးေတြမွာ ကိုယ္က တာ၀န္ယူရတဲ့ဟာမ်ဳိးေတြ ပါလာႏုိင္တယ္။ တာ၀န္မယူဘဲနဲ႔ ေနႏုိင္ တာလည္း ပါလာႏုိင္တယ္။ အဲေတာ့ တာ၀န္ဆက္ယူရမယ္ဆုိလုိ႔ရွိရင္ အဲဒီ့အရင္းအႏွီးအတြက္က လည္း သူက ျပင္ဆင္ရေတာ့မယ္။
အဲဒါ ခုနက ေျပာတဲ့ မိသားစုပတ္၀န္းက်င္ အရင္းအႏွီး။ ၿပီးေတာ့ ဆိုၾကပါစို႔။ မိဘကေနၿပီးေတာ့ မက်န္းမာဘူးဆုိလု႔ိရွိလွ်င္ ကိုယ္က ပစ္ထားလို႔လည္းမရဘူး။ တတ္ႏုိင္သမွ် တဘက္တလမ္းက တာ၀န္ယူရေတာ့မယ္။ အဲဒီအရင္းအႏွီးေတြကလည္း ရွိေသးတယ္။ အဲဒါ က်ေနာ္ မိသားစုအရင္း အႏွီး။ ေနာက္တခုက ဘာလဲဆုိေတာ့ ေျပာင္းလဲသြားတဲ့ အေျပာင္းအလဲေတြ။ အဲဒီ့ အေျပာင္းအလဲ ေတြရဲ႕ အရင္းအႏွီးေတြ။ ဥပမာဆိုၾကပါဆို႔။ ကိုယ္သြားတုန္းက စီးပြားေရး၀န္းက်င္ကတမ်ဳိး။ ခု ကိုယ္ျပန္လာေတာ့ တမ်ဳိး။ စီးပြားေရး ၀န္းက်င္က ပထမတုန္းက ကိုယ္သြားတဲ့လမ္းေတြက ေရလမ္း။ ခုကားလမ္းျဖစ္သြားၿပီ။ ပထမတုန္းက ကိုယ္သြားတဲ့ ကားလမ္းေတြ ခုက် ရထားလမ္း ျဖစ္သြားၿပီ။
အဲဒီေတာ့ ကိုယ့္အတြက္က ကုန္သြယ္မယ္ဆိုရင္ စီးပြားေရး လမ္းေၾကာင္းေတြက ေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ားေျပာင္းလဲကုန္ၿပီ။ အမ်ားႀကီး။
ေနာက္တခုက ပတ္၀န္းက်င္ႀကီးတခုလံုးက ေျပာင္းသြားတာေတြလည္းရွိေသးတယ္။ ဥပမာဆို ပါေတာ့။ ကိုယ္သြားတုန္းက ကိုယ့္ပတ္၀န္းက်င္က ကြင္းျပင္ႀကီး ခုၾကေတာ့ ကြန္ဒိုမီနီယံတိုက္ ခန္းေတြျဖစ္ေနတတ္တယ္။ တခါတရံက်ေတာ့ ကိုယ္ေနခဲ့တဲ့ ရြာေလးက ေပ်ာက္သြားတယ္။ အဲဒါက ခုနကေျပာတဲ့ စီမံကိန္းထဲမွာပါသြား။ ကုိယ္သြားတုန္းက ရြာေလးမဟုတ္ေတာ့ဘူး။ စိုက္ပ်ဳိးေရး၀န္းက်င္ႀကီး ျဖစ္သြားတတ္တယ္။ ေမြးျမဴေရး၀န္းက်င္ႀကီး ျဖစ္သြားတတ္တယ္။
ကိုယ္သြားတဲ့အခါတုန္းက ေက်းရြာ။ အခုက်ေတာ့ ေရႀကီးလုိ႔ ဘာႀကီးလို႔ အစရွိသျဖင့္ အမ်ဳိးမ်ဳိး ေျပာင္းလဲသြားႏုိင္တယ္။ အဲဒီ ပတ္၀န္းက်င္အေျပာင္းအလဲေတြကလည္း ရွိပါေသးတယ္။ အဲဒါကလည္း တခ်က္စဥ္းစားရမယ္ေနာ္။
ေနာက္တခုက ဘာလဲဆိုေတာ့ ကိုယ္က စုေဆာင္းထားတဲ့ေငြက ဘယ္မွာထားလဲ။ ကိုယ့္ဆီမွာ ထားသလား။ ဘဏ္မွာထားသလား။ ကိုယ့္လက္ထဲမွာ စုထားသလား။ အိမ္ျပန္ၿပီးပို႔ရလား။ ပို႔ရ လို႔ရွိလွ်င္ အဲဒီေငြေၾကးကို ထိန္းသိမ္းတဲ့သူက ဇနီးလား၊ မိဘလား။ ေဆြမ်ဳိးသားခ်င္းထဲကလား။ သို႔မဟုတ္လို႔ရွိလွ်င္ အေပါင္းအသင္းထဲကလား။ သို႔မဟုတ္လို႔ ယံုၾကည္စိတ္ခ်ရတဲ့ မိတ္ေဆြလား။
အဲဒီေတာ့ ဇနီးသည္ဆီ ပို႔မယ္ဆုိပါေတာ့။ ဇနီးသည္က ေငြေၾကးထိန္းသိမ္းတဲ့ ဥစၥာမလိမၼာဘူး ဆုိပါေတာ့။ ကိုယ္ျပန္လာတဲ့အခါၾကေတာ့ အဲဒီဘာမွမရွိေတာ့ဘူး။ ကိုယ့္လက္ထဲမွာ ယူၿပီးျပန္ လာတဲ့ေငြက (၂) သိန္း၊ (၃) သိန္းပဲရွိလွ်င္ အဲဒါေလးပဲ။ အဲဒါေလးနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းအေပါင္းအသင္း ေတြနဲ႔ တလေလာက္ စားလိုက္ေသာက္လိုက္တဲ့အခါၾကေတာ့ ပို္က္ဆံ သံုးစရာမရွိေတာ့ဘူး။ အရင္းအႏွီး ဘာမွလုပ္စရာမရွိေတာ့ဘူး။ မရွိေတာ့ကို ေနာက္ထက္တခါေခ်းၿပီးေတာ့ တခါျပန္ ထြက္ရတယ္။
အဲဒီလုိ အျဖစ္မ်ိဳးေတြလည္း က်ေနာ့္မ်က္စိေအာက္မွာ ေတြ႔ေတြ႔ေနရတယ္။ အဲဒါ ဇနီးသည္ မလိမၼာလို႔ရွိလွ်င္ ေျပာတာ။ ဇနီးသည္က လိမၼာလို႔ရွိလွ်င္ေတာ့ ပို႔လိုက္တဲ့ေငြကို ျပန္ၿပီးေတာ့ တုိးပြားေအာင္၊ ခိုင္ၿမဲေအာင္ လုပ္ထားႏိုင္တယ္။ ဒါ အားကိုးရတဲ့အေျခအေန။
ေကာင္းၿပီ မိဘကထိန္းမယ္။ မိဘက ထိန္းမယ္ဆိုတဲ့အခါက်ေတာ့ မိဘလက္ထဲမွာ အၿမဲတန္းရွိ ေနမွလား။ သို႔မဟုတ္ တျခားေသာ သားခ်င္းေတြရဲ႕ ျပႆနာေတြ ေပၚလာႏိုင္သလား။ ဥပမာ- အကိုအႀကီးဆံုးျဖစ္တဲ့သူက စီးပာြြးေရးပ်က္သြားလို႔၊ အလုပ္ျပဳတ္သြားလို႔ (သို႔မဟုတ္) အခ်ဳပ္ထဲ
၀င္သြားရလုိ႔ ပိုက္ဆံကုန္သြားတယ္ဆုိပါေတာ့။ ဒီဟာ စိုက္ထုတ္ၿပီး မိဘက သံုးလိုက္ရတယ္ဆိုပါ ေတာ့။ ကိုယ္ဘယ္လိုလုပ္မလဲ။
က်ေနာ္ေျပာခ်င္တာက ကိုယ့္အေျခအေန။ ကုိယ္လုပ္ထားတဲ့ စီးပြားဟာ ကိုယ့္ေနရပ္ ဇာတိေျမမွာ ဘယ္ေလာက္ထိေအာင္ ခိုင္လဲဆိုတာ ျပန္တြက္မိရဲ႕လား။ ဒါေတြလည္း စဥ္းစားဖို႔လုိမယ္လို႔ က်ေနာ္ထင္ပါတယ္။
လူမႈေရး၀န္းက်င္အေျပာင္းအလဲ
ေနာက္တခုက လူမႈေရး၀န္းက်င္အေနနဲ႔ ေျပာင္းသြားတာရွိတယ္။ လူမႈေရး၀န္းက်င္ေတြနဲ႔ စီးပြား ေရး၀န္းက်င္ေတြနဲ႔ ေရာၿပီးေတာ့ ေျပာင္းသြားတာ။ ဥပမာ- အရင္တုန္းက လူမႈေရး၀န္းက်င္ေတြက လဖက္ရည္ဆုိင္ထိုင္တယ္။ ေပ်ာ္ပြဲရႊင္ပြဲေတြရွိတယ္။ အခုက်ေတာ့ ေက်းရြာမွာ ဘိလိယက္ခံုေတြက ေရာက္ေနၿပီ။ ဥပမာ- ကာယာအိုေကေတြေခတ္စားလာတယ္။ အဲဒါမ်ဳိးေတြက အမ်ားႀကီး။ အဲဒီ ေတာ့ အဲဒီ့အခ်ိန္မွာသြားၿပီးေတာ့ စီးပြားေရးလုပ္တဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြက ကိုယ့္ထက္ႀကီးပြားခ်င္ ႀကီးပြားေနတတ္တယ္။ ေျပာခ်င္တာက စီးပြားေရး၀န္းက်င္ေၾကာင့္မို႔လို႔ ကိုယ့္ပတ္၀န္းက်င္က ေျပာင္းသြားတတ္တယ္။ အဲဒီေတာ့ ကိုယ္ျပန္လာတဲ့အခါမွာ ဆံုး႐ံႈးရတဲ့အရင္းအႏွီးေတြ မ်က္ေျခ ျပတ္သြားတတ္တယ္။
ကိုယ္မ်က္ေျချပတ္သြားတဲ့အခ်ိန္မွာ ကိုယ္ျပန္လာတဲ့အခ်ိန္မွာ အေျပာင္းအလဲေတြၾကားမွာ ကိုယ္က အူေၾကာင္ေၾကာင္ ျဖစ္ေနတတ္တယ္။ ေနာက္တခါ ထပ္ၿပီးေတာ့ ႏိုင္ငံျခားေရာက္သလို ျပန္ျဖစ္ သြားတတ္တယ္။ ျဖစ္သြားတဲ့အခါၾကေတာ့ ဘယ္ေနရာကေနစၿပီးေတာ့ ဘယ္ကိုဦးတည္ရာမွန္း မသိျဖစ္သြားတတ္တယ္။ အဲဒါေၾကာင့္မို႔လို႔ ကိုယ့္အရပ္ ကိုယ့္ေဒသကို မ်က္ေျခမျပတ္ေအာင္ ဘာေတြျဖစ္ေနသလဲဆိုတဲ့ဟာကို အၿမဲတန္းမျပတ္ သိေနေအာင္ ႏိုင္ငံျခားကေနၿပီးေတာ့ ႀကိဳးစား သင့္တယ္လို႔ က်ေနာ္ထင္ပါတယ္။ အဲဒါတခ်က္။
ေနာက္တခ်က္က ဘာရွိေသးလဲဆိုေတာ့ ကို္ယ္က ႏုိင္ငံျခားမွာေနရင္းကေန တေယာက္ေယာက္နဲ႔ ေတြ႔ေရာ အဲဒါ အိမ္ေထာင္ရက္သားက်ခ်င္က်တတ္တယ္။ က်တဲ့အခါၾကေတာ့ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ။ ကိုယ့္အမ်ဳိးသမီးက ဗမာအမ်ဳိးသမီးပဲလား။ ေနရပ္ကိုျပန္မွာလား။ ဒါမွမဟုတ္လို႔ရွိရင္ ႏိုင္ငံျခားမွာပဲ အေျခခ်ေတာ့မလား။ ႏုိင္ငံျခားမွာပဲ အေျခခ်ေတာ့မယ္ဆိုလုိ႔ရွိရင္ အဲဒီႏုိင္ငံေတြက ဘယ္ႏုိင္ငံလဲ။ အဲဒီက ဘာသာေရး၊ ကိုးကြယ္ေရး ယဥ္ေက်းမႈေတြနဲ႔ ကိုယ့္ရဲ႕ အသက္ႀကီးတဲ့ဘ၀မွာ ေပ်ာ္ႏိုင္မ လား။ ဒါေတြအကုန္လံုး စဥ္းစားရေတာ့မယ္။
အဲဒီေတာ့ ေျပာခ်င္တာက ႏုိင္ငံျခားမွာ အေျခခ်ေတာ့မယ္ဆိုခ်င္ေတာင္မွ ကိုယ့္ေဒသ ပတ္၀န္း
က်င္နဲ႔လည္း ေတာ္ေတာ့္ကို ကြာေနၿပီ။ ကိုယ့္သား၊ ကိုယ္သမီးရဲ႕ ပတ္၀န္းက်င္နဲ႔လည္း ကြာသြားၿပီ။ ကိုယ့္သားသမီးေတြ ထြန္းကားလာတဲ့အခါမွာ ဗမာအမ်ဳိးသားတေယာက္က ေမွ်ာ္လင့္တဲ့ မိဘဘ၀
မ်ဳိးကို မေမွ်ာ္လင့္ႏုိင္ဘူး။ ႏိုင္ငံျခားသားတေယာက္ရဲ႕ မိဘအျဖစ္နဲ႔ ကိုယ္ေရာက္သြားေတာ့မယ္ ဆိုတာကို ႀကိဳၿပီးေတာ့ စဥ္းစားထားဖုိ႔ဆိုတာ လိုတယ္လို႔ က်ေနာ္ထင္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ။ ။
Thursday, August 21, 2008
ေၾကးမႈံ ဦးေသာင္းေရးသားေသာ ဦးေန၀င္း၏ ျပာတစ္ဆုပ္
(ညီမငယ္ မေလးေမ၏ ဘေလာ႔ မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါသည္။)
Read this document on Scribd: UNayWinEiPyarTaSote (ဦးေန၀င္း ၏ ျပာတစ္ဆုပ္)
Type the rest of your post here.
Wednesday, July 9, 2008
အခြန္ေငြႏွင့္ လာဘ္ေငြ မတရားေတာင္းခံမႈမ်ားေၾကာင့္ ျပည္ပအလုပ္အကိုင္ေအဂ်င္စီမ်ား အခက္ေတြ႔
ေအာင္သက္၀ိုင္း/ရန္ကုန္ ဇူလိုင္ ၃၊ ၂၀၀၈
စစ္အစိုးရ၏ မတရားအခြန္ေငြေကာက္ခံမႈမ်ားႏွင့္ လာဘ္ေငြေတာင္းခံမႈမ်ားမွေရွာင္လႊဲႏုိင္ရန္ ရန္ကုန္အေျခစိုက္ ျပည္ပအလုပ္အကိုင္ ေအဂ်င္စီအမ်ားစုသည္ အခြန္ေရွာင္တိမ္းမႈမ်ားျပဳလုပ္ေနရၿပီး အခြန္ေရွာင္သည့္ ေအဂ်င္စီမ်ားအေပၚ အစိုးရက တင္းက်ပ္သည့္ စည္းကမ္းဥပေဒမ်ား ခ်မွတ္လာသည့္အတြက္ အခက္အခဲမ်ားႏွင့္ ႀကဳံေတြ႔ေနရေၾကာင္း ရန္ကုန္စီးပြားေရးအသိုင္းအ၀န္း၏ ေျပာဆိုခ်က္မ်ားအရ သိရွိရသည္။
ျပည္တြင္း၌ စီးပြားေရးအဆင္မေျပမႈ၊ စား၀တ္ေနေရးခက္ခဲမႈ၊ အလုပ္အကိုင္ရွားပါးမႈတို႔ေၾကာင့္ ႏုိင္ငံရပ္ျခား တုိင္းျပည္မ်ားသို႔ သြားေရာက္အလုပ္လုပ္ကိုင္လိုေသာ ျမန္မာျပည္သားအေရအတြက္ အလြန္မ်ားျပားလာသည္။
ႏိုင္ငံရပ္ျခားသို႔ သြားေရာက္အလုပ္လုပ္သူမ်ားေၾကာင့္ ႏုိင္ငံျခားသို႔ အလုပ္သမားမ်ားပို႔ေဆာင္ေပးသည့္ ေအဂ်င္စီမ်ား၏ စီးပြားေရးအေျခအေနသည္ တႏွစ္ထက္တႏွစ္ တုိးတက္ေကာင္းမြန္လာေသာ္လည္း မတရားအခြန္ေကာက္ခံမႈမ်ားႏွင့္ လာဘ္ေငြေတာင္းခံမႈမ်ားေၾကာင့္ ေအဂ်င္စီမ်ားက စီးပြားေရးက်ဆင္းၿပီး အလုပ္မျဖစ္ဟုအေၾကာင္းျပကာ အခြန္ေရွာင္ၾကျခင္းျဖစ္သည္ဟု ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ခံ စီးပြားေရးသမားတဦးက ဧရာ၀တီကို ေျပာသည္။
“အလုပ္သမား၀န္ႀကီးဌာနက လိုင္စင္ထုတ္ေပးထားတ့ဲ ျပည္ပအလုပ္အကိုင္ရွာေဖြေရး ေအဂ်င္စီတုိင္း တႏွစ္ကိုအလုပ္သမား ၃၀၀ ႏုိင္ငံျခားပို႔ရမယ္ဆုိၿပီး ညႊန္ၾကားထားတယ္။ ေအဂ်င္စီတခုအေနနဲ႔ တႏွစ္ကို အလုပ္သမား ၃၀၀ ထက္မကမ်ားတဲ့အေရအတြက္ ႏုိင္ငံျခားကိုပို႔ၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေအဂ်င္စီတုိင္းက မတရားေကာက္ခံမယ့္အခြန္အခေတြကိုေၾကာက္လုိ႔ အမွန္စာရင္းမျပၾကဘူး” ဟု ျပည္ပအလုပ္အကိုင္ေအဂ်င္စီ ကုမၸဏီပိုင္ရွင္တဦးက ေျပာသည္။
စစ္အစိုးရက ျပည္ပအလုပ္အကိုင္ေအဂ်င္စီမ်ားႏွင့္ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းမ်ားအေပၚ အခြန္ေကာက္ခံရာတြင္ တသမတ္တည္း ေကာက္ခံျခင္းမရွိဘဲ အစိုးရဘတ္ဂ်က္လိုေငြျပမႈေပၚမူတည္ၿပီး အခြန္မ်ားတိုးျမွင့္ ေကာက္ခံေၾကာင္း၊ အခြန္ေကာက္ခံရာတြင္ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းမ်ားအားလုံးအေပၚ တေျပးညီ အခြန္ေကာက္ျခင္းမဟုတ္ဘဲ စစ္အစိုးရအရာရွိႀကီးမ်ား၏ သား၊ သမီး၊ ေဆြမ်ဳိး၊ မိတ္ေဆြအသိုင္းအ၀န္းမ်ား ပိုင္ဆိုင္ၾကေသာ စီးပြားေရးကုမၸဏီႀကီးမ်ားမွာမူ အခြန္ေဆာင္ၾကျခင္းမရွိေၾကာင္း ရန္ကုန္စီးပြားေရး အသိုင္းအ၀န္းက ဆိုသည္။
“ျပည္ပအလုပ္အကိုင္ ေအဂ်င္စီေတြထဲမွာေတာင္ အစိုးရအရာရွိေတြနဲ႔ ေဆြမ်ဳိးအသိုင္းအ၀န္းေတြပိုင္တဲ့ ကုမၸဏီေတြက အခြန္မေဆာင္ၾကဘူး။ အခြန္ေဆာင္ရတဲ့ေအဂ်င္စီေတြက်ေတာ့လည္း ေငြက်ပ္သိန္းေပါင္း ရာဂဏန္းေက်ာ္အခြန္ေကာက္ေတာ့ ဘယ္သူမွမေဆာင္ခ်င္ၾကဘူး” ဟု ေက်ာက္တံတားၿမိဳ႕နယ္အတြင္းရွိ ျပည္ပအလုပ္အကိုင္ရွာေဖြေရးေအဂ်င္စီတခု၏ မန္ေနဂ်ာက ဆိုသည္။
ယခုအခါ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းမ်ားက်ဆင္းၿပီး အလုပ္သမားဦးေရ တႏွစ္ ၃၀၀ ကို ျပည္ပႏုိင္ငံမ်ားသုိ႔ မပို႔ႏုိင္ေၾကာင္း အလုပ္သမား၀န္ႀကီးဌာနသို႔ စာရင္းတင္ျပထားသည့္ ေအဂ်င္စီမ်ားကို လုပ္ငန္းလိုင္စင္သက္တမ္း ထပ္မံတိုးမေပးေၾကာင္း ညႊန္ၾကားခ်က္တရပ္ကုိ ေနျပည္ေတာ္ရွိ အလုုပ္သမားညႊန္ၾကားမႉးဦးစီးဌာနမွ ဇြန္လ ၆ ေန႔ရက္စြဲျဖင့္ ထုတ္ျပန္လိုက္ရာ ျပည္ပအလုပ္အကိုင္ ေအဂ်င္စီမ်ား အခက္အခဲမ်ားႏွင့္ ပိုမိုႀကဳံေတြ႔လာရေၾကာင္း သိရွိရသည္။
“စာရင္းအမွန္ျပရင္လည္း မတန္တဆအခြန္ေငြေဆာင္ရမယ္။ စာရင္းအမွန္မျပျပန္ရင္လည္း လိုင္စင္သက္တမ္းတိုးမေပးဘူးဆိုေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေတာ့ အၾကပ္ရုိက္လာတယ္။ ဆုပ္လည္းဆူး၊ စားလည္း ႐ူးဆိုုတဲ့အေျခအေနပဲ” ဟု တာေမြၿမိဳ႕နယ္အတြင္းရွိ ျပည္ပအလုပ္အကိုင္ေအဂ်င္စီတခု၏ တာ၀န္ရွိသူတဦးက ေျပာသည္။
ျပည္ပအလုုပ္အကိုင္ေအဂ်င္စီမ်ားမွာ တႏွစ္တႀကိမ္ ကုမၸဏီလိုင္စင္သက္တမ္းတိုးရၿပီး ႏွစ္စဥ္ အလုပ္သမား၀န္ႀကီးဌာနသို႔ စေဘာ္ေငြ က်ပ္သိန္း ၅၀ သြင္းရသည့္အျပင္ အလုပ္သမား၀န္ႀကီးဌာန အရာရွိႀကီးမ်ား ကိုလည္း လာဘ္ေငြသိန္းေပါင္းမ်ားစြာေပးရေၾကာင္း သိရွိရသည္။
“လိုင္စင္ေလွ်ာက္တုန္းကလည္း လိုင္စင္ရဖို႔ က်ပ္သိန္း ၂၀၀ ေလာက္ရင္းၿပီး ရေအာင္လိုက္ရတယ္။ လိုင္စင္ရလာျပန္ေတာ့လည္း တႏွစ္တခါသက္တမ္းတိုးရတဲ့အျပင္ အရာရွိေတြကို လာဘ္ထုိးရ၊သူတို႔ မတန္တဆ ေကာက္တဲ့အခြန္ေငြေပးရနဲ႔ စီးပြားေရးက လုံးလည္ခ်ာလည္လိုက္ေနတယ္” ဟု ရန္ကုန္ရွိ ေအဂ်င္စီတခု၏ ပိုင္ရွင္တဦးက ေျပာသည္။
ေက်ာက္တံတားၿမိဳ႕နယ္မွ ေအဂ်င္စီတခု၏ပိုင္ရွင္တဦးကမူ ၎အေနျဖင့္ လုပ္ငန္းလုပ္ကိုင္သည့္အတြက္ ထုိက္သင့္မွ်တေသာ အခြန္ေငြေပးေဆာင္ၿပီး ေအးခ်မ္းစြာလုပ္ငန္းလုပ္လိုေၾကာင္း၊ သို႔ရာတြင္ စစ္အစိုးရက အခြန္ေငြကို သတ္မွတ္ခ်က္မရွိ၊ တႏွစ္ထက္တႏွစ္တုိးျမွင့္ၿပီး ပရမ္းပတာေကာက္ခံမႈမ်ားေၾကာင့္ လုပ္ငန္းရွင္မ်ားမွာ လုပ္ငန္းဆက္လက္လုပ္ကိုင္ရန္ အခက္အခဲျဖစ္လာရေၾကာင္း ရွင္းျပသည္။
“ေပးသင့္တဲ့အခြန္ေငြေပးခ်င္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ၀န္နဲ႔အား မမွ်တဲ့အခြန္ေငြေတြေကာက္ေတာ့ က်ေနာ္တို႔အဖို႔ ေတာ္ေတာ္ႀကီးကို အခက္ေတြ႔တယ္။ အဲဒီေတာ့ ျပည္တြင္းအခြန္ဌာနနဲ႔ အလုပ္သမား၀န္ႀကီးဌာနက အရာရွိေတြကို အဘေခၚ လာဘ္ထုိးၿပီး စီးပြားေရးလည္ပတ္ေအာင္ လုပ္ရတာပဲ” ဟု ၄င္းက ဆက္ေျပာသည္။
ထုိ႕အျပင္ ျပည္ပအလုပ္အကိုင္ေအဂ်င္စီတခုက အလုပ္သမားတဦးကို ျပည္ပႏုိင္ငံသို႔ပို႔ေဆာင္တုိင္း အလုပ္သမား၀န္ႀကီးဌာနသုိ႔ ေငြက်ပ္ ၅ ေသာင္း ေပးသြင္းရေၾကာင္း ျပည္ပအလုပ္အကိုင္ ေအဂ်င္စီအသိုင္းအ၀န္းကတဆင့္ စုံစမ္းသိရွိရသည္။
“အလုုပ္သမားတဦး ႏုိင္ငံျခားပို႔တုိင္းေငြ ၅ ေသာင္းအလုုပ္သမား၀န္ႀကီးဌာနကို သြင္းရတယ္။ အဲလို သြင္းရတာကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ၾကာပါၿပီ” ဟု ကမာရြတ္ၿမိဳ႕နယ္၊ လွည္းတန္းရွိ အလုပ္အကိုင္ရွာေဖြေရး ေအဂ်င္စီတခု၏ တာ၀န္ရွိသူတဦးက ေျပာသည္။
ရန္ကုန္ၿမိဳ႕တြင္ ၂၀၀၇ ခုႏွစ္အတြင္းက လိုင္စင္ရ ျပည္ပအလုပ္အကိုင္ေအဂ်င္စီ ၇၀ သာရွိၿပီး ယခုႏွစ္တြင္္ အလုပ္သမား၀န္ႀကီးဌာနက ကုမၸဏီလုိင္စင္ အသစ္ ၄၀ ထပ္မံခ်ထားေပးခဲ့သည့္အတြက္ ျပည္ပအလုပ္အကိုင္ ေအဂ်င္စီမ်ားမွာ ႏုိင္ငံရပ္ျခားသြားေရာက္မည့္ အလုပ္သမားရရွိေရးအတြက္ အၿပိဳင္အဆိုင္ ရွာေဖြၾကရေၾကာင္း သိရွိရသည္။
“မေလးရွားသြားမယ့္ အလုပ္သမားတဦးေခၚလာေပးရင္ ေအဂ်င္စီက ပြဲစားခ က်ပ္တသိန္းေပးတယ္။ စင္ကာပူသြားမယ့္အလုပ္သမားတဦးေခၚလာေပးရင္ေတာ့ ပြဲစားခက စင္ကာပူေဒၚလာ ၁၀၀ ေပးတယ္” ဟု ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ ေက်ာက္တံတားၿမိဳ႕နယ္အတြင္းရွိ သုခစုစံျပည္ပ အလုပ္အကိုင္ရွာေဖြေရး ေအဂ်င္စီအတြက္ အလုပ္သမားမ်ား ရွာေဖြေပးေနသည့္ အက်ဳိးေဆာင္ပြဲစားတဦးက ေျပာသည္။
ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ရွိ ျပည္ပအလုပ္အကိုင္ရွာေဖြေရးေစ်းကြက္တြင္ မေလးရွားသို႔ အေထြေထြအလုပ္သမားမ်ားအျဖစ္ သြားေရာက္လုိပါက အလုပ္သမားတဦးအတြက္ ေအဂ်င္စီမ်ားက ၀န္ေဆာင္ခအျဖစ္ အနည္းဆုံး အေမရိကန္ေဒၚလာ ၆၅၀ မွ အမ်ားဆုံး ၁၅၀၀ အထိ ညီမွ်ေသာျမန္မာေငြေတာင္းခံၾကေၾကာင္း၊ စင္ကာပူ ႏုိင္ငံသို႔ အေထြေထြအလုပ္သမားအျဖစ္ သြားလုိပါက ၀န္ေဆာင္ခ အနည္းဆုံးစင္ကာပူေဒၚလာ ၂၃၀၀ မွ အမ်ားဆုံး ၃၂၀၀ အထိ ညီမွ်ေသာ ျမန္မာေငြ ေတာင္းယူၾကၿပီး အင္ဂ်င္နီယာပညာရွင္ အလုပ္သမားအျဖစ္ သြားေရာက္လုိပါက ၀န္ေဆာင္ခမွာ အနည္းဆုံး စင္ကာပူေဒၚလာ ၃၆၀၀ မွ ၅၀၀၀ အထိ ညီမွ်ေသာျမန္မာေငြကို ေတာင္းယူၾကေၾကာင္း ၊ ယူေအအီးသို႔ အေထြေထြအလုပ္သမားအျဖစ္သြားလိုပါက ၀န္ေဆာင္ခ အနည္းဆုံး အေမရိကန္ေဒၚလာ ၈၀၀ ခန္႔ႏွင့္ညီမွ်သည့္ ျမန္မာေငြေပးေခ်ရေၾကာင္း စုံစမ္းသိရွိရသည္။
အစိုးရက ၁၉၉၉ ခုႏွစ္ ဇူလိုင္လတြင္ ျပည္ပအလုပ္အကိုင္ ဥပေဒကို ႏုိင္ငံေတာ္ဥပေဒ အမွတ္ ၃/၉၉ ျဖင့္ျပဌာန္းခဲ့ၿပီး ျပည္ပအလုပ္အကိုင္ေအဂ်င္စီမ်ားအား တရား၀င္ထူေထာင္ခြင့္ ခြင့္ျပဳခဲ့သည္။
အလုပ္သမား၀န္ႀကီးဌာန၏ စာရင္းဇယားမ်ားအရ ၂၀၀၇ ခုႏွစ္အတြင္း တရား၀င္လိုင္စင္ရ ျပည္ပအလုပ္အကိုင္ ေအဂ်င္စီမ်ားက အလုပ္သမား ၇၆၂၀ ကို ျပည္ပသို႔ ပို႔ေဆာင္ခဲ့ၿပီး အဆိုပါ အလုပ္သမားမ်ားမွ ျပန္လည္ေပးပို႔သည့္ ႏုိင္ငံျခားေငြမွာ အေမရိကန္ေဒၚလာ ၁၇.၇ သန္းရွိေၾကာင္း အလုပ္သမား၀န္ၾကီးဌာန၏ ညႊန္ၾကားေရးမႉးတဦးက ဆိုသည္။
စစ္အစိုးရ၏ မတရားအခြန္ေငြေကာက္ခံမႈမ်ားႏွင့္ လာဘ္ေငြေတာင္းခံမႈမ်ားမွေရွာင္လႊဲႏုိင္ရန္ ရန္ကုန္အေျခစိုက္ ျပည္ပအလုပ္အကိုင္ ေအဂ်င္စီအမ်ားစုသည္ အခြန္ေရွာင္တိမ္းမႈမ်ားျပဳလုပ္ေနရၿပီး အခြန္ေရွာင္သည့္ ေအဂ်င္စီမ်ားအေပၚ အစိုးရက တင္းက်ပ္သည့္ စည္းကမ္းဥပေဒမ်ား ခ်မွတ္လာသည့္အတြက္ အခက္အခဲမ်ားႏွင့္ ႀကဳံေတြ႔ေနရေၾကာင္း ရန္ကုန္စီးပြားေရးအသိုင္းအ၀န္း၏ ေျပာဆိုခ်က္မ်ားအရ သိရွိရသည္။
ျပည္တြင္း၌ စီးပြားေရးအဆင္မေျပမႈ၊ စား၀တ္ေနေရးခက္ခဲမႈ၊ အလုပ္အကိုင္ရွားပါးမႈတို႔ေၾကာင့္ ႏုိင္ငံရပ္ျခား တုိင္းျပည္မ်ားသို႔ သြားေရာက္အလုပ္လုပ္ကိုင္လိုေသာ ျမန္မာျပည္သားအေရအတြက္ အလြန္မ်ားျပားလာသည္။
ႏိုင္ငံရပ္ျခားသို႔ သြားေရာက္အလုပ္လုပ္သူမ်ားေၾကာင့္ ႏုိင္ငံျခားသို႔ အလုပ္သမားမ်ားပို႔ေဆာင္ေပးသည့္ ေအဂ်င္စီမ်ား၏ စီးပြားေရးအေျခအေနသည္ တႏွစ္ထက္တႏွစ္ တုိးတက္ေကာင္းမြန္လာေသာ္လည္း မတရားအခြန္ေကာက္ခံမႈမ်ားႏွင့္ လာဘ္ေငြေတာင္းခံမႈမ်ားေၾကာင့္ ေအဂ်င္စီမ်ားက စီးပြားေရးက်ဆင္းၿပီး အလုပ္မျဖစ္ဟုအေၾကာင္းျပကာ အခြန္ေရွာင္ၾကျခင္းျဖစ္သည္ဟု ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ခံ စီးပြားေရးသမားတဦးက ဧရာ၀တီကို ေျပာသည္။
“အလုပ္သမား၀န္ႀကီးဌာနက လိုင္စင္ထုတ္ေပးထားတ့ဲ ျပည္ပအလုပ္အကိုင္ရွာေဖြေရး ေအဂ်င္စီတုိင္း တႏွစ္ကိုအလုပ္သမား ၃၀၀ ႏုိင္ငံျခားပို႔ရမယ္ဆုိၿပီး ညႊန္ၾကားထားတယ္။ ေအဂ်င္စီတခုအေနနဲ႔ တႏွစ္ကို အလုပ္သမား ၃၀၀ ထက္မကမ်ားတဲ့အေရအတြက္ ႏုိင္ငံျခားကိုပို႔ၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေအဂ်င္စီတုိင္းက မတရားေကာက္ခံမယ့္အခြန္အခေတြကိုေၾကာက္လုိ႔ အမွန္စာရင္းမျပၾကဘူး” ဟု ျပည္ပအလုပ္အကိုင္ေအဂ်င္စီ ကုမၸဏီပိုင္ရွင္တဦးက ေျပာသည္။
စစ္အစိုးရက ျပည္ပအလုပ္အကိုင္ေအဂ်င္စီမ်ားႏွင့္ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းမ်ားအေပၚ အခြန္ေကာက္ခံရာတြင္ တသမတ္တည္း ေကာက္ခံျခင္းမရွိဘဲ အစိုးရဘတ္ဂ်က္လိုေငြျပမႈေပၚမူတည္ၿပီး အခြန္မ်ားတိုးျမွင့္ ေကာက္ခံေၾကာင္း၊ အခြန္ေကာက္ခံရာတြင္ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းမ်ားအားလုံးအေပၚ တေျပးညီ အခြန္ေကာက္ျခင္းမဟုတ္ဘဲ စစ္အစိုးရအရာရွိႀကီးမ်ား၏ သား၊ သမီး၊ ေဆြမ်ဳိး၊ မိတ္ေဆြအသိုင္းအ၀န္းမ်ား ပိုင္ဆိုင္ၾကေသာ စီးပြားေရးကုမၸဏီႀကီးမ်ားမွာမူ အခြန္ေဆာင္ၾကျခင္းမရွိေၾကာင္း ရန္ကုန္စီးပြားေရး အသိုင္းအ၀န္းက ဆိုသည္။
“ျပည္ပအလုပ္အကိုင္ ေအဂ်င္စီေတြထဲမွာေတာင္ အစိုးရအရာရွိေတြနဲ႔ ေဆြမ်ဳိးအသိုင္းအ၀န္းေတြပိုင္တဲ့ ကုမၸဏီေတြက အခြန္မေဆာင္ၾကဘူး။ အခြန္ေဆာင္ရတဲ့ေအဂ်င္စီေတြက်ေတာ့လည္း ေငြက်ပ္သိန္းေပါင္း ရာဂဏန္းေက်ာ္အခြန္ေကာက္ေတာ့ ဘယ္သူမွမေဆာင္ခ်င္ၾကဘူး” ဟု ေက်ာက္တံတားၿမိဳ႕နယ္အတြင္းရွိ ျပည္ပအလုပ္အကိုင္ရွာေဖြေရးေအဂ်င္စီတခု၏ မန္ေနဂ်ာက ဆိုသည္။
ယခုအခါ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းမ်ားက်ဆင္းၿပီး အလုပ္သမားဦးေရ တႏွစ္ ၃၀၀ ကို ျပည္ပႏုိင္ငံမ်ားသုိ႔ မပို႔ႏုိင္ေၾကာင္း အလုပ္သမား၀န္ႀကီးဌာနသို႔ စာရင္းတင္ျပထားသည့္ ေအဂ်င္စီမ်ားကို လုပ္ငန္းလိုင္စင္သက္တမ္း ထပ္မံတိုးမေပးေၾကာင္း ညႊန္ၾကားခ်က္တရပ္ကုိ ေနျပည္ေတာ္ရွိ အလုုပ္သမားညႊန္ၾကားမႉးဦးစီးဌာနမွ ဇြန္လ ၆ ေန႔ရက္စြဲျဖင့္ ထုတ္ျပန္လိုက္ရာ ျပည္ပအလုပ္အကိုင္ ေအဂ်င္စီမ်ား အခက္အခဲမ်ားႏွင့္ ပိုမိုႀကဳံေတြ႔လာရေၾကာင္း သိရွိရသည္။
“စာရင္းအမွန္ျပရင္လည္း မတန္တဆအခြန္ေငြေဆာင္ရမယ္။ စာရင္းအမွန္မျပျပန္ရင္လည္း လိုင္စင္သက္တမ္းတိုးမေပးဘူးဆိုေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေတာ့ အၾကပ္ရုိက္လာတယ္။ ဆုပ္လည္းဆူး၊ စားလည္း ႐ူးဆိုုတဲ့အေျခအေနပဲ” ဟု တာေမြၿမိဳ႕နယ္အတြင္းရွိ ျပည္ပအလုပ္အကိုင္ေအဂ်င္စီတခု၏ တာ၀န္ရွိသူတဦးက ေျပာသည္။
ျပည္ပအလုုပ္အကိုင္ေအဂ်င္စီမ်ားမွာ တႏွစ္တႀကိမ္ ကုမၸဏီလိုင္စင္သက္တမ္းတိုးရၿပီး ႏွစ္စဥ္ အလုပ္သမား၀န္ႀကီးဌာနသို႔ စေဘာ္ေငြ က်ပ္သိန္း ၅၀ သြင္းရသည့္အျပင္ အလုပ္သမား၀န္ႀကီးဌာန အရာရွိႀကီးမ်ား ကိုလည္း လာဘ္ေငြသိန္းေပါင္းမ်ားစြာေပးရေၾကာင္း သိရွိရသည္။
“လိုင္စင္ေလွ်ာက္တုန္းကလည္း လိုင္စင္ရဖို႔ က်ပ္သိန္း ၂၀၀ ေလာက္ရင္းၿပီး ရေအာင္လိုက္ရတယ္။ လိုင္စင္ရလာျပန္ေတာ့လည္း တႏွစ္တခါသက္တမ္းတိုးရတဲ့အျပင္ အရာရွိေတြကို လာဘ္ထုိးရ၊သူတို႔ မတန္တဆ ေကာက္တဲ့အခြန္ေငြေပးရနဲ႔ စီးပြားေရးက လုံးလည္ခ်ာလည္လိုက္ေနတယ္” ဟု ရန္ကုန္ရွိ ေအဂ်င္စီတခု၏ ပိုင္ရွင္တဦးက ေျပာသည္။
ေက်ာက္တံတားၿမိဳ႕နယ္မွ ေအဂ်င္စီတခု၏ပိုင္ရွင္တဦးကမူ ၎အေနျဖင့္ လုပ္ငန္းလုပ္ကိုင္သည့္အတြက္ ထုိက္သင့္မွ်တေသာ အခြန္ေငြေပးေဆာင္ၿပီး ေအးခ်မ္းစြာလုပ္ငန္းလုပ္လိုေၾကာင္း၊ သို႔ရာတြင္ စစ္အစိုးရက အခြန္ေငြကို သတ္မွတ္ခ်က္မရွိ၊ တႏွစ္ထက္တႏွစ္တုိးျမွင့္ၿပီး ပရမ္းပတာေကာက္ခံမႈမ်ားေၾကာင့္ လုပ္ငန္းရွင္မ်ားမွာ လုပ္ငန္းဆက္လက္လုပ္ကိုင္ရန္ အခက္အခဲျဖစ္လာရေၾကာင္း ရွင္းျပသည္။
“ေပးသင့္တဲ့အခြန္ေငြေပးခ်င္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ၀န္နဲ႔အား မမွ်တဲ့အခြန္ေငြေတြေကာက္ေတာ့ က်ေနာ္တို႔အဖို႔ ေတာ္ေတာ္ႀကီးကို အခက္ေတြ႔တယ္။ အဲဒီေတာ့ ျပည္တြင္းအခြန္ဌာနနဲ႔ အလုပ္သမား၀န္ႀကီးဌာနက အရာရွိေတြကို အဘေခၚ လာဘ္ထုိးၿပီး စီးပြားေရးလည္ပတ္ေအာင္ လုပ္ရတာပဲ” ဟု ၄င္းက ဆက္ေျပာသည္။
ထုိ႕အျပင္ ျပည္ပအလုပ္အကိုင္ေအဂ်င္စီတခုက အလုပ္သမားတဦးကို ျပည္ပႏုိင္ငံသို႔ပို႔ေဆာင္တုိင္း အလုပ္သမား၀န္ႀကီးဌာနသုိ႔ ေငြက်ပ္ ၅ ေသာင္း ေပးသြင္းရေၾကာင္း ျပည္ပအလုပ္အကိုင္ ေအဂ်င္စီအသိုင္းအ၀န္းကတဆင့္ စုံစမ္းသိရွိရသည္။
“အလုုပ္သမားတဦး ႏုိင္ငံျခားပို႔တုိင္းေငြ ၅ ေသာင္းအလုုပ္သမား၀န္ႀကီးဌာနကို သြင္းရတယ္။ အဲလို သြင္းရတာကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ၾကာပါၿပီ” ဟု ကမာရြတ္ၿမိဳ႕နယ္၊ လွည္းတန္းရွိ အလုပ္အကိုင္ရွာေဖြေရး ေအဂ်င္စီတခု၏ တာ၀န္ရွိသူတဦးက ေျပာသည္။
ရန္ကုန္ၿမိဳ႕တြင္ ၂၀၀၇ ခုႏွစ္အတြင္းက လိုင္စင္ရ ျပည္ပအလုပ္အကိုင္ေအဂ်င္စီ ၇၀ သာရွိၿပီး ယခုႏွစ္တြင္္ အလုပ္သမား၀န္ႀကီးဌာနက ကုမၸဏီလုိင္စင္ အသစ္ ၄၀ ထပ္မံခ်ထားေပးခဲ့သည့္အတြက္ ျပည္ပအလုပ္အကိုင္ ေအဂ်င္စီမ်ားမွာ ႏုိင္ငံရပ္ျခားသြားေရာက္မည့္ အလုပ္သမားရရွိေရးအတြက္ အၿပိဳင္အဆိုင္ ရွာေဖြၾကရေၾကာင္း သိရွိရသည္။
“မေလးရွားသြားမယ့္ အလုပ္သမားတဦးေခၚလာေပးရင္ ေအဂ်င္စီက ပြဲစားခ က်ပ္တသိန္းေပးတယ္။ စင္ကာပူသြားမယ့္အလုပ္သမားတဦးေခၚလာေပးရင္ေတာ့ ပြဲစားခက စင္ကာပူေဒၚလာ ၁၀၀ ေပးတယ္” ဟု ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ ေက်ာက္တံတားၿမိဳ႕နယ္အတြင္းရွိ သုခစုစံျပည္ပ အလုပ္အကိုင္ရွာေဖြေရး ေအဂ်င္စီအတြက္ အလုပ္သမားမ်ား ရွာေဖြေပးေနသည့္ အက်ဳိးေဆာင္ပြဲစားတဦးက ေျပာသည္။
ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ရွိ ျပည္ပအလုပ္အကိုင္ရွာေဖြေရးေစ်းကြက္တြင္ မေလးရွားသို႔ အေထြေထြအလုပ္သမားမ်ားအျဖစ္ သြားေရာက္လုိပါက အလုပ္သမားတဦးအတြက္ ေအဂ်င္စီမ်ားက ၀န္ေဆာင္ခအျဖစ္ အနည္းဆုံး အေမရိကန္ေဒၚလာ ၆၅၀ မွ အမ်ားဆုံး ၁၅၀၀ အထိ ညီမွ်ေသာျမန္မာေငြေတာင္းခံၾကေၾကာင္း၊ စင္ကာပူ ႏုိင္ငံသို႔ အေထြေထြအလုပ္သမားအျဖစ္ သြားလုိပါက ၀န္ေဆာင္ခ အနည္းဆုံးစင္ကာပူေဒၚလာ ၂၃၀၀ မွ အမ်ားဆုံး ၃၂၀၀ အထိ ညီမွ်ေသာ ျမန္မာေငြ ေတာင္းယူၾကၿပီး အင္ဂ်င္နီယာပညာရွင္ အလုပ္သမားအျဖစ္ သြားေရာက္လုိပါက ၀န္ေဆာင္ခမွာ အနည္းဆုံး စင္ကာပူေဒၚလာ ၃၆၀၀ မွ ၅၀၀၀ အထိ ညီမွ်ေသာျမန္မာေငြကို ေတာင္းယူၾကေၾကာင္း ၊ ယူေအအီးသို႔ အေထြေထြအလုပ္သမားအျဖစ္သြားလိုပါက ၀န္ေဆာင္ခ အနည္းဆုံး အေမရိကန္ေဒၚလာ ၈၀၀ ခန္႔ႏွင့္ညီမွ်သည့္ ျမန္မာေငြေပးေခ်ရေၾကာင္း စုံစမ္းသိရွိရသည္။
အစိုးရက ၁၉၉၉ ခုႏွစ္ ဇူလိုင္လတြင္ ျပည္ပအလုပ္အကိုင္ ဥပေဒကို ႏုိင္ငံေတာ္ဥပေဒ အမွတ္ ၃/၉၉ ျဖင့္ျပဌာန္းခဲ့ၿပီး ျပည္ပအလုပ္အကိုင္ေအဂ်င္စီမ်ားအား တရား၀င္ထူေထာင္ခြင့္ ခြင့္ျပဳခဲ့သည္။
အလုပ္သမား၀န္ႀကီးဌာန၏ စာရင္းဇယားမ်ားအရ ၂၀၀၇ ခုႏွစ္အတြင္း တရား၀င္လိုင္စင္ရ ျပည္ပအလုပ္အကိုင္ ေအဂ်င္စီမ်ားက အလုပ္သမား ၇၆၂၀ ကို ျပည္ပသို႔ ပို႔ေဆာင္ခဲ့ၿပီး အဆိုပါ အလုပ္သမားမ်ားမွ ျပန္လည္ေပးပို႔သည့္ ႏုိင္ငံျခားေငြမွာ အေမရိကန္ေဒၚလာ ၁၇.၇ သန္းရွိေၾကာင္း အလုပ္သမား၀န္ၾကီးဌာန၏ ညႊန္ၾကားေရးမႉးတဦးက ဆိုသည္။
Singapore falls short on rights: lawyers' group
AFP - Wednesday, July 9SINGAPORE (AFP) - - Despite its impressive economic development, Singapore fails to meet international standards for political and human rights and there are concerns about the independence of its judiciary, an association of lawyers said.
ADVERTISEMENT
The International Bar Association's Human Rights Institute identified a number of areas in which Singapore fell far short of international norms, said the association's executive director Mark Ellis.
"In particular, democratic debate and media comment are extremely restricted and government officials have initiated numerous successful defamation suits against both political and media critics," he said in a statement released late Tuesday in London.
The rights institute also issued 18 recommendations, which it said Singapore's government should implement urgently.
The group has published a 72-page report on the issue, several months after the IBA held its annual convention in Singapore. The association represents 30,000 lawyers globally.
"Singapore cannot continue to claim that civil and political rights must take a back seat to economic rights, as its economic development is now of the highest order," the report said, calling human rights universal and indivisible.
The IBA's rights institute "strongly encourages Singapore to engage with the international community in a more constructive manner, and to take steps to implement international standards of human rights throughout Singapore."
It called for Singapore to take its place as a regional leader on human rights, democracy and rule of law, as well as in business and economic development.
Singapore holds the rotating chair of the 10-member Association of Southeast Asian Nations, whose new charter calls for establishment of a regional human rights body.
The IBA report said the cases of opposition politicians J.B. Jeyaretnam and Chee Soon Juan illustrate concerns over the use of defamation laws to stifle political opposition and expression.
J.B. Jeyaretnam, 82, a lawyer, was disbarred when declared bankrupt in 2001 after failing to pay libel damages to members of the ruling People's Action Party (PAP), including a former prime minister.
Bankrupts are not allowed to run for political office, but last year he cleared his bankruptcy, and has since announced his involvement with a new political party.
Chee, secretary general of the Singapore Democratic Party, was declared bankrupt after failing to pay libel damages to Singapore's founding father Lee Kuan Yew and another former prime minister over remarks made in 2001.
Chee and his party are awaiting a judge's decision on damages against them in a separate defamation case, filed by Prime Minister Lee Hsien Loong and his father, Lee Kuan Yew.
"It certainly appears that Dr Chee has been made a target by the Singapore government, and that their criticism of him has gone far beyond a reasonable standard," the IBA wrote.
It said the Singapore judiciary had a good international reputation when adjudicating commercial cases that did not involve the interests of PAP members or their associates.
"However, in cases involving PAP litigants or PAP interests, there are concerns about an actual or apparent lack of impartiality and/or independence," it said.
The report expressed concern about "limitations on free assembly" in the city-state, and said the Law Society was not fulfilling its mandate to speak out on law reform issues.
Law Society president Michael Hwang told AFP his group could not yet comment because it had only just received the IBA report.
Government spokesmen were also not immediately able to react.
At the IBA convention last October, Lee Kuan Yew responded to allegations that his country ranked low in matters of press freedom, saying Singaporeans were free to read whatever they wanted.
He also said Singapore was built on the rule of law and did not tolerate corruption. This meant defamation action may be taken against those who impute dishonesty to government officials, in order to clear any doubts, he said.
ADVERTISEMENT
The International Bar Association's Human Rights Institute identified a number of areas in which Singapore fell far short of international norms, said the association's executive director Mark Ellis.
"In particular, democratic debate and media comment are extremely restricted and government officials have initiated numerous successful defamation suits against both political and media critics," he said in a statement released late Tuesday in London.
The rights institute also issued 18 recommendations, which it said Singapore's government should implement urgently.
The group has published a 72-page report on the issue, several months after the IBA held its annual convention in Singapore. The association represents 30,000 lawyers globally.
"Singapore cannot continue to claim that civil and political rights must take a back seat to economic rights, as its economic development is now of the highest order," the report said, calling human rights universal and indivisible.
The IBA's rights institute "strongly encourages Singapore to engage with the international community in a more constructive manner, and to take steps to implement international standards of human rights throughout Singapore."
It called for Singapore to take its place as a regional leader on human rights, democracy and rule of law, as well as in business and economic development.
Singapore holds the rotating chair of the 10-member Association of Southeast Asian Nations, whose new charter calls for establishment of a regional human rights body.
The IBA report said the cases of opposition politicians J.B. Jeyaretnam and Chee Soon Juan illustrate concerns over the use of defamation laws to stifle political opposition and expression.
J.B. Jeyaretnam, 82, a lawyer, was disbarred when declared bankrupt in 2001 after failing to pay libel damages to members of the ruling People's Action Party (PAP), including a former prime minister.
Bankrupts are not allowed to run for political office, but last year he cleared his bankruptcy, and has since announced his involvement with a new political party.
Chee, secretary general of the Singapore Democratic Party, was declared bankrupt after failing to pay libel damages to Singapore's founding father Lee Kuan Yew and another former prime minister over remarks made in 2001.
Chee and his party are awaiting a judge's decision on damages against them in a separate defamation case, filed by Prime Minister Lee Hsien Loong and his father, Lee Kuan Yew.
"It certainly appears that Dr Chee has been made a target by the Singapore government, and that their criticism of him has gone far beyond a reasonable standard," the IBA wrote.
It said the Singapore judiciary had a good international reputation when adjudicating commercial cases that did not involve the interests of PAP members or their associates.
"However, in cases involving PAP litigants or PAP interests, there are concerns about an actual or apparent lack of impartiality and/or independence," it said.
The report expressed concern about "limitations on free assembly" in the city-state, and said the Law Society was not fulfilling its mandate to speak out on law reform issues.
Law Society president Michael Hwang told AFP his group could not yet comment because it had only just received the IBA report.
Government spokesmen were also not immediately able to react.
At the IBA convention last October, Lee Kuan Yew responded to allegations that his country ranked low in matters of press freedom, saying Singaporeans were free to read whatever they wanted.
He also said Singapore was built on the rule of law and did not tolerate corruption. This meant defamation action may be taken against those who impute dishonesty to government officials, in order to clear any doubts, he said.
Tuesday, July 1, 2008
စကၤာပူေရာက္ ျမန္မာမ်ား ဘ၀ေရွ႕ေရး
ဆန္းသစ္
အဂၤါေန႔၊ ဇြန္လ 24 2008 23:48 - ျမန္မာစံေတာ္ခ်ိန္
စကၤာပူမွာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ေနခဲ့တဲ့ အေတြ႔အၾကံဳနဲ႔ ျမန္မာျပည္၊ စကၤာပူ၊ ကမၻာ့ႏိုင္ငံေရး အေျခအေနမ်ားကို ေလ့လာသံုးသပ္ၿပီး ဒီစာကို ေရးပါတယ္။ ကိုယ့္အျမင္နဲ႔ေရးေတာ့ တဦးခ်င္းရဲ႕ ဘ၀ အျဖစ္အပ်က္ေတြကို မသိေတာ့ ကိုယ္နဲ႔ သင့္တင့္သလို ဆံုးျဖတ္ႏိုင္မႈမွာ အေထာက္အကူ အနည္းအက်ဥ္း ရတယ္သိရရင္ ေရးရက်ဳိးနပ္ပါတယ္။
ျမန္မာေတြ စကၤာပူ ေရာက္လာတာကေတာ့ ကိုယ့္ႏိုင္ငံမွာ အဆင္မေျပလို႔ပါပဲ။ ပိုခ်မ္းသာ၊ ၾကီးပြား၊ ပညာတတ္လာေအာင္ စင္ကာပူ ထြက္လာသူကေတာ့ အနည္းအက်ဥ္းပဲ ရွိမွာပါ၊ ကိုယ္ႏိုင္ငံတြင္းမွာ လစာေငြ ေကာင္းရင္ ၀င္ေငြနဲ႔ထြက္ေငြ ဖူလံုေလာက္ငရင္ ျပည္တြင္းမွာပဲ ေနမွာပါ။ ထားပါေတာ့။
အရင္ အပိုင္း (၁) မွာေတာ့ လက္ရွိ ေပၚပင္ျဖစ္ရပ္မ်ားကို အေျခခံၿပီး ေရးထားပါတယ္။ အခုအပိုင္းကေတာ့ ဘ၀ကိုမွန္ကန္စြာ ၾကိဳးစား တိုးတက္ခ်င္တဲ့ သူမ်ားအတြက္ အထူးျပဳပါမယ္။
အသက္အပိုင္းအျခားအလိုက္ သတ္မွတ္ရရင္
၁။ အသက္ ၂၀ နဲ႔ ၃၀ ၾကား လူငယ္ေက်ာင္းသား
၂။ အသက္ ၃၀ နဲ႔ ၄၀ ၾကား ပညာအသင့္တင့္ရွိသူ လူငယ္
၃။ အသက္ ၄၀ အထက္ ပညာ၊ လုပ္ငန္းအေတြ႔အၾကံဳ၊ လူမႈေရး အေတြ႔အၾကံဳ ရင့္က်က္စျပဳတဲ့ လူၾကီး စသျဖင့္ ၃ ဆင့္ ခြဲျခားခ်င္ပါတယ္။
၁။ အသက္ ၂၀ နဲ႔ ၃၀ ၾကား လူငယ္ေက်ာင္းသား
တခ်ဳိ႕ လူငယ္ေတြကေတာ့ သူ႔ရဲ႕ မိဘ၊ ေမာင္ႏွမမ်ား အားကိုးနဲ႔ အေမရိကားကို အထူးသျဖင့္ ပညာသင္ဖို႔ ေရာက္လာတာပါ။ မိဘ၊ ဦးေလးမ်ားက အေမရိကားကို ေစာစီးစြာ ေရာက္ေနတဲ့အတြက္ ဂရင္းကဒ္ (သို႔မဟုတ္) အေမရိကန္ ႏိုင္ငံသား ျဖစ္ေနျပီဆိုေတာ့ သူတို႔ရဲ့ ႏွလံုးသားကို ရျပီးသူ လူငယ္ချမာ ဘာမွ ၾကိဳးစားစရာ မလိုဘဲ ျဖဳတ္ကနဲ ေရာက္လာပါတယ္။ ျမန္မာေတြ အေမရိကား ေရာက္ခ်ိန္မွာ ကိုယ့္ေဆြမ်ဳိးစာရင္းကို အင္မီဂေရးရွင္းမွာ ေရးတင္ရေတာ့ သူတို႔ ခ်စ္ခင္တဲ့ တူ၊တူမ၊ ေမာင္ႏွမ နာမည္ေတြကို ေကာက္ေရး ထည့္ထားလိုက္တယ္။ အဲ - တေန႔ သူအဆင္ေျပတဲ့ အခ်ိန္ေတာ့ အေမရိကားကို အဲဒီလူေတြ ေခၚခြင့္ရတယ္။ ဒီေတာ့ သူတို႔ကို ေခၚဖို႔ တင္ေပးလိုက္တာေၾကာင့္ ဘ၀ေပးကုသိုလ္ (ေရွ႕ဘ၀ ကံ၊ တနည္းအားျဖင့္ ဘုရားသခင္ ေကာင္းခ်ီးရရွိသူ) လူငယ္မ်ား ျမန္မာတိုင္း တမက္တေမာ သြားခ်င္တဲ့ အေမရိကားကို ေရာက္လာရတယ္။
သူတို႔ကိုေတာ့ အေမရိကား အရင္ေရာက္ႏွင့္တဲ့ အေဒၚ၊ ဦးေလး၊ အေမ၊ အေမမ်ားက ေက်ာင္းပဲ တက္ခိုင္းတယ္။ ဒီလူငယ္ေတြကလည္း အလုပ္ပဲလုပ္ၿပီး ပိုက္ဆံရခ်င္တယ္။ အိမ္မွာထိုင္ျပီး စားေသာက္၊ ပညာသင္၊ အေဒၚဦးေလး ပူညံ ေျပာဆိုတာေတြ၊ အိမ္အလုပ္ေတြ ဘယ္လုပ္ခ်င္မလဲ၊ ဒီေတာ့ ပါးစပ္ အေျပာမတတ္တဲ့ အေဒၚဦးေလးအိမ္က ထြက္ျပီး ကိုယ္ဖာသာ အျပင္မွာေန၊ ေက်ာင္းမတက္ေတာ့ဘဲ တလကို ေဒၚလာ၂၀၀၀ ေလာက္ ရတဲ့အလုပ္ေတြမွာ ၀င္လုပ္တယ္။ ကားေကာင္း ၀ယ္စီးတယ္။ အိမ္မွာ စတီရီယို ဟိုင္ဖိုင္၊ တီဗီေတြ ၀ယ္ယူ ဇိမ္ခံျပီး ေလာကေက်းကြန္ဘ၀ ေရာက္သြားတယ္။ Rich Dad - Poor Dad စာအုပ္ကို ဖတ္ရင္ ဒီလူငယ္မ်ား သိပ္ၾကိဳက္ေပါ့။ လူတိုင္း သူေဌး ျဖစ္ႏိုင္တယ္။ မင္းလည္း သူေဌးျဖစ္မယ္ဆိုတဲ့ အယူအဆပါ။ ဟုတ္ပါတယ္။ သူေဌးအက်င့္အတိုင္း က်င့္ႏိုင္ရင္ေတာ့ ေသခ်ာေပါက္ သူေဌးျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ မိဘ၊ ေဆြမ်ိဳးက အစိုးရ၀န္ထမ္း၊ သာမန္လုပ္ငန္းရွင္၊ သာမန္ဘြဲ႔ရ မိဘရဲ့ သားသမီးက ဘယ္လိုလုပ္ျပီး သူေဌးအက်င့္ ရပါမလဲ။ သူေဌး (သို႔မဟုတ္) သူေဌးသားနဲ႔ သြားေပါင္းရင္ သူတို႔ကြ်န္ဘ၀ပဲ ေရာက္ရံုပဲဆိုေတာ့ သူေဌးကြ်န္ မျဖစ္ခ်င္တဲ့ ဒီလူငယ္လဲ သူေဌးမျဖစ္ဖို႔ လမ္းမ်ားပါတယ္။
ၾကံဳလို႔ေျပာရရင္ အခု အေမရိကားမွာ သမၼတေလာင္း အိုဘားမား ေတာ္ေတာ္ နာမည္ၾကီးေနပါတယ္။ လူမဲအမ်ိဳးသား ပထမဆံုးေသာ သမၼတေလာင္းပဲ။ ဒီမိုကရက္တစ္ ပါတီၾကီးက အရင္ သမၼတကေတာ္ ဟီလာရီ ကလင္တန္ကို အႏိုင္ယူျပီး ေရပန္း အရမ္းစားေနပါတယ္။ ေနာက္ နာမည္ၾကီး လူမဲ အမ်ိဳးသမီးကေတာ့ သမၼတ ေဂ်ာ့ဘြတ္ခ်္ရဲ့ လက္စြဲ၊ အၾကံေပး အရာရွိနဲ႔ ႏိုင္ငံျခားေရး၀န္ၾကီး ကြန္ဒိုလီစာ ရိုက္စ္ ပါ။ အဲဒီလူမဲ နာမည္ၾကီးေတြဟာ ငယ္စဥ္ဘ၀က အေမရိကားမွာ အႏွိမ္ခံခဲ့ရပါတယ္။ သူတို႔လည္း ဘ၀နာခဲ့ေတာ့ လူျဖဴေတြ ေလးစားျပီး၊ တန္းတူအခြင့္အေရး ျဖစ္သြားေအာင္ ဘာလုပ္ရမလဲ စဥ္းစားေတာ့ သူတို႔ရဲ့ အေဖေျပာတယ္ - ဆင္းရဲ၊ ႏွိမ့္က်ျခင္းက ထာ၀ရ လြတ္ေျမာက္ေအာင္ "ပညာကို အစြမ္းကုန္ၾကိဳးစား၊ ေလ့လာလိုက္စားျခင္း" တခုတည္းရွိတယ္လို႔ ဆံုးမေျပာဆိုခဲ့တယ္။
သူတို႔ ႏွစ္ေယာက္ကလည္း လက္ခံျပီး ငယ္ရြယ္စဥ္မွာပဲ ပညာကို ထြန္းေပါက္ေအာင္ အရမ္းၾကိဳးစားတယ္။ ႏွိမ့္ခ်စြာ ဆရာေကာင္းမ်ားနဲ႔ ၾကိဳးစားေတာ့ ေအာင္ျမင္မႈကို ရရွိတယ္။ အခုဆိုရင္ လူျဖဴေတြ ၾကီးစိုးတဲ့ အေမရိကားမွာ အစိုးရ ထိပ္တန္းရာထူးေတြကို လူမည္းေတြ ရယူႏိုင္ျခင္းဟာ စံျပသက္ေသ ျဖစ္ပါတယ္။ ေရွးကမၻာဦးကတည္းက ၾကိဳးစားတဲ့ သူကိုပဲ ေျမွာက္စားတဲ့ ပံုသက္ေသ ဥပမာေတြ အမ်ားၾကီးပါ။
မိဘ ေဆြမ်ိဳးမရွိေပမဲ့လည္း ၾကိဳးစားခ်င္တဲ့ စိတ္နဲ႔ အေမရိကား ထြက္လာသူ၊ ရွိပါရက္ မိမိဖာသာ ၾကံဖန္ ၾကိဳးစားထြက္လာတဲ့ လူငယ္ေတြ အမ်ားၾကီးပါ။ ဒီေနရာမွာ အၾကံတခု ေပးခ်င္တာကေတာ့ မသြားခင္မွာ အေသအခ်ာ ေလ့လာစုံစမ္းပါ။ ေမးျမန္းပါ။ စနစ္က်တဲ့ ျပင္ဆင္မႈ ျပဳလုပ္ပါ။
ဒါေၾကာင့္ အမွတ္စဥ္ (၁) လူငယ္မ်ားကိုေတာ့ ပညာၾကိဳးစားဘုိ႔ တိုက္တြန္းပါတယ္။ အေမရိကားကို ဗီဇာရဖို႔ မိဘေဆြမ်ိဳး ေခၚမဲ့လူမရွိရင္ အလြယ္ကူဆံုးကေတာ့ Student Visa နဲ႔လာပါ။ လာျပီးရင္ ေက်ာင္း ျပီးေအာင္ တက္ပါ။ ေငြရတဲ့ အလုပ္ေတြေနာက္ မလိုက္ဘဲ ေက်ာင္းတႏွစ္ကေန ၄ ႏွစ္အထိ ျပီးေအာင္တက္မယ္ ရဲရဲဆံုးျဖတ္ပါ။ အေမရိကားမွာ ေက်ာင္းတက္ရင္ Part Time အလုပ္လုပ္ခြင့္ ရွိပါတယ္။ မိတ္ေဆြတဦးရဲ့ ဆန္ဖရန္စစၥကို State University မွာ အာဖရိက ဂါနာ၊ အီသီယိုးပီးယားေတြက လာေရာက္ ေက်ာင္းတက္ေနတဲ့ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသား ၂ ေယာက္ကို စကားေျပာခြင့္ ရပါတယ္။ သူတို႔ကို တကၠသိုယ္က တပတ္မွာ နာရီ ၂၀ အလုပ္လုပ္ခြင့္ ေပးတယ္။ တကၠသိုလ္က ဆရာေတြနဲ႔လည္း အဆင္ေျပေအာင္ေနေတာ့၊ မိတ္ေဆြ တကၠသိုယ္၀န္ထမ္းရဲ့ ဌာနမွာပဲ အခ်ိန္ပိုင္း၀င္လုပ္ေတာ့ သက္သက္သာသာ ကြန္ျပဴတာေရွ႔ ထိုင္ျပီး တလ ေဒၚလာ ၁၀၀၀ ေလာက္ ရေနတယ္။ ေထာက္ပံေၾကး Grant ကလည္း အေမရိကားမွာ သိပ္မခက္လွဘူး။ ျမန္မာဆိုရင္ ပိုေတာင္ လြယ္ေသးတယ္။ (ျမန္မာေတြ စစ္အစိုးရ လက္ေအာက္မွာ ေတာ္ေတာ္ခံေနရတာ အေမရိကန္မ်ား ဂရုဏာသက္တာ ရွိပါတယ္)။ ဒီေတာ့ အဲဒီေက်ာင္းသားေတြ အျပင္ စားေသာက္ဆိုင္၊ အလုပ္ရံုေတြမွာ သြားလုပ္စရာ မလိုေတာ့ဘူး။ သြားလုပ္ခ်င္ရင္လည္း အလုပ္ရွာရတာ လြယ္ပါတယ္။
Student ဗီဇာရရွိျပီး အေမရိကားကိုသာ အရင္၀င္ခဲ့ပါ။ က်န္တဲ့ အရာမ်ားကေတာ့ အေမရိကားက ျမန္မာေတြကို ေသခ်ာေျပာျပ အကူအညီ ေတာင္းရင္ စာတကယ္ ၾကိဳးစားမယ့္ ျမန္မာေက်ာင္းသားေတြကို ကူညီမယ့္ အဖြဲ႔အစည္း အမ်ားၾကီး ရွိပါတယ္။
အပိုင္း (၁) မွာ ေရးခဲ့တာကို ျဖည့္စြက္ေျပာရမယ္ဆိုရင္…
အေမရိကားမွာ H1 visa, Student visa, Business visa, Medication visa, Social Charity visa စတာေတြအနက္ ျမန္မာ Passport ကိုင္ေဆာင္ထားသူေတြ အမ်ားဆံုး အသံုးခ်တဲ့ ဗီဇာကေတာ့ Student Visa ပါပဲ။ လူသိနည္းတဲ့ အေမရိကန္ ျပည္နယ္ေလးတခုက တကၠသိုလ္ တခုကို ကိုယ့္ကို ခင္မင္သူ တေယာက္ရဲ့ Bank Statement တခုနဲ႔ အဲဒီ တကၠသိုလ္ရဲ့ Website ကတဆင့္ ဆက္သြယ္ျပီး ေက်ာင္း၀င္ခြင့္ တင္လိုက္ပါ။ အလြယ္တကူ ရပါတယ္။ ဘယ္တကၠသိုလ္လဲေတာ့ ကိုယ္နဲ႔ နီးစပ္သူေတြကို ေမးပါ။ နယူးေယာက္၊ ၀ါရွင္တန္၊ ဆန္ဖရန္စစၥကို၊ ေလာ့စ္အိန္ဂ်လိ၊ ခ်ီကာဂို စတဲ့ျမိဳ႔ၾကီးေတြ၊ ျပည္နယ္ၾကီးေတြေတာ့ ေယာင္ျပီး သြားမေလွ်ာက္လိုက္ေလနဲ႔၊ ၀င္ခြင့္ ရေကာင္းရမယ္ - အဲ ေငြကေတာ့ ေသာက္ေသာက္လဲ ကုန္သြားလိမ့္မယ္။
၀င္ခြင့္ရေၾကာင္း တကၠသိုလ္က တရား၀င္စာ တလ၊ ႏွစ္လ နဲ႔ ရလိမ့္မယ္။ ရျပီးရင္ေတာ့ စကၤာပူ အေမရိကန္ သံရံုးကို သြားျပီး ဗီဇာေလွ်ာက္ေပ ေတာ့။ ဘယ္လိုေလွ်ာက္ရမလဲဆိုတာ http://singapore.usembassy.gov/general_information.html အင္တာနက္ ၀ဘ္ဆိုဒ္မွာ အေသးစိတ္ ေရးထားတယ္။ အေမရိကန္ကေတာ့ Talent ေတြအတြက္ လမ္းအမ်ားၾကီး ရွိတယ္။ Google, Yahoo, Microsft, .. စတဲ့ ကမၻာေက်ာ္ေတြ၊ ကမၻာ့ အခ်မ္းသားဆံုး လူေတြရဲ့ တ၀က္ေလာက္ကလည္း အေမရိကားမွာ ေနၾကေတာ့ သေဘာေပါက္ႏိုင္ပါတယ္။ အဲ - ပ်က္စီး၊ က်ဆံုးတဲ့လူေတြလည္း အေမရိကန္မွာ ပိုဆိုးတယ္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို သိပ္အထင္ၾကီးျပီး လူၾကီး၊ သူငယ္ခ်င္းေကာင္း စကားနားမေထာင္ဘဲ ထင္ရာ ဇြတ္လုပ္သူမ်ားအတြက္ေတာ့ ငရဲႏိုင္ငံၾကီးေပါ့။
၂။ အသက္ ၃၀ နဲ႔ ၄၀ ၾကား ပညာအသင့္တင့္ရွိသူ လူငယ္
ဒီလူငယ္ကေတာ့ အိမ္ေထာင္က်ျပီးသူ ျဖစ္ဖုိ႔မ်ားပါတယ္။ အိမ္ေတာင္က်ျပီးသူ အမ်ားစုဟာ ျမန္မာျပည္ကေန စကၤာပူကို ေျပာင္းေရႊ႔႕လုပ္ကိုင္ျပီး အေျခက်ေနသူ မ်ားပါတယ္။ စကၤာပူကေန အေမရိကားကို ေရြ႕ေတာ့ ေရြ႕ခ်င္ေပမယ့္ ေန႔စဥ္ လုပ္ငန္းေတြ၊ အေပ်ာ္အပါးေတြနဲ႔ အလုပ္မ်ားေနတာေၾကာင့္ ထပ္မံ ေရြ႕ေျပာင္းဖို႔ မလုပ္ႏိုင္ပါဘူး။
စကၤာပူေရာက္ ျမန္မာမ်ား ႏိုင္ငံခုန္ရန္ ၾကိဳးစားေနတဲ့ အထဲမွာ နံပါတ္ (၁) ႏိုင္ငံကေတာ့ ၾသစေၾတးလ်ား ျဖစ္ပါတယ္ဆိုရင္ လက္ေတြ႔နဲ႔ ပိုကိုက္ညီပါတယ္။ အေမရိကားေရာက္ ျမန္မာမ်ားက သိန္းဂဏန္းေလာက္ ေရာက္ေနေပမယ့္ စကၤာပူကတဆင့္ ေရာက္သူေတြ အေတာ္နည္းပါတယ္။ ၾသစေၾတးလ်ားက စကၤာပူရဲ့ ဘြဲ႔နဲ႔ လုပ္ငန္းအေတြ႔အၾကံဳ (Singapore Certificates and Experience) ကို အသိအမွတ္ ျပဳပါတယ္။ ၾသစေၾတးလ်ားရဲ့ Permanent Resident ေလွ်ာက္တဲ့ ေပၚလစီအရ စကၤာပူမွာ ဘြဲ႔တခုရျပီး ၃ ႏွစ္အထက္ လုပ္သက္ရွိရင္ အသက္ ၄၅ ႏွစ္ေအာက္ကို အလြယ္တကူပဲ PR ေပးလုိက္ပါတယ္။ ေအးဂ်င့္ကတဆင့္ ေလွ်ာက္ရရင္ ပိုက္ဆံ ေထာင္နဲ႔ခ်ီျပီး ေတာ္ေတာ္ကုန္ေတာ့ ေငြအရင္းအနွီး မရွိသူေတြ Australia PR မေလွ်ာက္ျဖစ္ဘူး။ ေလွ်ာက္ရင္လည္း တႏွစ္အထက္ ၾကာတတ္ပါတယ္။ တခ်ဳိ႕လည္း ၾသစေၾတးလ်ားမွာ အလုပ္ရေအာင္ရွာျပီး Work Permit ရမွ သြားတယ္။ ဟိုမွာေနျပီးမွ PR ဆက္ေလွ်ာက္တယ္။
ၾသစေၾတးလ်ား ဗီဇာကလည္း စကၤာပူက ထုတ္ေပးထားတဲ့ PR ဆိုရင္ ၁ နာရီအတြင္းမွာပဲ ထုတ္ေပးလုိက္ေတာ့ PR ရရွိထားသူေတြ အလည္အပတ္ ခရီးထြက္တဲ့ ႏိုင္ငံလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ျမန္မာမ်ား Touch and Go အေနနဲ႔ ၾသစေၾတလ်ားကို Tourist Visa eg. 3 days, 4 night စတဲ့ Tour Package နဲ႔ ခရီးသြားျပီး ျပန္လာသူ မ်ားပါတယ္။ ေနာက္ျပီး ၾသစေၾတလ်ား ႏိုင္ငံမွာလည္း ျမန္မာေတြကို Work Permit လက္ခံေနပါတယ္။ အင္တာနက္မွာလည္း ပညာေရးအေၾကာင္း အမ်ားၾကီး ရွာေဖြ ဖတ္႐ႈႏိုင္ပါတယ္။ ဥပမာ - http://www.mingalaronline.net/education/ ၾသစေၾတလ်ားကို ေျပာင္းေရႊ႕ဖို႔ အေျခခံ အေၾကာင္းေတြကိုလည္း အစိုးရ အင္တာနက္ ၀ဘ္ဆုိဒ္မွာ ေရးထားပါတယ္။ စကၤာပူမွာလည္း ၾသစေၾတလ်ား အလုပ္ပြဲစား အမ်ားၾကီး ရွိပါတယ္။
ထံုးစံအတိုင္း အၾကံေပးခ်င္တာကေတာ့ ကိုယ္နဲ႔ ရင္းႏွီးတဲ့ ၾသစေၾတးလ်ား ေရာက္ႏွင့္သူ မိတ္ေဆြေတြကို ဖုန္းဆက္ ေမးျမန္းပါ၊ တတ္ႏိုင္ရင္ Tourist Visa ယူျပီး သြားေရာက္လည္ပတ္ ေမးျမန္းပါ။
ကေနဒါ၊ အဂၤလန္၊ နယူးဇီလန္၊ ေနာ္ေ၀း စတဲ့ ႏိုင္ငံေတြကို စကၤာပူကတဆင့္ ေျပာင္းေရႊ႕သြားသူေတြ ေတာ္ေတာ္ရွိေပမယ့္ သူတို႔ အေၾကာင္းထက္ အေမရိကန္၊ ၾသစေၾကးလ်ား အေၾကာင္းက ပိုစိတ္၀င္စားစရာ၊ လက္ေတြ႔ ပိုက်တယ္လုိ့ ထင္ပါတယ္။
အေမရိကန္ကို လာအလုပ္လုပ္ဖို႔ကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ ၾကိဳးစားရပါမယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေက်ာင္းအရင္တက္တာကို တုိက္တြန္းပါတယ္။ အနည္းအက်ဥ္း ျမန္မာေတြ H1 Visa ရရွိပါတယ္။ ကံ၊ ဥာဏ္၊၀ီရိယ ေကာင္းသူမ်ား H1 Visa ရရွိသြားပါတယ္။ ကံကို နံပါတ္ (၁) မွာ ေရးထားပါတယ္။ ကံတရား (သို႔မဟုတ္) ဘုရားေကာင္းခ်ီးေပးျခင္း ဆိုတာ အင္မတန္ ထူးဆန္းေပမယ့္ ၀ိရိယ မရွိသူေတြဟာ ကံမေကာင္းသူေတြ ျဖစ္သြားေလ့ ရွိပါတယ္။ အဆင္ေျပေနသူေတြ ဘ၀ကို ေသခ်ာၾကည့္ရင္ ထင္သလို မိဘခ်မ္းသာလို႔ ဘာမွမလုပ္ပဲ သံုးျဖဳန္းေနသူ မဟုတ္ပါဘူး။ ဘုရင့္သားဆိုတိုင္း ဘုရင္မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။ မွားသြားရင္ ဘုရင့္သား အခ်င္းခ်င္း သုတ္သင္တဲ့ဘ၀ထဲ ေရာက္သြားႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ၀ိရိယ ရွိရင္ ဥာဏ္နဲ႔ ကံ ေတြလည္း ေကာင္းလာေလ့ ရွိပါတယ္။
အပုိင္း (၁) တုန္းက ေရးျပီးသားကို ျပန္ထည့္ေပးလုိက္ပါတယ္။
အလုပ္ရွာခ်င္တဲ့ လူငယ္ေတြအတြက္ H1 Visa အေၾကာင္း နည္းနည္းပဲ ေရးပါမယ္။ အလုပ္ဗီဇာ H1 ကို ျမန္မာပတ္စ္ပို႔ ကိုင္သူေတြအတြက္ ရႏိုင္လမ္း ေတာ္ေတာ္နည္းပါတယ္။ စကၤာပူ Passport ကိုင္တဲ့ ျမန္မာေတြအတြက္ေတာ့ အိုေကေပမယ့္ ၂၀၀၈ ပတ္၀န္းက်င္မွာ အေမရိကန္ စီးပြားေရးကပ္ ဆိုက္ေနေတာ့ စကၤာပူ လူငယ္ေတြက လစာ ပိုေကာင္းေနသလိုပါပဲ။ အေမရိကန္ ေဒၚလာေစ်းကလည္း သမၼတ ေဂ်ာ့ဘြတ္ခ်္ မတက္ခင္ US$1 = S$1.8 ကေန က်ဆင္းသြားလိုက္တာ အခုဆို US$1 = S$1.3 ေလာက္ ျဖစ္သြားေတာ့ စကၤာပူမွာ တလ ေဒၚလာ ၃၀၀၀ ေလာက္ရသူ အေမရိကားမွာ သြားလုပ္ရင္ ဒီေလာက္လစာ မ်ားမ်ားရဖို႔ နဲနဲခက္တယ္။ ရရင္လည္း လစာ ၅၀၀၀ အထက္ ရမယ္။ မရရင္လည္း ဆူရွိလိပ္ျပီး တလ ၂၀၀၀ ေလာက္နဲ႔ ေက်နပ္ေနရမယ္ ဆိုေတာ့ စကၤာပူက ျမန္မာမ်ား အေမရိကား အလုပ္လာရွာဖို႔ သိပ္မသင့္ေတာ္တဲ့ အခ်ိန္ကာလပါ။ အၿမဲတမ္း အေျခခ်ဘို႔ ဆိုရင္ေတာ့ တမ်ိဳးေပါ့။
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ H1 Visa ရခ်င္ရင္ အနည္းဆံုး ၆ လ ကေန တႏွစ္ေလာက္ၾကာမယ္။ စကၤာပူလို အခု အီးပီ၊ အက္စ္ပတ္စ္၊ Work Permit တင္ျပီး တပတ္၊ ႏွစ္ပါတ္နဲ႔ အေျဖသိရတဲ့ ႏိုင္ငံမဟုတ္ဘူး။ Paper Work လုပ္တဲ့ေနရာမွာ Lawyer, Insurance ေတြနဲ႔ ရႈပ္ယွက္ခတ္ေနတာ တုိးတက္တဲ့ ႏိုင္ငံၾကီးေတြရဲ့ သေဘာသဘာ၀ပါပဲ။ ျပီးေတာ့ အေမရိကားမွာ H1 Visa ဆိုရင္ အစိုးရ သတ္မွတ္ထားတဲ့ လစာက တႏွစ္ကို US$65K အထက္ ေပးရမယ္ဆိုေတာ့ ပြဲစားကုမၼဏီေတြ အၾကိဳက္ေပါ့။ ကုမၼဏီေတြနဲ႔ ေပါင္းျပီး တႏွစ္ကို Us$30K ေလာက္ပဲေပးျပီး ပြဲစားနဲ႔ အလုပ္လုပ္သူ နားလည္မႈ ယူလိုက္တယ္။ စကၤာပူမွာလည္း ဒီလို ကလိန္ကက်စ္ လုပ္နည္းေတြ ရွိတယ္။ လစာကိုေတာ့ အမွန္အတိုင္း ဘဏ္ထဲ ထည့္ေပးျပီး ပြဲစားကို လစဥ္ Cash ျပန္ေပးရတဲ့ သေဘာပါပဲ။ အေမရိကား အရင္ ေရာက္ႏွင့္ေနတဲ့ တရုတ္၊ အိႏၵိယ၊ ဖိလစ္ပင္း၊ ဗီယက္နမ္၊ ကိုးရီးယားနဲ႔ မကၠဆီကို၊ အေမရိက အလယ္ပိုင္းႏိုင္ငံမ်ား ႏိုင္ငံေတြက လူေတြ လုပ္စားလာတာ ၾကာျပီပဲ။ ျမန္မာလူလည္ေတြ ေကာ္ပီ လိုက္လုပ္ရံုပါပဲ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အေမရိကားလာျပီး အမွန္အကန္ H1 Visa လာရွာမယ္ဆိုရင္ ခန္႔မယ့္ ကုမၼဏီအသင့္ရွိေတာင္ ၆ လ ၾကာဦးမယ္။ ၂၀၀၈ အတြက္ H1 Visa ကိုတာ ကုန္သြားျပီလို႔ သိရတယ္။ အဲ - H1 Visa ရတိုင္း ဂရင္းကဒ္ မရႏိုင္ဘူး ဆိုတာလည္း သိထားရမယ္။
၃။ အသက္ ၄၀ အထက္ ပညာ၊ လုပ္ငန္းအေတြ႔အၾကံဳ၊ လူမႈေရး အေတြ႔အၾကံဳ ရင့္က်က္စျပဳတဲ့ လူၾကီး
မႏွစ္က စကၤာပူက မိတ္ေဆြတေယာက္ ေရာက္လာပါတယ္။ သူက ျမန္မာျပည္မွာ စီးပြားေရး လုပ္ငန္းၾကီးကို ပိုင္တယ္။ ဒါေပမဲ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ခင္ညြန္႔ အုပ္စု အနားယူသြားျပီးတဲ့ ေနာက္ပိုင္းမွာ ဘာမွ လုပ္စားလို႔မရေတာ့ဘူး။ စကၤာပူမွာ ေငြသိပ္မကုန္ဘဲ ေနထိုင္လုပ္စားဖို႔ အရင္ ၾကိဳးစားၾကည့္ပါတယ္။ Investment 1 millions ေပးရင္ေတာ့ စကၤာပူ ပီအာကို ခ်က္ခ်င္း ရပါတယ္။ အရင္ ၁၀ ႏွစ္ေလာက္ကေတာ့ Investment 0.1 million ဆိုရင္ အီးပီ ခ်က္ခ်င္းက်ျပီး ပီအာ ဆက္တိုက္ ရႏိုင္ေပမယ့္ အခုေတာ့ စကၤာပူက ေတာ္ေတာ္ တိုးတက္သြားေတာ့ အရင္ေလာက္ မလြယ္ေတာ့ပါဘူး။ ဒီေတာ့ စကၤာပူမွာ ေငြ ေဒၚလာ သိန္းခ်ီ ရင္းႏွီးမႈမရွိဘဲ စီးပြားေရးလုပ္ဖို႔ကို ၾကံတယ္။ ေငြဆိုတာ လူကလုပ္တာပဲ ခံယူထားေတာ့ နည္းလမ္းမ်ားစြာ စံုစမ္းေမးျမန္းတယ္။ ေရာက္ႏွင့္ျပီးသား အဆင္ေျပေနတဲ့ ျမန္မာ စီးပြားေရးသမားေတြကလည္း လုပ္နည္းကုိ မေျပာပါဘူး။
ဒီေတာ့ ျမန္မာျပည္ကို ျပန္ျပီး စကၤာပူမွာ အဆင္ေျပေနတဲ့ စီးပြားေရးသမားေတြအေၾကာင္း စံုစမ္းတယ္။ ရိပ္ရိပ္ေတာ့ သေဘာေပါက္လာတယ္။ တုိးတက္တဲ့ ႏိုင္ငံၾကီးေတြဟာ Talent ျဖစ္တဲ့ Entrepreneur ေတြကို အရမ္းလက္ခံပါတယ္။ အေမရိကား၊ ၾသစေၾတးလ်ားေတြမွာ ျမန္မာ အက ေကာင္းေကာင္း ကတတ္ရင္၊ (ပန္တ်ာေက်ာင္းဆင္း လက္မွတ္နဲ႔ ၾသစေၾတးလ်ားေရာက္ ျမန္မာအဖြဲ႔အစည္းတခုက ေထာက္ခံစာ) နဲ႔ Migrant Visa ရတတ္ပါတယ္။ ျမန္မာေတြအရင္ တရုတ္၊ အိႏိၵယ လူမ်ိဳးေတြ လမ္းေၾကာင္းျပ၊ လုပ္ျပီးသြားပါျပီ။ ျမန္မာေတြက Just copy and paste လုပ္လိုက္ရံုပါပဲ။ ဒီေတာ့ နည္းလမ္းသိသြားျပီး ၾကိဳးစားလုိက္တာ ၆ လအတြင္း ေငြသိပ္မကုန္ဘဲ စကၤာပူမွာ အေျခက်ေနထိုင္ခြင့္ ရသြားပါတယ္။ Entrepreneur Pass လို႔ ေခၚပါတယ္။
စကၤာပူ Immigration နဲ႔ Ministry of Labor / Company Registration စတဲ့ ေနရာေတြကို ေခါက္တံု႕ေခါက္ျပန္ သြားလိုက္ရတယ္။ အိႏၵိယက ႏြားႏို႔ကို စကၤာပူမွာ တင္ပို႔ေရာင္းခ်ဖို႔ ဆိုင္ေလးဖြင့္ခ်င္တဲ့ အသက္ ၂၈ ႏွစ္အရြယ္ လူငယ္ေလးလည္း Entrepreneur Pass ၂ ႏွစ္ လုပ္ခြင့္ ေပးတယ္။ တရုတ္ျပည္က အသက္ ၄၀ ေလာက္ သြင္းကုန္၊` ထုတ္ကုန္ လုပ္ငန္း လုပ္ခ်င္သူကိုလည္း ေပးတာ မဟုတ္လား။ ဆိုေတာ့ က်ေနာ့္ မိတ္ေဆြၾကီးက ျမန္မာျပည္မွာ လယ္ယာလုပ္ငန္းကို အေျခခံတဲ့ စက္မႈလုပ္ငန္း စကၤာပူမွာလုပ္ဖို႔ တင္ျပေတာ့ အိုေကတယ္။
ဒီလိုကေန ရိုးသား ၾကိဳးစားလုပ္ကိုင္သူေတြ ေအာင္ျမင္လာတာ ရွိတယ္။ အဲ - မိတ္ေဆြတေယာက္ေတာ့ ေတြ႔ဖူးတယ္။ ျမန္မာျပည္မွာ ႏွလံုးထီ၊ မိုးၾကိဳးသြား၊ က်ည္ႏိုင္ေဆး၊ ေရႊရွာေဖြေရး၊ ေရနံရွာေဖြေရး၊ ေရနက္ကြင္း၊ ခရီးသြားလုပ္ငန္း၊ သြင္းကုန္ထုတ္ကုန္ လုပ္ငန္း စသျဖင့္ ျမန္မာျပည္တြင္းက ေပၚပင္ ျမန္မာ စီးပြားေရးသမားမ်ား လုပ္စဥ္အတိုင္း အကုန္ ေလွ်ာက္လုပ္တယ္။ ေငြအရင္း ထုတ္ေပးခ်င္သူေတြကို အာေဘာင္ရင္းသန္သန္ ေျပာရင္း အတူလုပ္၊ မိတ္ေဆြပ်က္၊ စစ္တပ္၊ အာဏာပိုင္ေတြနဲ႔လည္း နည္းမ်ိဳးစံု ေပါင္းသင္း လုပ္ကိုင္ေပမယ့္လည္း ေသြးသား မေတာ္စပ္ေတာ့ သူတို႔အထဲက အျဖစ္မရႏိုင္ဘူး။ ေသြးသားေတာ္စပ္ေအာင္လည္း ကိုယ္သမီးကို ေပးရေလာက္ေအာင္ သမီးလည္း မရွိ၊ ရွိေအာင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ၾကီးသားက ၾကိဳက္ဦးမွကိုး။
ေနာက္ဆံုးေတာ့ စကၤာပူေရာက္လာတယ္ - ျမန္မာျပည္က အက်င့္ဆိုးေတြ အားလံုး ဘုရားမွာ ကပ္လွဴပစ္လိုက္ေတာ့ ၂ ႏွစ္အတြင္းမွာ ၾကီးပြားလာတယ္။ စကၤာပူ ပီအာျဖစ္လာျပိး အိမ္ပိုင္၊ ကားပိုင္ ျဖစ္လာတယ္။ အဲ - ဒီလို အဆင္ေျပလာေတာ့ အရင္က ဘုရားမွာ ကပ္ထားတဲ့ အက်င့္ဆိုးေတြ ျပန္ေပၚလာတယ္။ အခုေတာ့ အဆင္မေျပ ျဖစ္ေနျပီ ၾကားရတယ္။
အေမရိကားက ပညာတတ္သူ၊ ကြ်မ္းက်င္သူ၊ အတတ္ပညာရွင္၊ စီးပြားေရးပညာရွင္၊ ဆရာ၀န္၊ လုပ္ငန္း အေသးေလးကအစ အၾကီးအထိ လုပ္ႏိုင္သူမ်ားကို ၾကိဳဆိုေနပါတယ္။ ဒီမွာေတာ့ Credit Card System နဲ႔ အလုပ္လုပ္ေပမယ့္ ဆရာေဖျမင့္ ဘာသာျပန္တဲ့ ေဘဘီလံုမွ အခ်မ္းသာဆံုးပုဂၢိဳလ္ စာအုပ္ထဲက တကယ့္အျဖစ္အပ်က္ ဇာတ္လမ္းေတြလိုပဲ ခ်မ္းသာခ်င္ရင္ အက်င့္ေကာင္းေလးေတြ ရွိရပါမယ္။ ေငြကို ေငြလို ျမင္တတ္ရမယ္ဆိုတဲ့ ေရွးႏွစ္ေပါင္း ၅၀၀၀ ေက်ာ္ ေဘဘီလံုေခတ္အတိုင္း အက်င့္ေကာင္းေလးေတြနဲ႔ ၾကိဳးစားရတာေတာ့ အဓိက အေျခခံအေၾကာင္းအရင္းပါ။
စိတ္နဲ႔ ကုိယ္ ၂ မ်ိဳးစလံုး ခ်မ္းသာဖို႔ ၾကိဳးစားသင့္ပါတယ္။ စကၤာပူက ၀န္ၾကီးခ်ဳပ္ေဟာင္း ဂိုေခ်ာက္ေထာင္ လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၀ ႏွစ္ေလာက္ သူ အာဏာရွိစဥ္က စကၤာပူ ႂကြယ္၀ေစတဲ့ လူတန္းစား ၂ ရပ္အေၾကာင္းကိုို Straits Times သတင္းစာ မ်က္ႏွာဖံုးမွာ အျပည့္၊ အတြင္းထဲမွာေရာ အမ်ားၾကီး သူ႔မိန္႔ခြန္းကို ေဖၚျပခဲ့တယ္။ တမ်ိဳးက CEO Corporate နဲ႔ တကၠသိုလ္ ပညာတတ္အုပ္စု၊ ေနာက္တမ်ိဳးကေတာ့ ပြဲစား၊ ေျမပိုင္ရွင္၊ ေငြတိုးေခ်းစား၊ ကုန္စံုဆုိင္ပိုင္ရွင္ အုပ္စု။ ႏိုင္ငံရဲ့ ႂကြယ္၀မွဳဟာ အဲဒီ စိတ္ေရာကိုယ္ပါ ခ်မ္းသာတဲ့ အုပ္စု ၂ စု လက္ထဲမွာ ရွိပါတယ္။ အစိုးရကေတာ့ အဲဒီအုပ္စုေတြနဲ႔ ေပါင္းလုပ္ေနရတဲ့ အေၾကာင္းေျပာခဲ့တယ္။
ခ်မ္းသာသူေတြကေတာ့ ခ်မ္းသာနည္းစာအုပ္ ေရးမွာ မဟုတ္ေပမယ့္ ပညာတတ္သူေတြကေတာ့ သူတို႔လိုပဲ ပညာတတ္ေစခ်င္တယ္။ ခ်မ္းသာသူေတြကေတာ့ သူတို႔ေဆြမ်ိဳးေတြကိုပဲ သို႔မဟုတ္ ကုိယ္ေစတနာ ရွိသူကိုလည္း ကိုယ္လုိ ခ်မ္းသာလာေအာင္ ကူညီတတ္ပါတယ္။ အဲ - ပညာတတ္ကေတာ့ ကုိယ့္ေဆြမ်ိဳးသာမက ကိုယ္နဲ႔နည္းစပ္သူေတြကိုလည္း ေျပာျပ၊ လမ္းျပ၊ လမ္းညြန္တတ္ပါတယ္။
ေနာက္ဆံုးေတာ့ အေမရိကားမွာ Opportunity ေတြ အမ်ားၾကီး ရွိပါတယ္။ အေမရိကား ေရာက္ျပီး အနည္းဆံုး ၅ ႏွစ္ေလာက္ အခ်ိန္ယူ ၾကိဳးစားရတယ္လို႔ ရင္းႏွီးတဲ့ မိတ္ေဆြတဦးက ေျပာျပါပါတယ္။ ၾကီးပြားတိုးတက္ဖို႔ လုပ္နည္းကိုင္နည္း၊ အၾကံေပးမ်ား လိုအပ္သလို တုိက္ပြဲ၀င္ဖို႔အတြက္ လက္နက္ကရိယာ တန္ဆာပညာေတြလည္း ၀ယ္ယူ၊ တပ္ဆင္ရပါမယ္။ Certificates ေတြကေတာ့ အေရးၾကီးဆံုးပါပဲ။ Language and American Culture ကို ေကာင္းေကာင္း သိနားလည္ေအာင္ ႏွစ္နဲ႔ခ်ီ ၾကိဳးစားရပါမယ္။ ဥပမာ အေမရိကန္ေတြဟာ အလုပ္အမ်ားၾကီး ေလွ်ာက္မလုပ္သလို၊ စကၤာပူ ကုမၸဏီေတြလို အလုပ္အားလံုး သိမ္းက်ံဳး မခိုင္းပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ တခုခိုင္းရင္ ခိုင္းတာကို အေသးစိတ္ ေသခ်ာစြာ ေအာင္ျမင္ေအာင္လုပ္တာ ၾကိဳက္တယ္။ မေအာင္ျမင္ရင္လည္း စကၤာပူ ကုမၸဏီေတြလို အလုပ္ျဖဳတ္၊ ဌာနေျပာင္း မလုပ္ပါဘူး၊ မေအာင္ျမင္ရတဲ့ အေၾကာင္းကို ေသခ်ာ ရွင္းျပေပးရင္ အိုေကပါတယ္။ Don't make the same mistake twice ကိုေတာ့ သတိထားျပီး အရင္ မေအာင္ျမင္တာကို သခၤန္းစာယူတတ္ဖို႔ပဲ လုိပါတယ္။
အေမရိကန္မွာ ျမန္မာတေယာက္ ၀င္လာလို႔ရွိရင္ ဗီဇာ ၆ လေပးပါတယ္။ ေနာက္ထပ္ ၆ လလည္း Extension အသာတၾကည္ ေပးပါတယ္။ စကၤာပူလို စေတးကုန္လို႔ အင္မီဂေရးရွင္း ေျပးျပီး Extension လုပ္ရ၊ တခါတိုးရင္ ၂ ပတ္ပဲ ရတယ္။ ၃ ခါတုိးေပးျပီးရင္ အင္မီဂေရးရွင္း အရာရွိက ဒါေနာက္ဆံုးပဲ၊ မေပးေတာ့ဘူး ခပ္မာမာ ေျပာခံရတာေတြ အေမရိကန္မွာ မရွိသေလာက္ပါ။ အေမရိကန္မွာ ေနာက္ထပ္ ၆ လ ဆက္ေနခ်င္ပါေသးတယ္ ေျပာျပီး Visa Extension ေတာင္းရင္ အေၾကာင္းျပခ်က္ကေတာ့ လည္ပတ္စရာေတြ အမ်ားၾကီး က်န္ေသးလို႔ပါ ေျပာလိုက္ရံုပါပဲ။
အေမရိကားမွာ ကုမၼဏီ ေထာင္ခ်င္ရင္ ႏိုင္ငံျခားသား Passport ျပျပီး ေထာင္လို႔ရတယ္။ ကုိယ့္မွာ Credit Card တခုရွိျပီးသားဆိုရင္ အေမရိကားမွာ ဘယ္ဘဏ္မွာမဆို အေကာင့္ဖြင့္လို႔ ရတယ္။ အေမရိကား Credit Card ရျပီးရင္ အေမရိကားမွာ လုပ္စားလို႔ နဲနဲေလး ရလာျပီေပါ့။ စကၤာပူ ကားေမာင္းလိုင္စင္ ရွိရင္ အေမရိကား တခြင္လံုးကို ၿပဲၿပဲစင္ ေမာင္းခ်င္ရင္ ေမာင္းလို႔ရျပီ။ စကၤာပူလို ကားေစ်းမႀကီးဘူး။
စကၤာပူ ကားေမာင္းလိုင္စင္ျပျပီး အေမရိကန္အစိုးရရဲ့ DMV Department of Motor Vehicles ကုိသြားျပီး ျပည္နယ္ အိုင္ဒီ ID နဲ႔ Driving License Conversion လုပ္ခ်င္ပါတယ္ ေျပာရင္ လုပ္ေပးပါတယ္။ အေမရိကန္ကို တရား၀င္ လာတဲ့အေၾကာင္း ပတ္စပို႔နဲ႔ I-94 White Card ကိုေတာ့ ျပရမယ္။ ျမန္မာျပည္က တိုက္ရိုက္လာတဲ့ လူေတြကေတာ့ Driving License (In English) ရွိရင္ ေျပာတတ္ရင္ လုပ္ေပးပါတယ္။ မေျပာတတ္ရင္ေတာ့ စာေရးမက မင္းမွာ Social Security Number SSN ရွိသလား ေမးခံရရင္ မရဘူးဆိုတဲ့ သေဘာပါပဲ။ ဒီမွာေတာ့ ျပည္နယ္ အိုင္ဒီ ID နဲ႔ ဒရိုင္ဘာ လိုင္စင္ ၂ခုရွိရင္ အေမရိကားမွာ သြားလာ၊ လုပ္ကိုင္ဖို ႔ အေတာ္အဆင္ေျပသြားပါတယ္။ SSN နံပါတ္ကေတာ့ အလုပ္လုပ္သူမ်ား မရွိမျဖစ္ လိုအပ္ပါတယ္။ အေမရိကားကို ေက်ာင္းလာတက္သူ၊ Business Visa long term pass သမားေတြကိုလည္း ကုမၼဏီေထာက္ခံစာနဲ႔ SSN ထုတ္ေပးပါတယ္။
အေမရိကားမွာ ကုမၼဏီ အလြယ္တကူ ေထာင္ျပီးရင္ေတာ့ ကိုယ့္အေပၚမွာပဲ မူတည္ေတာ့တယ္။ စကၤာပူမွာ Bio Semiconductor လုပ္တဲ့ ကုမၼဏီတခုမွာ အလုပ္လုပ္တဲ့ ျမန္မာတဦး ေျပာျပခ်က္ကလည္း စိတ္၀င္စားစရာ ေကာင္းပါတယ္။ အေမရိကားမွာ ပညာလာသင္တဲ့ လူတဦး ထူးခြ်န္ၾကိဳးစားလို႔ Stanford University က ေဒါက္တာဘြဲ႔ရျပီး၊ သူတို႔ ေက်ာင္းက အားေပးခ်က္နဲ႔ ေနာက္ဆံုး ကုမၼဏီတခုကို ေထာင္တယ္။ တကၠသိုလ္က နာမည္ၾကီးပဲ၊ သူတို႔ခ်င္း ေထာက္ခံစာေတြ ေရးေပးရင္း အေမရိကန္ သူေဌးကုမၼဏီ R&D လုပ္ဖို႔ စမ္းသပ္တဲ့စက္ Order ရတယ္။ စက္အမွာစာရေတာ့ ဘယ္မွာလုပ္ရမလဲ စဥ္းစားရင္း စကၤာပူ အစိုးရ EDB က Bio Technology လုပ္ငန္းေတြ အားေပးေနေတာ့ စကၤာပူ အစိုးရဆီကို Grant လွမ္းေလွ်ာက္တယ္။
အေမရိကန္ အစိုးရဆိုင္ရာနဲ႔ Stanford University မိတ္ေဆြေတြရဲ့ ေထာက္ခံစာေတြေရာ၊ အေမရိကန္မွာ ေအာ္ဒါ ရထားျပီးေၾကာင္း။ အေမရိကန္မွာ ၀ယ္မယ့္ ကုမၼဏီေတြ Potential Customers စာရင္းေတြနဲ႔ ဘယ္လိုဘယ္လို စကၤာပူမွာ ကုမၼဏီေထာင္ျပီး အရင္းအႏွီး ေဒၚလာ သန္း၂၀ လုိေၾကာင္း။ စကၤာပူ EDB ဆီက သန္း ၂၀ Grant ေတာင္းေတာ့ ၁၀ သန္း ေခ်းငွား ေပးလိုက္တယ္။ ဒါေပမဲ့ ငါတို႔ စကၤာပူ အတတ္ပညာရွင္ေတြ စာရင္းစစ္မႈ Audit ေအာက္မွာ လုပ္ရမယ္ဆိုျပီး အိုေကသြားပါတယ္။ အခုဆုိ အဲဒီ ကုမၼဏီက အေမရိကန္ ဆန္ဖရန္စစၥကိုမွာ ေတာ္ေတာ္ ၾကီးမားေနျပီး ျမန္မာ အင္ဂ်င္နီယာေတြကိုလည္း ခန္႔ထားပါတယ္။ စကၤာပူ ကုမၸဏီခြဲမွာလည္း အလုပ္သမား ၁၀၀ ေလာက္ တႏွစ္အတြင္း ျဖစ္လာျပီး စက္ေအာ္ဒါေပါင္း မ်ားစြာ ၃ ႏွစ္အတြင္း အေမရိကန္ Research R&D ဌာနေတြကို ေရာင္းခ်ခဲ့ျပီးျပီလို႔ သိရတယ္။
ေနာက္တေယာက္လည္း ၅၀ ႏွစ္ မျပည့္ေသးပါဘူး။ သိပ္ခ်မ္းသာခ်င္တဲ့ ဇနီးသည္ အၾကံနဲ႔ ရိုးသားၾကိဳးစားတဲ့ သူငယ္ခ်င္းကို စီးပြားျဖစ္ မလုပ္ေတာ့ဘဲ သူတို႔ဖာသာ လုပ္ကိုင္လို႔ ခ်မ္းသာေနပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ လူမႈေရး မတည္ျငိမ္ေတာ့ အိမ္ေထာင္ေရး ဆံုးရွံဳးသြားပါတယ္။ အေမရိကားမွာ ႏွစ္ ၃၀ ေက်ာ္ေနျပီး စီးပြားေအာင္ျမင္လို႔ လင္မယားလည္း ေပ်ာ္ရြင္စြာရွိေနတဲ့ ျမန္မာဆိုင္ရာ အလႈဒါနျပဳ လုပ္ငန္းေတြမွာ ေပ်ာ္ေမြ႔ေနတဲ့ မိတ္ေဆြ သူေဌး ဇနီးေမာင္ႏံွကိုလည္း ျမင္ရတာ စိတ္ခ်မ္းသာပါတယ္။ ျမန္မာလူငယ္မ်ားစြာကို တကၠသိုလ္ စေကာလားရွစ္၊ Grant ရေအာင္လုပ္ေပးျပီး အေမရိကားမွာ အေျခခ်ႏိုင္ေအာင္ အကူအညီေပးေနတဲ့ ျမန္မာလူမ်ိဳး တကၠသိုလ္ ပါေမာကၡတဦးနဲ႔ မခ်မ္းသာေပမယ့္ လူမႈေရး၊ ဘာသာေရး၊ ႏိုင္ငံေရးေတြမွာ ျမန္မာေတြကို ကူညီလုပ္ကိုင္ေပးေနတဲ့ ျမန္မာ ကူညီတတ္သူေတြကို ေတြ႔ရင္ အမ်ားၾကီး ေက်နပ္မိပါတယ္။ သူတို႔ကိုလည္း ေငြေၾကးအားျဖင့္ ပိုမိုဖူလံုေစလိုေပမယ့္ သူတို႔ဘ၀ဟာ Spiritual Rich ျဖစ္ေနေတာ့ ေလာကစည္းစိမ္ သိပ္လိုဟန္မတူပါဘူး။
ေနာက္ဆံုး နိဂံုးကေတာ့ အရင္ Revision 1 အတိုင္းပါပဲ။
စဥ္းစားၾကပါ မိတ္ေဆြတို႔။ ၾသစေၾတးလ်ားကို ေခ်ာင္းေနသူေတြလည္း ေကာင္းပါတယ္။ ဆက္လုပ္ၾကပါ။ လူဆိုတာ ေရာက္ေနတဲ့ အရပ္ကေန တခါ စြန္႔စားေျပာင္းလဲဖို႔ရာ အင္မတန္ ၀န္ေလးပါတယ္။ ေၾကာက္တတ္ ရန္ကင္း၊ ေသမဲ့က်ား ေတာေျပာင္း စကားပံုေတြကို ယူထားတဲ့သူေတြက စကၤာပူ ပီအာတေယာက္ တျခားႏိုင္ငံကို မိုင္ဂရိတ္လုပ္ဖို႔ဆိုတာ ကန္ထုတ္ေလာက္တဲ့အထိ အေျခအေန ျဖစ္ေနမွ စကၤာပူက ထြက္မွာပါ။
ဘယ္သူမွ ကိုယ့္ေနရင္းေနရာကေန တျခားျပည္ကို Migrate မလုပ္ခ်င္ပါဘူး။ လုပ္သူေတြကိုေတာ့ ႏွစ္မ်ိဳး ခြဲျခားခ်င္ပါတယ္။
၁။ ကုိယ္ဘ၀ တိုးတက္ေရးအတြက္ စြန္႔စားခ်င္သူ
၂။ လက္ရွိ ႏိုင္ငံမွာ ေနလို႔မရႏိုင္တဲ့အထိ ျဖစ္လာလို႔ စြန္႔စားရသူ
ဒီစာကိုဖတ္သူ မိတ္ေဆြကေတာ့ အဲဒီ ၂ မ်ိဳးထဲ ပါမယ္ မထင္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီအဆင့္ ေရာက္ေနတဲ့ မိတ္ေဆြေတြကို ကူညီေျပာျပေပးႏိုင္ရင္ ဒီစာ ေရးရက်ဳိးနပ္ပါတယ္။
ဆန္းသစ္
Friday, June 20, 2008
စစ္အစိုးရ၏ အေရးပါေသာ ရာထူးမ်ားတြင္ အေျပာင္းအလဲမ်ားလုပ္
မဇၩိမသတင္းဌာန
ေသာၾကာေန႔၊ ဇြန္လ 20 2008 21:15 - ျမန္မာစံေတာ္ခ်ိန္
နယူးေဒလီ။ ။ ျမန္မာႏိုင္ငံမွ လွ်ဳိ႔ဝွက္ သိပ္သည္းလွေသာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးမ်ားသည္ အစုိးရ အဖြဲ႔တြင္းႏွင့္ တပ္တြင္း အေရးပါေသာ ရာထူး ေနရာမ်ားကို အေျပာင္းအလဲ ျပဳလုပ္လိုက္သည္။
စစ္အစိုးရက အစုိးရအဖြဲ႔တြင္း အေျပာင္းအလဲမ်ားကို တရားဝင္ ေၾကညာေသာ္လည္း စစ္တပ္တြင္း တပ္မႉး အေျပာင္းအလဲမ်ားႏွင့္ ကာကယ္ေရး အထူးစစ္ဆင္ေရး ဌာနမႉး (BSO) အေျပာင္းအလဲမ်ားကိုမူ ထံုးစံအတိုင္းပင္ ထုတ္ျပန္ ေၾကညာျခင္း မျပဳပါ။
ယခင္က ဝန္ႀကီးဌာန ၂ ခုကို ပူးတြဲ ကိုင္ထားခဲ့ေသာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေမာင္ေမာင္ေဆြကို ဆိုင္ကလံုးအလြန္ ကယ္ဆယ္ေရးႏွင့္ ျပန္လည္ ေနရာ ခ်ထားေရး လုပ္ငန္းမ်ားကို တာဝန္ယူရန္ လူမႈဝန္ထမ္း ကယ္ဆယ္ေရးႏွင့္ ျပန္လည္ ေနရာခ်ထားေရး ဝန္ႀကီးဌာန တေနရာကိုသာ တာဝန္ ယူရန္ ေလွ်ာ့ခ်လိုက္သည္။
အျခား ဝန္ႀကီးဌာနတခု ျဖစ္ေသာ လူဝင္မႈ ႀကီးၾကပ္ေရး ႏွင့္ ျပည္သူ႔အင္အား ဌာနကိုမူ အသစ္ ခန္႔အပ္လိုက္ေသာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေစာလြင္က တာဝန္ယူမည္ ျဖစ္သည္။
ဗုိလ္ခ်ဳပ္ ေစာလြင္၏ ယခင္ ရာထူးျဖစ္ေသာ စက္မႈ (၂) ဝန္ႀကီး တာဝန္ကို ေရတပ္ စစ္ဦးစီးခ်ဳပ္ ေရတပ္ ဒုတိယဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး စိုးသိန္းက လႊဲေျပာင္း တာဝန္ယူမည္ ျဖစ္သည္။ယင္းကို ေလ့လာသူမ်ားက အာဏာ ေလ်ာက်သြားျခင္း ျဖစ္သည္ ဟု သံုးသပ္ ေျပာဆိုေနၾကသည္။
ထိုအေတာအတြင္း အလားတူ တပ္မႉး အေျပာင္းအလဲ အမ်ားအျပားကို ျမန္မာ စစ္အစိုးရက ေၾကညာျခင္း မျပဳဘဲ ျပဳလုပ္ခဲ့ျခင္းကို ျပဳလုပ္ခဲ့ သည္။ ငယ္ရြယ္ေသာ အရာရွိမ်ားကို တပ္မႉးမ်ားအျဖစ္ ရာထူး တိုးျမႇင့္ေပးခဲ့ၿပီး အေရးပါေသာ ေနရာရွိ တပ္မႉးႀကီးမ်ားကို ပိုျမင့္သည့္ ရာထူး ျဖစ္သည့္ စစ္ဆင္ေရးႏွင့္ ကြပ္ကဲမႈ ဌာနခ်ဳပ္မ်ား (ကစထ) သို႔ တိုးျမႇင့္ ခန္႔အပ္ခဲ့သည္။
စစ္တပ္ အသိုင္းအဝိုင္းမွ လာေသာ သတင္းအရ အေရးပါေသာ စစ္တပ္ တပ္မႉး ၄ ဦးကို ကစထမႉးမ်ားအျဖစ္ ခန္႔အပ္ခဲ့သည္ဟု သိရသည္။ အဆိုပါတပ္မႉးႀကီး ၄ ဦးမွာ အေရွ႔ေျမာက္တိုင္းမႉး ဗုိလ္ခ်ဳပ္ ေအာင္သန္းထြဋ္၊ ေျမာက္ပိုင္းတိုင္းမႉး ဗုိလ္ခ်ဳပ္အုန္းျမင့္၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မင္းေအာင္လိႈင္၊ ေတာင္ပိုင္းတိုင္းမႉး ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကိုကို တုိ႔ ျဖစ္ၾကၿပီး ယင္းတို႔ကို ကစထမႉးမ်ား ျဖစ္လာၾကသည္ဟု မဇၩိမက စံုစမ္း သိရွိရသည္။
ျမန္မာစစ္တပ္တြင္ ကထစမႉးရာထူး ၅ ေနရာရွိၿပီး ယခင္ ကစထမႉးမ်ားထဲမွ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေမာင္ဘို တဦးသာ မူလရာထူးတြင္ က်န္ရစ္သည္။ အျခား ၄ ဦးျဖစ္သည့္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ရဲျမင့္၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေအာင္ေထြး၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေက်ာ္ဝင္း ႏွင့္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ခင္ေမာင္သန္း တို႔ကို အၿငိမ္းစားေပးလိုက္သည္။
အနားယူသြားရျပီ ျဖစ္ေသာ ကစထမႉးမ်ားမွာ စစ္အစိုးရ အဖြဲ႔အတြင္း နံပါတ္ ၃ ေခါင္းေဆာင္ ပူးတြဲညိွႏိႈင္း ကြပ္ကဲေရးမႈး (ၾကည္း၊ ေရ၊ ေလ) ဒုဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး ေရႊမန္းထက္ ဝါရင့္သူ (သို႔မဟုတ္) အႀကီးအကဲေဟာင္းမ်ား ျဖစ္ခဲ့ၾကျခင္းေၾကာင့္ စစ္တပ္ပံုစံ အမိန္႔ေပး ကြပ္ကဲမႈအရ ကသိကေအာက္ ျဖစ္ခဲ့ၾကသည္။
အသစ္ခန္႔အပ္မည့္ တိုင္းမႉးသစ္မ်ားတြင္ ကေလာ စစ္ဦးစီးတကၠသိုလ္ ေက်ာင္းအုပ္ ဗိုလ္မႉးခ်ဳပ္ ေက်ာ္ၿဖိဳးႏွင့္ သံေတာင္ စစ္ဦးစီးတကၠသိုလ္ ေက်ာင္းအုပ္ ဗိုလ္မႉးခ်ဳပ္ ရာျပည့္ တုိ႔ ပါဝင္မည္ ျဖစ္သည္။ အျခား ၂ ဦး၏ အမည္ကိုမူ ဆက္လက္ စံုစမ္းဆဲ ျဖစ္သည္။
ဤအေတာအတြင္း အေရးပါေသာ ရန္ကုန္တိုင္း တိုင္းမႉး ဗိုလ္ခ်ဳပ္လွေဌးဝင္း ကိုလည္း တပ္မေတာ္ ေလ့က်င့္ေရး အရာရွိခ်ဳပ္အျဖစ္ ဒုတိယ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး ေအာင္ေထြး၏ ေနရာတြင္ ေျပာင္းလဲ ခန္႔ထားလိုက္သည္။
ဒုတိယ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး ေအာင္ေထြးမွာမူ အၿငိမ္းစား ယူလိုက္သည္ဟု အဆိုပါ သတင္းရပ္ကြက္မ်ားကပင္ ဆက္လက္ ေျပာၾကားသြားပါသည္။ “တပ္မႉးေတြ အကုန္လံုး အေျပာင္းအလဲ ရွိတယ္၊ မေျပာင္းတာဆိုလို႔ (ဗိုလ္ခ်ဳပ္မႉးႀကီး) သန္းေရႊနဲ႔ (ဒုဗိုလ္ခ်ဳပ္မႉးႀကီး) ေမာင္ေအးဘဲ ရွိတယ္” ဟု စစ္တပ္ အသိုင္းအဝိုင္းက ေျပာဆိုလိုက္ပါသည္။
Wednesday, June 18, 2008
ျမန္မာႏိုင္ငံကို လုယက္ဖ်က္ဆီးေနၾကျခင္း The rape of Burma: where did the wealth go?
ဧရာဝတီ အြန္လိုင္း မဂၢဇင္းမွ ကူးယူေဖာ္ျပသည္။
ေရွာင္ တာနဲ ဇြန္ ၁၈၊ ၂၀၀၈
တခ်ိန္က အေရွ႔ေတာင္အာရွေဒသတြင္ အႂကြယ္၀ဆံုးႏိုင္ငံတခုျဖစ္ခဲ့သည့္ ျမန္မာႏိုင္ငံသည္ ယခုအခ်ိန္တြင္ ဆင္းရဲတြင္း နက္ေနရၿပီ ျဖစ္သည္။
စစ္တပ္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးစနစ္၏ ေအာက္တြင္ မွားယြင္းသည့္ စီးပြားေရးစီမံခန္႔ခြဲမႈမ်ားကို ႏွစ္ ၅၀ ေက်ာ္ က်င့္သံုးခဲ့ၿပီးေနာက္ ႏိုင္ငံ၏ စီးပြားေရးစနစ္လည္း ပ်က္သုဥ္းခဲ့ရသည္။
သို႔ေသာ္လည္း လြန္ခဲ့သည့္ႏွစ္အနည္းငယ္အတြင္း မွာမူ ျမန္မာႏိုင္ငံသည္ အေရွ႔ေတာင္အာရွ ေဒသအတြင္း စြမ္းအင္ထုတ္လုပ္ျဖန္႔ျဖဴးသူ တဦးအျဖစ္ ထင္ရွားေပၚထြက္ခဲ့ျပန္ သည္။
ပင္လယ္ကမ္းလြန္ရွိ ျပန္လည္မျဖည့္ဆီးႏိုင္ေသာ အရင္းအျမစ္ ဓါတ္ေငြ႔သိုက္မ်ားကို ေက်းဇူးတင္ရေပေတာ့မည္။ ဤဓါတ္ေငြ႔မ်ားေရာင္းခ်ရာမွ ျမန္မာႏိုင္ငံအတြက္ ႏိုင္ငံျခားေငြေၾကး အမ်ားအျပား ၀င္လာေနခဲ့ၿပီ။
ယခုအခါ ဤ၀င္ေငြ အမ်ားစု (ေစ်းႏႈန္းအတက္အက်ေပၚ မူတည္၍ ႏွစ္စဥ္ အေမရိကန္ေဒၚလာ ၁ ဘီလီယံမွ ၁. ၅ ဘီလီယံခန္႔ တန္ဖိုး) ကို ထိုင္းႏိုင္ငံသို႔ ဓါတ္ေငြ႔ေရာင္းခ်ျခင္းျဖင့္ ရရွိေနၿပီ ျဖစ္သည္။
မုတၱမပင္လယ္ေကြ႔ ကမ္းလြန္ပင္လယ္ျပင္မွ ပိုက္လိုင္းျဖင့္ သြယ္တန္းေရာင္းခ်ေနသည့္ ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ ဓါတ္ေငြ႔မ်ားျဖင့္ ဘန္ေကာက္ၿမိဳ႔၏ ၂၀% ကို လွ်ပ္စစ္ဓါတ္အားေပးေနႏိုင္ျခင္း ျဖစ္သည္။
Type your summary here.
မၾကာေသးခင္ကမွ ရွာေဖြေတြ႔ရွိခဲ့သည့္ ဘဂၤလားပင္လယ္ေအာ္ရွိ ဓါတ္ေငြ႔သိုက္မ်ားသာ အေျခအေနေကာင္းပါက၊ တရုတ္ ႏိုင္ငံ ယူနန္ျပည္နယ္သို႔လည္း ဓါတ္ေငြ႔မ်ား တင္ပို႔ႏိုင္ေတာ့မည္ ျဖစ္သည္။
ယူနန္ျပည္နယ္အတြင္းေရာက္ေအာင္ ပို၍ ရွည္ လ်ားသည့္ ဓါတ္ေငြ႔ပိုက္လိုင္း သြယ္တန္းရန္ လိုအပ္ၿပီး၊ ျမန္မာႏိုင္ငံ တလ်ားျဖတ္သြားမည့္ ဓါတ္ေငြ႔ပိုက္လိုင္းကို တည္ ေဆာက္ရလိမ့္မည္ ျဖစ္သည္။ ဤဓါတ္ေငြ႔ပိုက္လိုင္းတည္ေဆာက္ေရးမွာ ခက္ခဲဖြယ္ရွိၿပီး၊ အခ်င္းမ်ားဖြယ္လည္း ရွိေနပါ သည္။
မည္သို႔ေသာ သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္ စံသတ္မွတ္ခ်က္မ်ား၊ လုပ္အား စံသတ္မွတ္ခ်က္မ်ားႏွင့္ ကိုက္ညီသည္ျဖစ္ေစ-မကိုက္ညီသည္ျဖစ္ေစ ဤပိုက္လိုင္းကိစၥကို ေရွ႔ဆက္ၾကမည္ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ပင္။
ဤသို႔ စြမ္းအင္ေလာင္စာႂကြယ္၀မႈကို ၾကည့္ပါက ျမန္မာႏိုင္ငံ အစိုးရအဖို႔ ၀င္ေငြတိုးေတာ့မည္ဟု ခန္႔မွန္းတြက္ခ်က္ၾက ဖြယ္ ရွိပါသည္။ ပိုလွ်ံလာသည့္ ၀င္ေငြမ်ားကို က်န္းမာေရး၊ ပညာေရးႏွင့္ အထူးလိုအပ္ခ်က္ရွိေနသည့္ ႏိုင္ငံ၏ က႑အမ်ား အျပားအတြက္ သံုးစြဲႏိုင္ၾကလိမ့္မည္ဟု ေမွ်ာ္လင့္ထားၾကဖြယ္ ရွိပါသည္။
မဟုတ္ရပါ။ ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ သဘာ၀ဓါတ္ေငြ႔မ်ား ေရာင္းခ်မႈမွ ၀င္ေငြတျပားတက်ပ္မွ ႏိုင္ငံ့ဘ႑ာအတြင္းသို႔ ၀င္မလာၾကပါ။ စစ္အစိုးရက ပါးနပ္ေကာက္က်စ္စြာ ဖန္တီး ထားသည့္ ေနရာဌာနမ်ားသို႔သာ ေရာက္သြားၾကပါသည္။
ဤသို႔ေနရာဌာနမ်ားမွာ ဖန္တီးရန္ လြယ္ကူလြန္းလွပါသည္။ အာဏာရွင္မ်ားက အုပ္ခ်ဳပ္ထားၾကသည့္ ႏိုင္ငံအမ်ားအျပား ကဲ့သို႔ပင္ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္လည္း ႏိုင္ငံျခားေငြေၾကး ဖလွယ္မႈ စနစ္ ၂ မ်ဳိးရွိေနပါသည္။ တရား၀င္ ေငြလဲႏႈန္းျဖင့္ ျမန္မာက်ပ္ ေငြကို ခ်ိတ္ဆက္ထားၿပီး၊ အေမရိကန္ ၁ ေဒၚလာကို ၆ က်ပ္ ျဖင့္ ေစ်းသင့္ပါသည္။
ျပင္ပေမွာင္ခို ေစ်းကြက္ရွိ ေပါက္ေစ်းမွာ ၀ယ္လိုအား၊ ေရာင္းလိုအားအေပၚ မူတည္၍ က်ပ္ေငြ၏ တန္ဖိုးကို သတ္မွတ္ႏိုင္ပါ သည္။ ျမန္မာက်ပ္ေငြကို ျပင္ပေစ်းကြက္ တြင္ ေရာင္း၀ယ္ျခင္းသည္ ပံုမွန္အားျဖင့္ တရားမ၀င္ ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္လည္း စစ္အစိုးရႏွင့္ ဆက္စပ္ပတ္သက္မႈ မရွိသူ မ်ားအဖို႔ ဤနည္းသည္သာ ႏိုင္ငံျခားေငြေၾကးရရွိႏိုင္ရန္ ေဆာင္ရြက္ၾကရသည့္ တခုတည္းေသာ နည္းျဖစ္ပါသည္။
တရား၀င္မဟုတ္သည့္ ျပင္ပေပါက္ေစ်းအရ က်ပ္ေငြ၏ တန္ဖိုးမွာ အေမရိကန္ ၁ ေဒၚလာလွ်င္ ၁,၀၀၀ က်ပ္ခန္႔ ေစ်းေပါက္ ေနပါသည္။ ဤသို႔ ေငြလဲလွယ္မႈ စနစ္ ၂-မ်ဳိးေနာက္ကြယ္တြင္ ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ သဘာ၀ဓါတ္ေငြ႔ ေရာင္းခ်မႈမွ ရရွိသည့္ ၀င္ေငြကို ဖုံးကြယ္ထားရန္ မ်ားစြာလြယ္ကူေစပါသည္။
သဘာ၀ဓါတ္ေငြ႔ေရာင္းခ်မႈမွ ရေငြကို တရား၀င္ေငြလဲႏႈန္းျဖင့္ မွတ္တမ္းတင္ၿပီး၊ ဤေငြမ်ား၏ အမွန္တကယ္တန္ဖုိးရွိရမည့္ ပမာဏထက္ အဆ ၂၀၀ ခန္႔ ေလွ်ာ့နည္း၍ စာရင္း၀င္သြား ပါသည္။
သို႔အတြက္ေၾကာင့္ ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ ၂၀၀၆-၀၇ ခုႏွစ္အတြက္ ဓါတ္ေငြ႔ေရာင္းခ်မႈမွ ၀င္ေငြ အေမရိကန္ေဒၚလာ ၁. ၂ ဘီလီယံ မွာ အစိုးရဘ႑ာအတြင္းသို႔ က်ပ္ေငြအားျဖင့္ ၇. ၂ ဘီလီယံသာ စာရင္း၀င္သြားပါေတာ့သည္။
ဤပမာဏမွာ စစ္အစိုးရ၏ တရား၀င္ အသံုးစားရိတ္၏ ၁% ထက္ပင္ နည္းေနပါေသးသည္။ အကယ္၍ ျပင္ပေပါက္ေစ်း ေငြလဲႏႈန္းအတိုင္း စာရင္း သြင္းခဲ့လွ်င္မူ ၀င္ေငြအားျဖင့္ ၁. ၂ ထရီလီယံက်ပ္ စာရင္းေပါက္ရမည္ ျဖစ္ပါသည္။
ဤပမာဏသည္ ျမန္မာအစိုးရ၏ ဘတ္ဂ်က္လိုေငြျပေနမႈကို အဆံုးသတ္ေပးရန္ လံုေလာက္သည့္ ပမာဏ ျဖစ္ပါသည္။ ထို႔အျပင္ စစ္အစိုးရက ဘတ္ဂ်က္လို ေငြျပေနမႈကို ေျဖရွင္းႏိုင္ရန္ အားထားသံုးစြဲေနသည့္၊ အက်ဳိးဆုတ္ယုတ္ေစၿပီး ေငြေၾကးေဖာင္းပြမႈ ျဖစ္ေစေသာ ပိုက္ဆံရိုက္ ထုတ္သံုးစြဲေနရမႈကိုလည္း ရပ္ဆိုင္းသြားေစမည္ ျဖစ္ပါသည္။
ဤသို႔ အစိုးရဘ႑ာတြင္းသို႔ အ၀င္မျပဘဲ ခိုး၀ွက္ထားသည့္ ေငြေၾကးပိုက္ဆံမ်ားကို ျမန္မာဗိုလ္ခ်ဳပ္မ်ားက မည္သည့္ေနရာ မ်ားတြင္ သိုမွီးထားၾကပါသနည္း။ ေမးစရာ ရွိလာပါသည္။ ျမန္မာဗိုလ္ခ်ဳပ္မ်ားကသာ သိႏိုင္ၾကပါလိမ့္မည္။
မည္သူမွ် သိႏိုင္ ဖြယ္ အေၾကာင္း မရွိပါ။ ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ ႏိုင္ငံျခားကုန္သြယ္မႈဘဏ္ ေငြတိုက္အတြင္း စတင္စစ္ေဆးၾကည့္ႏိုင္လွ်င္ေတာ့ ေကာင္းပါလိမ့္မည္။ သို႔ေသာ္လည္း ဤသို႔ မရိုးမသားကိစၥမ်ားကို လုပ္ကိုင္ေပးေနၾကသည့္ ဘဏ္မ်ားလည္း ျပည္ပတြင္ အေျမာက္အမ်ား ရွိေနၾကပါေသးသည္။
ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ ခိုး၀ွက္ထားသည့္ ႂကြယ္၀မႈမ်ားကို မည္သည့္ေနရာတြင္ ထားသိုထားသည္ျဖစ္ေစ၊ ဤစုေဆာင္းထားသည့္ ေငြေၾကးမ်ားကို စစ္ေခါင္းေဆာင္မ်ားက ၎တို႔အလိုက် သံုးစြဲေနႏိုင္စရာ ျဖစ္လာပါသည္။ အဏုျမဴဓါတ္ေပါင္းဖို၊ ၿမိဳ႔ေတာ္ သစ္၊ စစ္တပ္အတြက္ လခတိုးေပးျခင္း စသျဖင့္ စိတ္ကူးေပါက္ရာ သံုးႏိုင္ရန္ ျဖစ္လာပါသည္။
ဤမွ်သာမက အျခားစာရင္း တို႔ထားသည့္ ကိစၥ အမ်ားအျပား ရွိေနႏိုင္ပါေသးသည္။ ဤအက်ဳိးရလဒ္မ်ား၊ ဤႂကြယ္၀မႈမ်ားမွ ခံစားခြင့္ မရရွိၾကသည္မွာ ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ အမ်ားစုေသာ လူထုႀကီးသာ ျဖစ္ပါေတာ့သည္။
ဤျပည္သူမ်ားသည္သာ အမွန္တကယ္ ပိုင္ဆိုင္ခံစား ထိုက္ၾကသူမ်ား ျဖစ္ၿပီး၊ ဤအက်ဳိးရလဒ္မ်ားမွာ သူတို႔၏ ဆင္းရဲမြဲေတမႈႏွင့္ လိုအပ္ေနမႈမ်ားကို အဆံုးသတ္ေစႏိုင္မည့္ ႏိုင္ငံ၏ ႂကြယ္၀မႈဓနမ်ားလည္း ျဖစ္ပါေတာ့သည္။ ေရွာင္တာနဲ သည္ ၾသစေၾတလ်ႏိုင္ငံ၊ ဆစ္ဒနီၿမိဳ႔၊ မက္ကိြဳင္းယားတကၠသိုလ္မွ စီးပြားေရးပါေမာကၡတဦး ျဖစ္ပါသည္။ သူ ေရးသားသည့္ The rape of Burma: where did the wealth go? ကို ဆီေလ်ာ္ေအာင္ ျပန္ဆိုေဖာ္ျပပါ သည္။
တခ်ိန္က အေရွ႔ေတာင္အာရွေဒသတြင္ အႂကြယ္၀ဆံုးႏိုင္ငံတခုျဖစ္ခဲ့သည့္ ျမန္မာႏိုင္ငံသည္ ယခုအခ်ိန္တြင္ ဆင္းရဲတြင္း နက္ေနရၿပီ ျဖစ္သည္။
စစ္တပ္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးစနစ္၏ ေအာက္တြင္ မွားယြင္းသည့္ စီးပြားေရးစီမံခန္႔ခြဲမႈမ်ားကို ႏွစ္ ၅၀ ေက်ာ္ က်င့္သံုးခဲ့ၿပီးေနာက္ ႏိုင္ငံ၏ စီးပြားေရးစနစ္လည္း ပ်က္သုဥ္းခဲ့ရသည္။
သို႔ေသာ္လည္း လြန္ခဲ့သည့္ႏွစ္အနည္းငယ္အတြင္း မွာမူ ျမန္မာႏိုင္ငံသည္ အေရွ႔ေတာင္အာရွ ေဒသအတြင္း စြမ္းအင္ထုတ္လုပ္ျဖန္႔ျဖဴးသူ တဦးအျဖစ္ ထင္ရွားေပၚထြက္ခဲ့ျပန္ သည္။
ပင္လယ္ကမ္းလြန္ရွိ ျပန္လည္မျဖည့္ဆီးႏိုင္ေသာ အရင္းအျမစ္ ဓါတ္ေငြ႔သိုက္မ်ားကို ေက်းဇူးတင္ရေပေတာ့မည္။ ဤဓါတ္ေငြ႔မ်ားေရာင္းခ်ရာမွ ျမန္မာႏိုင္ငံအတြက္ ႏိုင္ငံျခားေငြေၾကး အမ်ားအျပား ၀င္လာေနခဲ့ၿပီ။
ယခုအခါ ဤ၀င္ေငြ အမ်ားစု (ေစ်းႏႈန္းအတက္အက်ေပၚ မူတည္၍ ႏွစ္စဥ္ အေမရိကန္ေဒၚလာ ၁ ဘီလီယံမွ ၁. ၅ ဘီလီယံခန္႔ တန္ဖိုး) ကို ထိုင္းႏိုင္ငံသို႔ ဓါတ္ေငြ႔ေရာင္းခ်ျခင္းျဖင့္ ရရွိေနၿပီ ျဖစ္သည္။
မုတၱမပင္လယ္ေကြ႔ ကမ္းလြန္ပင္လယ္ျပင္မွ ပိုက္လိုင္းျဖင့္ သြယ္တန္းေရာင္းခ်ေနသည့္ ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ ဓါတ္ေငြ႔မ်ားျဖင့္ ဘန္ေကာက္ၿမိဳ႔၏ ၂၀% ကို လွ်ပ္စစ္ဓါတ္အားေပးေနႏိုင္ျခင္း ျဖစ္သည္။
Type your summary here.
မၾကာေသးခင္ကမွ ရွာေဖြေတြ႔ရွိခဲ့သည့္ ဘဂၤလားပင္လယ္ေအာ္ရွိ ဓါတ္ေငြ႔သိုက္မ်ားသာ အေျခအေနေကာင္းပါက၊ တရုတ္ ႏိုင္ငံ ယူနန္ျပည္နယ္သို႔လည္း ဓါတ္ေငြ႔မ်ား တင္ပို႔ႏိုင္ေတာ့မည္ ျဖစ္သည္။
ယူနန္ျပည္နယ္အတြင္းေရာက္ေအာင္ ပို၍ ရွည္ လ်ားသည့္ ဓါတ္ေငြ႔ပိုက္လိုင္း သြယ္တန္းရန္ လိုအပ္ၿပီး၊ ျမန္မာႏိုင္ငံ တလ်ားျဖတ္သြားမည့္ ဓါတ္ေငြ႔ပိုက္လိုင္းကို တည္ ေဆာက္ရလိမ့္မည္ ျဖစ္သည္။ ဤဓါတ္ေငြ႔ပိုက္လိုင္းတည္ေဆာက္ေရးမွာ ခက္ခဲဖြယ္ရွိၿပီး၊ အခ်င္းမ်ားဖြယ္လည္း ရွိေနပါ သည္။
မည္သို႔ေသာ သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္ စံသတ္မွတ္ခ်က္မ်ား၊ လုပ္အား စံသတ္မွတ္ခ်က္မ်ားႏွင့္ ကိုက္ညီသည္ျဖစ္ေစ-မကိုက္ညီသည္ျဖစ္ေစ ဤပိုက္လိုင္းကိစၥကို ေရွ႔ဆက္ၾကမည္ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ပင္။
ဤသို႔ စြမ္းအင္ေလာင္စာႂကြယ္၀မႈကို ၾကည့္ပါက ျမန္မာႏိုင္ငံ အစိုးရအဖို႔ ၀င္ေငြတိုးေတာ့မည္ဟု ခန္႔မွန္းတြက္ခ်က္ၾက ဖြယ္ ရွိပါသည္။ ပိုလွ်ံလာသည့္ ၀င္ေငြမ်ားကို က်န္းမာေရး၊ ပညာေရးႏွင့္ အထူးလိုအပ္ခ်က္ရွိေနသည့္ ႏိုင္ငံ၏ က႑အမ်ား အျပားအတြက္ သံုးစြဲႏိုင္ၾကလိမ့္မည္ဟု ေမွ်ာ္လင့္ထားၾကဖြယ္ ရွိပါသည္။
မဟုတ္ရပါ။ ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ သဘာ၀ဓါတ္ေငြ႔မ်ား ေရာင္းခ်မႈမွ ၀င္ေငြတျပားတက်ပ္မွ ႏိုင္ငံ့ဘ႑ာအတြင္းသို႔ ၀င္မလာၾကပါ။ စစ္အစိုးရက ပါးနပ္ေကာက္က်စ္စြာ ဖန္တီး ထားသည့္ ေနရာဌာနမ်ားသို႔သာ ေရာက္သြားၾကပါသည္။
ဤသို႔ေနရာဌာနမ်ားမွာ ဖန္တီးရန္ လြယ္ကူလြန္းလွပါသည္။ အာဏာရွင္မ်ားက အုပ္ခ်ဳပ္ထားၾကသည့္ ႏိုင္ငံအမ်ားအျပား ကဲ့သို႔ပင္ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္လည္း ႏိုင္ငံျခားေငြေၾကး ဖလွယ္မႈ စနစ္ ၂ မ်ဳိးရွိေနပါသည္။ တရား၀င္ ေငြလဲႏႈန္းျဖင့္ ျမန္မာက်ပ္ ေငြကို ခ်ိတ္ဆက္ထားၿပီး၊ အေမရိကန္ ၁ ေဒၚလာကို ၆ က်ပ္ ျဖင့္ ေစ်းသင့္ပါသည္။
ျပင္ပေမွာင္ခို ေစ်းကြက္ရွိ ေပါက္ေစ်းမွာ ၀ယ္လိုအား၊ ေရာင္းလိုအားအေပၚ မူတည္၍ က်ပ္ေငြ၏ တန္ဖိုးကို သတ္မွတ္ႏိုင္ပါ သည္။ ျမန္မာက်ပ္ေငြကို ျပင္ပေစ်းကြက္ တြင္ ေရာင္း၀ယ္ျခင္းသည္ ပံုမွန္အားျဖင့္ တရားမ၀င္ ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္လည္း စစ္အစိုးရႏွင့္ ဆက္စပ္ပတ္သက္မႈ မရွိသူ မ်ားအဖို႔ ဤနည္းသည္သာ ႏိုင္ငံျခားေငြေၾကးရရွိႏိုင္ရန္ ေဆာင္ရြက္ၾကရသည့္ တခုတည္းေသာ နည္းျဖစ္ပါသည္။
တရား၀င္မဟုတ္သည့္ ျပင္ပေပါက္ေစ်းအရ က်ပ္ေငြ၏ တန္ဖိုးမွာ အေမရိကန္ ၁ ေဒၚလာလွ်င္ ၁,၀၀၀ က်ပ္ခန္႔ ေစ်းေပါက္ ေနပါသည္။ ဤသို႔ ေငြလဲလွယ္မႈ စနစ္ ၂-မ်ဳိးေနာက္ကြယ္တြင္ ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ သဘာ၀ဓါတ္ေငြ႔ ေရာင္းခ်မႈမွ ရရွိသည့္ ၀င္ေငြကို ဖုံးကြယ္ထားရန္ မ်ားစြာလြယ္ကူေစပါသည္။
သဘာ၀ဓါတ္ေငြ႔ေရာင္းခ်မႈမွ ရေငြကို တရား၀င္ေငြလဲႏႈန္းျဖင့္ မွတ္တမ္းတင္ၿပီး၊ ဤေငြမ်ား၏ အမွန္တကယ္တန္ဖုိးရွိရမည့္ ပမာဏထက္ အဆ ၂၀၀ ခန္႔ ေလွ်ာ့နည္း၍ စာရင္း၀င္သြား ပါသည္။
သို႔အတြက္ေၾကာင့္ ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ ၂၀၀၆-၀၇ ခုႏွစ္အတြက္ ဓါတ္ေငြ႔ေရာင္းခ်မႈမွ ၀င္ေငြ အေမရိကန္ေဒၚလာ ၁. ၂ ဘီလီယံ မွာ အစိုးရဘ႑ာအတြင္းသို႔ က်ပ္ေငြအားျဖင့္ ၇. ၂ ဘီလီယံသာ စာရင္း၀င္သြားပါေတာ့သည္။
ဤပမာဏမွာ စစ္အစိုးရ၏ တရား၀င္ အသံုးစားရိတ္၏ ၁% ထက္ပင္ နည္းေနပါေသးသည္။ အကယ္၍ ျပင္ပေပါက္ေစ်း ေငြလဲႏႈန္းအတိုင္း စာရင္း သြင္းခဲ့လွ်င္မူ ၀င္ေငြအားျဖင့္ ၁. ၂ ထရီလီယံက်ပ္ စာရင္းေပါက္ရမည္ ျဖစ္ပါသည္။
ဤပမာဏသည္ ျမန္မာအစိုးရ၏ ဘတ္ဂ်က္လိုေငြျပေနမႈကို အဆံုးသတ္ေပးရန္ လံုေလာက္သည့္ ပမာဏ ျဖစ္ပါသည္။ ထို႔အျပင္ စစ္အစိုးရက ဘတ္ဂ်က္လို ေငြျပေနမႈကို ေျဖရွင္းႏိုင္ရန္ အားထားသံုးစြဲေနသည့္၊ အက်ဳိးဆုတ္ယုတ္ေစၿပီး ေငြေၾကးေဖာင္းပြမႈ ျဖစ္ေစေသာ ပိုက္ဆံရိုက္ ထုတ္သံုးစြဲေနရမႈကိုလည္း ရပ္ဆိုင္းသြားေစမည္ ျဖစ္ပါသည္။
ဤသို႔ အစိုးရဘ႑ာတြင္းသို႔ အ၀င္မျပဘဲ ခိုး၀ွက္ထားသည့္ ေငြေၾကးပိုက္ဆံမ်ားကို ျမန္မာဗိုလ္ခ်ဳပ္မ်ားက မည္သည့္ေနရာ မ်ားတြင္ သိုမွီးထားၾကပါသနည္း။ ေမးစရာ ရွိလာပါသည္။ ျမန္မာဗိုလ္ခ်ဳပ္မ်ားကသာ သိႏိုင္ၾကပါလိမ့္မည္။
မည္သူမွ် သိႏိုင္ ဖြယ္ အေၾကာင္း မရွိပါ။ ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ ႏိုင္ငံျခားကုန္သြယ္မႈဘဏ္ ေငြတိုက္အတြင္း စတင္စစ္ေဆးၾကည့္ႏိုင္လွ်င္ေတာ့ ေကာင္းပါလိမ့္မည္။ သို႔ေသာ္လည္း ဤသို႔ မရိုးမသားကိစၥမ်ားကို လုပ္ကိုင္ေပးေနၾကသည့္ ဘဏ္မ်ားလည္း ျပည္ပတြင္ အေျမာက္အမ်ား ရွိေနၾကပါေသးသည္။
ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ ခိုး၀ွက္ထားသည့္ ႂကြယ္၀မႈမ်ားကို မည္သည့္ေနရာတြင္ ထားသိုထားသည္ျဖစ္ေစ၊ ဤစုေဆာင္းထားသည့္ ေငြေၾကးမ်ားကို စစ္ေခါင္းေဆာင္မ်ားက ၎တို႔အလိုက် သံုးစြဲေနႏိုင္စရာ ျဖစ္လာပါသည္။ အဏုျမဴဓါတ္ေပါင္းဖို၊ ၿမိဳ႔ေတာ္ သစ္၊ စစ္တပ္အတြက္ လခတိုးေပးျခင္း စသျဖင့္ စိတ္ကူးေပါက္ရာ သံုးႏိုင္ရန္ ျဖစ္လာပါသည္။
ဤမွ်သာမက အျခားစာရင္း တို႔ထားသည့္ ကိစၥ အမ်ားအျပား ရွိေနႏိုင္ပါေသးသည္။ ဤအက်ဳိးရလဒ္မ်ား၊ ဤႂကြယ္၀မႈမ်ားမွ ခံစားခြင့္ မရရွိၾကသည္မွာ ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ အမ်ားစုေသာ လူထုႀကီးသာ ျဖစ္ပါေတာ့သည္။
ဤျပည္သူမ်ားသည္သာ အမွန္တကယ္ ပိုင္ဆိုင္ခံစား ထိုက္ၾကသူမ်ား ျဖစ္ၿပီး၊ ဤအက်ဳိးရလဒ္မ်ားမွာ သူတို႔၏ ဆင္းရဲမြဲေတမႈႏွင့္ လိုအပ္ေနမႈမ်ားကို အဆံုးသတ္ေစႏိုင္မည့္ ႏိုင္ငံ၏ ႂကြယ္၀မႈဓနမ်ားလည္း ျဖစ္ပါေတာ့သည္။ ေရွာင္တာနဲ သည္ ၾသစေၾတလ်ႏိုင္ငံ၊ ဆစ္ဒနီၿမိဳ႔၊ မက္ကိြဳင္းယားတကၠသိုလ္မွ စီးပြားေရးပါေမာကၡတဦး ျဖစ္ပါသည္။ သူ ေရးသားသည့္ The rape of Burma: where did the wealth go? ကို ဆီေလ်ာ္ေအာင္ ျပန္ဆိုေဖာ္ျပပါ သည္။
စပါးက်ီကို ျပန္လည္တည္ေဆာက္ျခင္း Rebuilding the ‘Rice Bowl’
ဧရာဝတီ အြန္လိုင္း မဂၢဇင္းမွ ကူးယူေဖာ္ျပသည္။
၀ီလီယံ ဘြတ္ ဇြန္ ၁၈၊ ၂၀၀၈
တခ်ိန္က ဧရာ၀တီျမစ္၀ကၽြန္းေပၚေဒသမွ ထြက္သည့္ ဆန္စပါးမ်ားျဖင့္ ျမန္မာႏိုင္ငံက ဆန္အမ်ားဆံုးတင္ပို႔သည့္ ႏိုင္ငံ ျဖစ္ခဲ့ဖူးသည္။
သို႔ေသာ္လည္း နာဂစ္ဆိုက္ကလုန္းဒဏ္ ခံရၿပီးသည့္ အခ်ိန္ေနာက္ပိုင္းတြင္မူ ျမန္မာႏိုင္ငံကိုယ္၌က ႏိုင္ငံ တကာ ရိကၡာအကူအညီမ်ားျဖင့္ အသက္ဆက္ရေတာ့မည္ဟု အခ်ဳိ႔႔ေသာပညာရွင္မ်ားက သတိေပးေျပာဆိုေနၾကသည္။
စစ္အစိုးရႏွင့္ အက်ဳိးသင့္ျမတ္ေနသူ ပုဂၢလိကကုမၸဏီမ်ားက ဆိုက္ကလုန္းနာဂစ္ေၾကာင့္ ပ်က္စီးသြားခဲ့ရသည့္ ဧရာ၀တီ ျမစ္၀ကၽြန္းေပၚေဒသ တည္ေဆာက္ေရးလုပ္ငန္းမ်ားတြင္ တေထာင့္တက႑၌ ပါ၀င္အက်ဳိးခံစားခြင့္ ရရန္ လံုးပမ္းေဆာင္ ရြက္ေနခ်ိန္တြင္ ေထာင္ေသာင္းႏွင့္ခ်ီသည့္ မုန္တိုင္းဒုကၡသည္မ်ားမွာ ထမင္းတဇလံုရရွိေရး အတြက္၊ တနည္း တေန႔၀မ္းစာ ျပည့္ႏိုင္ေရးအတြက္ အလူးအလဲ ရုန္းကန္ႀကိဳးပမ္းေနၾကရပါသည္။
တခ်ိန္က အာရွတိုက္၏ "စပါးက်ီ" ဟု တင္စားေခၚေ၀ၚခဲ့ၾကသည့္ ျမန္မာႏိုင္ငံ ဧရာ၀တီျမစ္၀ွမ္းတြင္ ေနထိုင္ၾကသူမ်ားအဖုိ႔ ယခုအခါတြင္ ခမာနီ အာဏာရွင္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးၿပီးေနာက္ပိုင္း ကေမၻာဒီးယားႏွင့္ အလားတူ အေျခအေနမ်ဳိး ၾကံဳေတြ႔ခံစားရ ဖြယ္ရွိေနသည္၊ ႏိုင္ငံတကာ ေပးစာကမ္းစာကို မီွခို၍ အသက္ဆက္ၾကရဖြယ္ရွိေနသည္ဟု အခ်ဳိ႔ကၽြမ္းက်င္သူ ပညာရွင္မ်ား က သတိေပးေျပာဆို ေနၾကပါသည္။
ဧရာ၀တီျမစ္၀ကၽြန္းေပၚေဒသတြင္ အႀကီးအက်ယ္ ပ်က္စီးဆံုးရႈံးခဲ့ရမႈသည္ စပါးထုတ္လုပ္ႏိုင္မႈ၊ အျခား စီးပြားျဖစ္ ထုတ္လုပ္ ႏိုင္မည့္ စိုက္ပ်ဳိးေရးလုပ္ငန္းမ်ားကို အေျခမွ ရိုက္လွဲလိုက္ျခင္းျဖစ္သည္။
ဤဆိုးက်ဳိးဒဏ္ကိုလည္း ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ဆက္လက္ေတြ႔ၾကံဳခံစားရဖြယ္ ရွိေနသည္ဟု ယခုအခါ ကၽြမ္းက်င္သူ ပညာရွင္ အမ်ားအျပားက သိျမင္ သေဘာတူလာ ေနၾကၿပီ ျဖစ္သည္။
ဒီေရ၀င္၍ ဆားငံေရမ်ား သက္ေရာက္ခဲ့ရသည့္ ျမစ္၀ကၽြန္းေပၚေဒသ၏ လယ္ကြင္းမ်ားတြင္ မ်ားစြာ ပ်က္စီးဆံုးရႈံးခဲ့ရပါ သည္။ ေျမမ်ား ပ်က္စီးခဲ့ၾကရသလို၊ သိုေလွာင္ထားသည့္ ဆန္ႏွင့္ မ်ဳိးစပါးမ်ားလည္း ပ်က္စီးခဲ့ရသည္။ ထိုမွ်မက အျခား ကၽြဲႏြား၊ တိရိစၦာန္မ်ားလည္း ေသေၾကပ်က္စီးခဲ့ရပါသည္။
စစ္အစိုးရက ျပန္လည္တည္ေဆာက္ေရး စီမံကိန္းမ်ားအတြက္ နီးစပ္ရာ စီးပြားေရးကုမၸဏီမ်ားကို လုပ္ငန္းကန္ထရိုက္မ်ား ခ်ေပးခဲ့ရာတြင္ ေအးရွားေ၀ါကုမၸဏီ၊ ထူးထရိတ္ဒင္း ကုမၸဏီ စသျဖင့္ လက္သင့္ရာ စားေတာ္ေခၚခ်ေပးခဲ့ၾကသည္။ သို႔ျဖစ္ ရာ ျမန္မာအစိုးရ၏ ေထာက္ပံ့ေငြမ်ားအေနျဖင့္ သာမန္လယ္သမားမ်ားထံ မည္သည့္အခ်ိန္တြင္ ေရာက္ရွိလာ ပါ့မည္နည္းဟု ႏိုင္ငံတကာ အေထာက္အပံ့ေပးေရး အဖြဲ႔မ်ားက ေတြးဆစဥ္းစား၍ ေနရပါသည္။
အေၾကာင္းမွာ လယ္ ကြက္မ်ားကို မွီခို၍ လယ္သမားေတာင္သူမ်ားစြာ ဘ၀ရွင္သန္ေနၾကရေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။
ျမန္မာႏိုင္ငံ စိုက္ပ်ဳိးေရး၀န္ႀကီးဌာနက ခန္႔မွန္းေဖာ္ျပခဲ့ရာတြင္ ဧရာ၀တီျမစ္၀ကၽြန္းေပၚေဒသရွိ လယ္ယာေျမမ်ား ျပန္လည္ ထူေထာင္ေရး လုပ္ငန္းတခုတည္းကပင္လွ်င္ အေမရိကန္ေဒၚလာ သန္း ၂၄၀ ခန္႔ ကုန္က်ဖြယ္ရွိေနေၾကာင္း၊ ကုလသမဂၢ အစားအစာႏွင့္ စိုက္ပ်ဳိးေရးအဖြဲ႔ (FAO) က ျပန္လည္ေဖာ္ျပခဲ့ပါသည္။
ျမန္မာအာဏာပိုင္မ်ားက ျပန္လည္တည္ေဆာက္ ေရး လုပ္ငန္းမ်ားအတြက္ စုစုေပါင္း ခန္႔မွန္း ေဒၚလာေငြ ၁၁ ဘီလီယံခန္႔ ကုန္က်မည္ဟု ခန္႔မွန္းတြက္ခ်က္ေဖာ္ျပေနၾကပါ သည္။
ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ စီးပြားေရးစနစ္တြင္ လယ္ယာက႑က ၅၀ ရာခိုင္ႏႈန္းေက်ာ္ ပါ၀င္ျဖည့္ဆီးထားမႈ ရွိၿပီး၊ ဤပမာဏ၏ သံုးပံု ႏွစ္ပံုမွာ ယခုပ်က္စီးသြားသည့္ ဧရာ၀တီျမစ္၀ကၽြန္းေပၚေဒသက ထုတ္လုပ္ေပးေနျခင္း ျဖစ္သည္ဟု ၾသစေၾတးလ်ႏိုင္ငံ၊ မကၠိဳင္းယားတကၠသိုလ္မွ ပါေမာကၡ ေရွာင္တာနဲ (Sean Turnell) က ဆိုပါသည္။
" မုန္တိုင္းမတိုက္မီ အေျခအေနတုန္းကေတာင္ လယ္သမားေတြက အေရးႀကီးတဲ့ လယ္ယာကိစၥ ေထာက္ပံ့ျဖည့္ဆီးမႈေတြ မရၾကဖူး။ ဥပမာ ဓါတ္ေျမၾသဇာလိုမ်ဳိးေပါ့ " ေရွာင္တာနဲက ေျပာပါသည္။ " ျမန္မာလယ္သမားေတာင္သူ ၉၀ ရာခိုင္ႏႈန္း ေလာက္က ေငြေၾကး အရင္းေတြ ေခ်းယူလို႔ မရႏိုင္ၾကဘူး။
ဒါေၾကာင့္ ရပ္တည္ရွင္သန္ရံုကလြဲလို႔ တိုးလုပ္ႏိုင္ဖို႔အတြက္ အရင္းအျမစ္ေတြ ရွိမေနၾကဘူး။ အခု ျပန္လည္တည္ေဆာက္ေရးကိစၥေတြအတြက္ ရႏိုင္မယ့္နည္းလမ္းေတြဆိုရင္ ေျပာ မေနပါနဲ႔ေတာ့၊ ပိုဆိုးေတာ့တာေပါ့" သူက ဆိုပါသည္။
ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ စီးပြားေရးအေၾကာင္းကို အနီးကပ္ေလ့လာေနသူႏွင့္ ျမန္မာ့စီးပြားေရး ေလ့လာေစာင့္ၾကည့္ေရး စာေစာင္ (Burma Economic Watch bulletin) ထုတ္ေ၀ေနသူ ေရွာင္တာနဲက သဘာ၀ဓါတ္ေငြ႔ေရာင္းရေငြမွေန၍ စစ္အစိုးရက ႏိုင္ငံျခားအရန္ေငြ အေမရိကန္ေဒၚလာ သန္း ၄,၀၀၀ ခန္႔ ရရွိေနသည္ဟု ခန္႔မွန္းပါသည္။
ေရတိုအေနျဖင့္ ကုလသမဂၢ၊ ႏိုင္ငံရပ္ျခား အစိုးရမ်ားႏွင့္ အကူအညီေပးေရး အဖြဲ႔အစည္းမ်ားက အစားအစာႏွင့္ အျခား လိုအပ္သည့္ အေထာက္အပံ့မ်ားေပးရန္ အနည္းဆံုး ၆ လ တိုင္ ကူညီရန္ အသင့္ရွိေနၾကပါသည္။
ထိုမွ်မက ရပ္တည္ေရး အေျခအေန မေသမခ်ာျဖစ္ေနၾကသည့္ သန္းေပါင္းမ်ားစြာေသာ ျမန္မာျပည္သူမ်ားကို ႏွစ္အခ်ဳိ႔တိုင္လည္း ဆက္လက္ ကူညီထားႏိုင္ၾကပါသည္။
အခ်ဳိ႔ေလ့လာသူမ်ားက ကေမၻာဒီးယားႏိုင္ငံ အေျခအေနႏွင့္ ခ်ိန္ထိုးစဥ္းစားၾကည့္ေနၾကပါသည္။
ခမာနီအာဏာရွင္ အုပ္ခ်ဳပ္ မႈေအာက္မွ လြတ္ေျမာက္လာႏိုင္ၾကသည့္ လူထုမ်ားသည္ ယေန႔တိုင္ က်ဳိးေၾက၊ ဆင္းရဲမြဲေတေနၾကေသးၿပီး၊ ႏိုင္ငံ တကာ အကူအညီမ်ားအေပၚတြင္လည္း အားထားမွီခို၍ ရပ္တည္ေနၾကရဆဲ ျဖစ္ပါသည္။
သိုေသာ္လည္း ကြဲလြဲခ်က္မွာ ဖႏြမ္းပင္အစိုးရက အကူအညီမ်ားကို လိုလိုလားလား ႀကိဳဆိုေနျခင္းျဖစ္ၿပီး၊ ျမန္မာစစ္အစိုးရ ကမူ ႏိုင္ငံတကာအကူအညီမ်ားထံမွ မာနတခြဲသားႏွင့္ ေရြးခ်ယ္ေကာက္ယူ လက္ခံေနျခင္း ျဖစ္သည္။
နာဂစ္မုန္တိုင္း မတိုင္ခင္ကမူ ျမန္မာႏိုင္ငံသည္ ဆန္စပါးဖူလံုသည္ဟု ေျပာ၍ရႏိုင္ရံုမွ်မက၊ ဒုတိယကမၻာစစ္ႀကိဳကာလက တင္ပို႔ႏိုင္သည္ထက္ ပမာဏနည္းေသာ္လည္း ဆန္တင္ပို႔သည့္ ႏိုင္ငံတခုအျဖစ္ ရပ္တည္ႏိုင္ခဲ့ပါသည္။
ဤသို႔ဆန္တင္ပို႔ ႏိုင္မႈ က်ဆင္းလာခဲ့ရျခင္းမွာလည္း အဆက္ဆက္ေသာအစိုးရမ်ား၏ စီမံခန္႔ခြဲမႈ ညံ့ဖ်င္းမႈေၾကာင့္ ဆန္ထြက္က်လာရျခင္း ျဖစ္သည္။
နာဂစ္မုန္တိုင္း မတိုင္မီတြင္ ျမန္မာႏိုင္ငံက ဆန္တင္ပို႔ေရာင္းခ်ရန္ တန္ခ်ိန္ ၆၀၀,၀၀၀ စာခ်ဳပ္ ခ်ဳပ္ဆိုထားခဲ့ပါသည္။ ဧရာ၀တီမဂၢဇင္းတြင္ ေဖာ္ျပခဲ့သည့္အတိုင္း သိုေလွာင္ထားသည့္ဆန္ မည္မွ်က်န္ေသးသည္၊ မည္မွ် စိုက္ပ်ဳိးရန္ ရွိေနေသး သည္ကိုမူ က်န္ေလ့လာသူမ်ားက အတိအက် မသိရွိႏိုင္ၾကပါ။
"ဒီအက်ဳိးဆက္ကေတာ့ ေရတိုေရာ၊ ေရရွည္အတြက္ပါ ထိခိုက္ခံစားၾကရဖို႔ ရွိတယ္" ဟု စီးပြားေရး ပညာရွင္ ေရွာင္တာနဲက ေျပာပါသည္။ ဧရာ၀တီျမစ္၀ကၽြန္းေပၚေဒသတြင္ ပ်က္စီးဆံုးရႈံးခဲ့ရမႈသည္ စီးပြားေရး ျပႆနာ သက္သက္မွ်သာ မဟုတ္ပါ။ မိသားစု ေထာင္ေသာင္းခ်ီ၍ အိုးအိမ္မ်ား၊ က်န္းမာေရးစနစ္မ်ား၊ အေျခခံ လိုအပ္ခ်က္မ်ား ပ်က္စီးဆံုးရႈံးသြားခဲ့ၾကရပါ သည္။
လယ္ယာလုပ္ငန္းမ်ား ျပန္လည္ထူေထာင္ျခင္း မျပဳမီ ဤကိစၥမ်ားကိုလည္း ျဖည့္ဆီးၾကရဦးမည္ ျဖစ္ပါသည္။
အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာ ၾကက္ေျခနီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ႏွင့္ ကုလသမဂၢ ကမၻာ့စားနပ္ရိကၡာ အစီအစဥ္တို႔က အတည္ျပဳေျပာၾကားၾကရာ တြင္ ျမစ္၀ကၽြန္းေပၚေဒသေန ျပည္သူမ်ား၏ အနာဂတ္အတြက္ စိုးရိမ္မႈရွိေနၾကေၾကာင္း ေဖာ္ျပၾကပါသည္။
"ေရတိုကာလမွာေတာ့ လက္ရွိစိုက္ခင္းေတြ၊ သီးႏွံေတြ ဘယ္ေလာက္ပ်က္စီး ဆံုးရႈံးရတယ္ဆိုတာ က်ေနာ္တို႔ ျမင္သာပါ တယ္။ ဒါေပမယ့္လည္း ေျပာႏိုင္တာက ေနာက္ထပ္ စိုက္ရာသီ ၂ ခုေလာက္အထိလည္း အႀကီးအက်ယ္ ထိခိုက္မႈေတြ ရွိႏိုင္ပါတယ္။
ဒီကာလအတြင္းမွာ ဒီေဒသကေနၿပီးေတာ့ ထြက္ကုန္လံုး၀ မရွိဘဲ ျဖစ္ေနႏိုင္တဲ့ အေနအထားပါ" ေရွာင္ တာနဲက ေျပာသည္။ "ဒါေၾကာင့္ လာမယ့္ ႏွစ္ေတြအတြင္းမွာ အစားအစာျပတ္လပ္တာေတြ၊ ဆန္ျပတ္လပ္တာေတြ ၾကံဳေတြ႔ရမယ္လို႔ ခန္႔မွန္းထားႏိုင္တယ္" ဟု ထပ္မံျဖည့္စြက္ ေျပာဆိုခဲ့ေသးသည္။
" စီးပြားေရးမွာ ထိခိုက္ရမႈေတြကေတာ့ အမ်ားႀကီးအက်ဳိးသက္ေရာက္မႈ ရွိလိမ့္မယ္။ တခ်ိန္တည္းမွာ ကမၻာ့ဆန္ေစ်းႏႈန္းက လည္း ေခါင္ခိုက္ေအာင္ တက္ေနတယ္၊ အျခားႏိုင္ငံေတြကလည္း ဆန္တင္ပို႔မႈကို ကန္႔သတ္ေနၾကေတာ့ ပိုလို႔ဆိုးဖြယ္ျမင္ ထားတယ္" သူက ဆက္ေျပာသည္။
ျမန္မာအပါအ၀င္ျဖစ္သည့္ အေရွ႔ေတာင္အာရွ ၁၀ ႏိုင္ငံစုဖြဲ႔ထားသည့္ အာဆီယံအဖြဲ႔က ေမလေနာက္ပိုင္းတြင္ စစ္အစိုးရႏွင့္ အစားအစာႏွင့္ အျခားအေထာက္အပံ့မ်ား အႀကီးအက်ယ္ လွဴဒါန္းေပးအပ္ႏိုင္သည့္ အေနာက္ႏိုင္ငံမ်ား၊ အကူအညီေပး ေရး အျခားအဖြဲ႔အစည္းမ်ားအၾကားတြင္ ၾကား၀င္ ေဆာင္ရြက္ေပးႏိုင္ရန္ တိုးတက္လုပ္ေဆာင္လာခဲ့ပါသည္။
စစ္အစိုးရက အေနာက္ႏိုင္ငံမွ ကယ္ဆယ္ေရးလုပ္သားမ်ားကို လက္ခံရန္ ျငင္းဆန္ခဲ့ၿပီးေနာက္၊ စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္မ်ားက အာဆီ ယံ အဖြဲ႔၀င္ႏိုင္ငံမ်ားကိုေတာ့ အကူအညီမ်ားေပးအပ္ေရး လုပ္ငန္းစဥ္ကိစၥကို တာ၀န္လႊဲ ခြင့္ျပဳခဲ့ပါသည္။ သေဘာမွာ ၎ တို႔က ၾကားခံအျဖစ္ ေဆာင္ရြက္မည္ျဖစ္ၿပီး၊ အေနာက္ႏိုင္ငံမ်ားႏွင့္ တိုက္ရိုက္ဆက္ဆံေရးကို ပိတ္ဆို႔ထားမည္ ျဖစ္သည္။
"အာဆီယံအဖြဲ႔က အလုပ္အဖြဲ႔ (Task force) ဖြဲ႔ၿပီး ဒီကိစၥေတြကို ကိုင္တြယ္ေဆာင္ရြက္မယ္လို႔ အၾကံျပဳတာကအစ စိုးရိမ္ စရာ ျဖစ္ေနတယ္" အေရွ႔ေတာင္အာရွ ႏိုင္ငံမ်ားေရးရာကို သံုးသပ္ေနသည့္ ဘန္ေကာက္ရွိ ဥေရာပသမဂၢ သံရံုး တခုမွ အကဲျဖတ္ပညာရွင္ တဦးက ဆိုပါသည္။
သူက ဤကိစၥအေပၚ ႏိုင္ငံေရးအရ အကဲဆတ္သည့္အတြက္ေၾကာင့္ နာမည္ မေဖာ္ျပရန္ ေမတၱာရပ္ခံခဲ့သည္။
"ေမွ်ာ္လင့္ရတာကေတာ့ သူတို႔ေတြက ထိထိေရာက္ေရာက္နဲ႔ ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ လုပ္ႏိုင္ဖို႔ပါပဲ။
အာဆီယံအဖြဲ႔အေနနဲ႔ သမိုင္းရွိတယ္။ လုပ္ငန္းအဖြဲ႔ (Task force) ေတြ ဖြဲ႔လိုက္တာ ခမ္းနားတဲ့ ထုတ္ျပန္ေၾကညာခ်က္ေတြေလာက္ပဲ က်န္ၿပီး ဘာမွ အေကာင္အထည္ ျဖစ္ျဖစ္ေျမာက္ေျမာက္ မျဖစ္လာတာ အမ်ားႀကီးပဲ" ၎ပညာရွင္က ဆိုပါသည္။
ခမာနီအုပ္ခ်ဳပ္ေရးၿပီး ေနာက္ပိုင္း ကေမၻာဒီးယားႏွင့္ ျမန္မာအၾကား တူသေယာင္ေယာင္ရွိေသာ္လည္း အျခားကြဲလြဲခ်က္ တခုလည္း ရွိေနပါေသးသည္။
ကေမၻာဒီးယားႏိုင္ငံက အလယ္ေခတ္ စမ္းသပ္မႈဆန္ဆန္ အံ့ၾသနဘန္း စိုက္ပ်ဳိးေရး လုပ္ငန္း မ်ားျဖင့္ ကေမၻာဒီးယားကို ထူေထာင္ရန္ ပိုေပါ့ႏွင့္ ၎၏ဂိုဏ္းသားမ်ားက ႀကိဳးပမ္းၾကရင္း၊ တိုင္းျပည္လည္း ဘ႑ာေရးအရ မြဲျပာက်ခဲ့ရသည္။ သို႔ေသာ္လည္း ျမန္မာစစ္အစိုးရကမူ သဘာ၀ဓါတ္ေငြ႔ေရာင္းရေငြမ်ားျဖင့္ လစဥ္ အနည္းဆံုး အေမရိ ကန္ ေဒၚလာ သန္း ၁၀၀ ခန္႔ ေငြ၀င္ေနသည္ဟု ေရွာင္တာနဲက ေျပာပါသည္။
သို႔ေသာ္လည္း ေမးရန္ရွိသည္မွာ ဤဘ႑ာ၀င္ေငြမွေန၍ ဧရာ၀တီျမစ္၀ကၽြန္းေပၚေဒသရွိ မုန္တိုင္းကပ္ေဘးသင့္ ဒုကၡ သည္ ျပည္သူမ်ားႏွင့္ ျပည္လည္တည္ေဆာက္ေရး လုပ္ငန္းမ်ားထံ မည္မွ် သြားမည္နည္း၊
သိပ္အေရးမပါလွသည့္ အစိုးရ ယႏၱယား ဌာနမ်ားကို ျပန္လည္တည္ေဆာက္ရန္ ကန္ထရိုက္ခ်ေပးလိုက္သည့္ စစ္အစိုးရ၏ လက္ေ၀ခံ ျပည္တြင္းစီးပြား ေရး ကုမၸဏီမ်ားထံ မည္မွ် ေရာက္သြားမည္နည္း ဟူသည့္ ေမးခြန္းက ပို၍ အခရာက်ေနပါေတာ့သည္။ WILLIAM BOOT ေရးသားသည့္ Rebuilding the ‘Rice Bowl’ ကို ဆီေလ်ာ္ေအာင္ ျပန္ဆိုေဖာ္ျပပါသည္။
တခ်ိန္က ဧရာ၀တီျမစ္၀ကၽြန္းေပၚေဒသမွ ထြက္သည့္ ဆန္စပါးမ်ားျဖင့္ ျမန္မာႏိုင္ငံက ဆန္အမ်ားဆံုးတင္ပို႔သည့္ ႏိုင္ငံ ျဖစ္ခဲ့ဖူးသည္။
သို႔ေသာ္လည္း နာဂစ္ဆိုက္ကလုန္းဒဏ္ ခံရၿပီးသည့္ အခ်ိန္ေနာက္ပိုင္းတြင္မူ ျမန္မာႏိုင္ငံကိုယ္၌က ႏိုင္ငံ တကာ ရိကၡာအကူအညီမ်ားျဖင့္ အသက္ဆက္ရေတာ့မည္ဟု အခ်ဳိ႔႔ေသာပညာရွင္မ်ားက သတိေပးေျပာဆိုေနၾကသည္။
စစ္အစိုးရႏွင့္ အက်ဳိးသင့္ျမတ္ေနသူ ပုဂၢလိကကုမၸဏီမ်ားက ဆိုက္ကလုန္းနာဂစ္ေၾကာင့္ ပ်က္စီးသြားခဲ့ရသည့္ ဧရာ၀တီ ျမစ္၀ကၽြန္းေပၚေဒသ တည္ေဆာက္ေရးလုပ္ငန္းမ်ားတြင္ တေထာင့္တက႑၌ ပါ၀င္အက်ဳိးခံစားခြင့္ ရရန္ လံုးပမ္းေဆာင္ ရြက္ေနခ်ိန္တြင္ ေထာင္ေသာင္းႏွင့္ခ်ီသည့္ မုန္တိုင္းဒုကၡသည္မ်ားမွာ ထမင္းတဇလံုရရွိေရး အတြက္၊ တနည္း တေန႔၀မ္းစာ ျပည့္ႏိုင္ေရးအတြက္ အလူးအလဲ ရုန္းကန္ႀကိဳးပမ္းေနၾကရပါသည္။
တခ်ိန္က အာရွတိုက္၏ "စပါးက်ီ" ဟု တင္စားေခၚေ၀ၚခဲ့ၾကသည့္ ျမန္မာႏိုင္ငံ ဧရာ၀တီျမစ္၀ွမ္းတြင္ ေနထိုင္ၾကသူမ်ားအဖုိ႔ ယခုအခါတြင္ ခမာနီ အာဏာရွင္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးၿပီးေနာက္ပိုင္း ကေမၻာဒီးယားႏွင့္ အလားတူ အေျခအေနမ်ဳိး ၾကံဳေတြ႔ခံစားရ ဖြယ္ရွိေနသည္၊ ႏိုင္ငံတကာ ေပးစာကမ္းစာကို မီွခို၍ အသက္ဆက္ၾကရဖြယ္ရွိေနသည္ဟု အခ်ဳိ႔ကၽြမ္းက်င္သူ ပညာရွင္မ်ား က သတိေပးေျပာဆို ေနၾကပါသည္။
ဧရာ၀တီျမစ္၀ကၽြန္းေပၚေဒသတြင္ အႀကီးအက်ယ္ ပ်က္စီးဆံုးရႈံးခဲ့ရမႈသည္ စပါးထုတ္လုပ္ႏိုင္မႈ၊ အျခား စီးပြားျဖစ္ ထုတ္လုပ္ ႏိုင္မည့္ စိုက္ပ်ဳိးေရးလုပ္ငန္းမ်ားကို အေျခမွ ရိုက္လွဲလိုက္ျခင္းျဖစ္သည္။
ဤဆိုးက်ဳိးဒဏ္ကိုလည္း ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ဆက္လက္ေတြ႔ၾကံဳခံစားရဖြယ္ ရွိေနသည္ဟု ယခုအခါ ကၽြမ္းက်င္သူ ပညာရွင္ အမ်ားအျပားက သိျမင္ သေဘာတူလာ ေနၾကၿပီ ျဖစ္သည္။
ဒီေရ၀င္၍ ဆားငံေရမ်ား သက္ေရာက္ခဲ့ရသည့္ ျမစ္၀ကၽြန္းေပၚေဒသ၏ လယ္ကြင္းမ်ားတြင္ မ်ားစြာ ပ်က္စီးဆံုးရႈံးခဲ့ရပါ သည္။ ေျမမ်ား ပ်က္စီးခဲ့ၾကရသလို၊ သိုေလွာင္ထားသည့္ ဆန္ႏွင့္ မ်ဳိးစပါးမ်ားလည္း ပ်က္စီးခဲ့ရသည္။ ထိုမွ်မက အျခား ကၽြဲႏြား၊ တိရိစၦာန္မ်ားလည္း ေသေၾကပ်က္စီးခဲ့ရပါသည္။
စစ္အစိုးရက ျပန္လည္တည္ေဆာက္ေရး စီမံကိန္းမ်ားအတြက္ နီးစပ္ရာ စီးပြားေရးကုမၸဏီမ်ားကို လုပ္ငန္းကန္ထရိုက္မ်ား ခ်ေပးခဲ့ရာတြင္ ေအးရွားေ၀ါကုမၸဏီ၊ ထူးထရိတ္ဒင္း ကုမၸဏီ စသျဖင့္ လက္သင့္ရာ စားေတာ္ေခၚခ်ေပးခဲ့ၾကသည္။ သို႔ျဖစ္ ရာ ျမန္မာအစိုးရ၏ ေထာက္ပံ့ေငြမ်ားအေနျဖင့္ သာမန္လယ္သမားမ်ားထံ မည္သည့္အခ်ိန္တြင္ ေရာက္ရွိလာ ပါ့မည္နည္းဟု ႏိုင္ငံတကာ အေထာက္အပံ့ေပးေရး အဖြဲ႔မ်ားက ေတြးဆစဥ္းစား၍ ေနရပါသည္။
အေၾကာင္းမွာ လယ္ ကြက္မ်ားကို မွီခို၍ လယ္သမားေတာင္သူမ်ားစြာ ဘ၀ရွင္သန္ေနၾကရေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။
ျမန္မာႏိုင္ငံ စိုက္ပ်ဳိးေရး၀န္ႀကီးဌာနက ခန္႔မွန္းေဖာ္ျပခဲ့ရာတြင္ ဧရာ၀တီျမစ္၀ကၽြန္းေပၚေဒသရွိ လယ္ယာေျမမ်ား ျပန္လည္ ထူေထာင္ေရး လုပ္ငန္းတခုတည္းကပင္လွ်င္ အေမရိကန္ေဒၚလာ သန္း ၂၄၀ ခန္႔ ကုန္က်ဖြယ္ရွိေနေၾကာင္း၊ ကုလသမဂၢ အစားအစာႏွင့္ စိုက္ပ်ဳိးေရးအဖြဲ႔ (FAO) က ျပန္လည္ေဖာ္ျပခဲ့ပါသည္။
ျမန္မာအာဏာပိုင္မ်ားက ျပန္လည္တည္ေဆာက္ ေရး လုပ္ငန္းမ်ားအတြက္ စုစုေပါင္း ခန္႔မွန္း ေဒၚလာေငြ ၁၁ ဘီလီယံခန္႔ ကုန္က်မည္ဟု ခန္႔မွန္းတြက္ခ်က္ေဖာ္ျပေနၾကပါ သည္။
ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ စီးပြားေရးစနစ္တြင္ လယ္ယာက႑က ၅၀ ရာခိုင္ႏႈန္းေက်ာ္ ပါ၀င္ျဖည့္ဆီးထားမႈ ရွိၿပီး၊ ဤပမာဏ၏ သံုးပံု ႏွစ္ပံုမွာ ယခုပ်က္စီးသြားသည့္ ဧရာ၀တီျမစ္၀ကၽြန္းေပၚေဒသက ထုတ္လုပ္ေပးေနျခင္း ျဖစ္သည္ဟု ၾသစေၾတးလ်ႏိုင္ငံ၊ မကၠိဳင္းယားတကၠသိုလ္မွ ပါေမာကၡ ေရွာင္တာနဲ (Sean Turnell) က ဆိုပါသည္။
" မုန္တိုင္းမတိုက္မီ အေျခအေနတုန္းကေတာင္ လယ္သမားေတြက အေရးႀကီးတဲ့ လယ္ယာကိစၥ ေထာက္ပံ့ျဖည့္ဆီးမႈေတြ မရၾကဖူး။ ဥပမာ ဓါတ္ေျမၾသဇာလိုမ်ဳိးေပါ့ " ေရွာင္တာနဲက ေျပာပါသည္။ " ျမန္မာလယ္သမားေတာင္သူ ၉၀ ရာခိုင္ႏႈန္း ေလာက္က ေငြေၾကး အရင္းေတြ ေခ်းယူလို႔ မရႏိုင္ၾကဘူး။
ဒါေၾကာင့္ ရပ္တည္ရွင္သန္ရံုကလြဲလို႔ တိုးလုပ္ႏိုင္ဖို႔အတြက္ အရင္းအျမစ္ေတြ ရွိမေနၾကဘူး။ အခု ျပန္လည္တည္ေဆာက္ေရးကိစၥေတြအတြက္ ရႏိုင္မယ့္နည္းလမ္းေတြဆိုရင္ ေျပာ မေနပါနဲ႔ေတာ့၊ ပိုဆိုးေတာ့တာေပါ့" သူက ဆိုပါသည္။
ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ စီးပြားေရးအေၾကာင္းကို အနီးကပ္ေလ့လာေနသူႏွင့္ ျမန္မာ့စီးပြားေရး ေလ့လာေစာင့္ၾကည့္ေရး စာေစာင္ (Burma Economic Watch bulletin) ထုတ္ေ၀ေနသူ ေရွာင္တာနဲက သဘာ၀ဓါတ္ေငြ႔ေရာင္းရေငြမွေန၍ စစ္အစိုးရက ႏိုင္ငံျခားအရန္ေငြ အေမရိကန္ေဒၚလာ သန္း ၄,၀၀၀ ခန္႔ ရရွိေနသည္ဟု ခန္႔မွန္းပါသည္။
ေရတိုအေနျဖင့္ ကုလသမဂၢ၊ ႏိုင္ငံရပ္ျခား အစိုးရမ်ားႏွင့္ အကူအညီေပးေရး အဖြဲ႔အစည္းမ်ားက အစားအစာႏွင့္ အျခား လိုအပ္သည့္ အေထာက္အပံ့မ်ားေပးရန္ အနည္းဆံုး ၆ လ တိုင္ ကူညီရန္ အသင့္ရွိေနၾကပါသည္။
ထိုမွ်မက ရပ္တည္ေရး အေျခအေန မေသမခ်ာျဖစ္ေနၾကသည့္ သန္းေပါင္းမ်ားစြာေသာ ျမန္မာျပည္သူမ်ားကို ႏွစ္အခ်ဳိ႔တိုင္လည္း ဆက္လက္ ကူညီထားႏိုင္ၾကပါသည္။
အခ်ဳိ႔ေလ့လာသူမ်ားက ကေမၻာဒီးယားႏိုင္ငံ အေျခအေနႏွင့္ ခ်ိန္ထိုးစဥ္းစားၾကည့္ေနၾကပါသည္။
ခမာနီအာဏာရွင္ အုပ္ခ်ဳပ္ မႈေအာက္မွ လြတ္ေျမာက္လာႏိုင္ၾကသည့္ လူထုမ်ားသည္ ယေန႔တိုင္ က်ဳိးေၾက၊ ဆင္းရဲမြဲေတေနၾကေသးၿပီး၊ ႏိုင္ငံ တကာ အကူအညီမ်ားအေပၚတြင္လည္း အားထားမွီခို၍ ရပ္တည္ေနၾကရဆဲ ျဖစ္ပါသည္။
သိုေသာ္လည္း ကြဲလြဲခ်က္မွာ ဖႏြမ္းပင္အစိုးရက အကူအညီမ်ားကို လိုလိုလားလား ႀကိဳဆိုေနျခင္းျဖစ္ၿပီး၊ ျမန္မာစစ္အစိုးရ ကမူ ႏိုင္ငံတကာအကူအညီမ်ားထံမွ မာနတခြဲသားႏွင့္ ေရြးခ်ယ္ေကာက္ယူ လက္ခံေနျခင္း ျဖစ္သည္။
နာဂစ္မုန္တိုင္း မတိုင္ခင္ကမူ ျမန္မာႏိုင္ငံသည္ ဆန္စပါးဖူလံုသည္ဟု ေျပာ၍ရႏိုင္ရံုမွ်မက၊ ဒုတိယကမၻာစစ္ႀကိဳကာလက တင္ပို႔ႏိုင္သည္ထက္ ပမာဏနည္းေသာ္လည္း ဆန္တင္ပို႔သည့္ ႏိုင္ငံတခုအျဖစ္ ရပ္တည္ႏိုင္ခဲ့ပါသည္။
ဤသို႔ဆန္တင္ပို႔ ႏိုင္မႈ က်ဆင္းလာခဲ့ရျခင္းမွာလည္း အဆက္ဆက္ေသာအစိုးရမ်ား၏ စီမံခန္႔ခြဲမႈ ညံ့ဖ်င္းမႈေၾကာင့္ ဆန္ထြက္က်လာရျခင္း ျဖစ္သည္။
နာဂစ္မုန္တိုင္း မတိုင္မီတြင္ ျမန္မာႏိုင္ငံက ဆန္တင္ပို႔ေရာင္းခ်ရန္ တန္ခ်ိန္ ၆၀၀,၀၀၀ စာခ်ဳပ္ ခ်ဳပ္ဆိုထားခဲ့ပါသည္။ ဧရာ၀တီမဂၢဇင္းတြင္ ေဖာ္ျပခဲ့သည့္အတိုင္း သိုေလွာင္ထားသည့္ဆန္ မည္မွ်က်န္ေသးသည္၊ မည္မွ် စိုက္ပ်ဳိးရန္ ရွိေနေသး သည္ကိုမူ က်န္ေလ့လာသူမ်ားက အတိအက် မသိရွိႏိုင္ၾကပါ။
"ဒီအက်ဳိးဆက္ကေတာ့ ေရတိုေရာ၊ ေရရွည္အတြက္ပါ ထိခိုက္ခံစားၾကရဖို႔ ရွိတယ္" ဟု စီးပြားေရး ပညာရွင္ ေရွာင္တာနဲက ေျပာပါသည္။ ဧရာ၀တီျမစ္၀ကၽြန္းေပၚေဒသတြင္ ပ်က္စီးဆံုးရႈံးခဲ့ရမႈသည္ စီးပြားေရး ျပႆနာ သက္သက္မွ်သာ မဟုတ္ပါ။ မိသားစု ေထာင္ေသာင္းခ်ီ၍ အိုးအိမ္မ်ား၊ က်န္းမာေရးစနစ္မ်ား၊ အေျခခံ လိုအပ္ခ်က္မ်ား ပ်က္စီးဆံုးရႈံးသြားခဲ့ၾကရပါ သည္။
လယ္ယာလုပ္ငန္းမ်ား ျပန္လည္ထူေထာင္ျခင္း မျပဳမီ ဤကိစၥမ်ားကိုလည္း ျဖည့္ဆီးၾကရဦးမည္ ျဖစ္ပါသည္။
အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာ ၾကက္ေျခနီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ႏွင့္ ကုလသမဂၢ ကမၻာ့စားနပ္ရိကၡာ အစီအစဥ္တို႔က အတည္ျပဳေျပာၾကားၾကရာ တြင္ ျမစ္၀ကၽြန္းေပၚေဒသေန ျပည္သူမ်ား၏ အနာဂတ္အတြက္ စိုးရိမ္မႈရွိေနၾကေၾကာင္း ေဖာ္ျပၾကပါသည္။
"ေရတိုကာလမွာေတာ့ လက္ရွိစိုက္ခင္းေတြ၊ သီးႏွံေတြ ဘယ္ေလာက္ပ်က္စီး ဆံုးရႈံးရတယ္ဆိုတာ က်ေနာ္တို႔ ျမင္သာပါ တယ္။ ဒါေပမယ့္လည္း ေျပာႏိုင္တာက ေနာက္ထပ္ စိုက္ရာသီ ၂ ခုေလာက္အထိလည္း အႀကီးအက်ယ္ ထိခိုက္မႈေတြ ရွိႏိုင္ပါတယ္။
ဒီကာလအတြင္းမွာ ဒီေဒသကေနၿပီးေတာ့ ထြက္ကုန္လံုး၀ မရွိဘဲ ျဖစ္ေနႏိုင္တဲ့ အေနအထားပါ" ေရွာင္ တာနဲက ေျပာသည္။ "ဒါေၾကာင့္ လာမယ့္ ႏွစ္ေတြအတြင္းမွာ အစားအစာျပတ္လပ္တာေတြ၊ ဆန္ျပတ္လပ္တာေတြ ၾကံဳေတြ႔ရမယ္လို႔ ခန္႔မွန္းထားႏိုင္တယ္" ဟု ထပ္မံျဖည့္စြက္ ေျပာဆိုခဲ့ေသးသည္။
" စီးပြားေရးမွာ ထိခိုက္ရမႈေတြကေတာ့ အမ်ားႀကီးအက်ဳိးသက္ေရာက္မႈ ရွိလိမ့္မယ္။ တခ်ိန္တည္းမွာ ကမၻာ့ဆန္ေစ်းႏႈန္းက လည္း ေခါင္ခိုက္ေအာင္ တက္ေနတယ္၊ အျခားႏိုင္ငံေတြကလည္း ဆန္တင္ပို႔မႈကို ကန္႔သတ္ေနၾကေတာ့ ပိုလို႔ဆိုးဖြယ္ျမင္ ထားတယ္" သူက ဆက္ေျပာသည္။
ျမန္မာအပါအ၀င္ျဖစ္သည့္ အေရွ႔ေတာင္အာရွ ၁၀ ႏိုင္ငံစုဖြဲ႔ထားသည့္ အာဆီယံအဖြဲ႔က ေမလေနာက္ပိုင္းတြင္ စစ္အစိုးရႏွင့္ အစားအစာႏွင့္ အျခားအေထာက္အပံ့မ်ား အႀကီးအက်ယ္ လွဴဒါန္းေပးအပ္ႏိုင္သည့္ အေနာက္ႏိုင္ငံမ်ား၊ အကူအညီေပး ေရး အျခားအဖြဲ႔အစည္းမ်ားအၾကားတြင္ ၾကား၀င္ ေဆာင္ရြက္ေပးႏိုင္ရန္ တိုးတက္လုပ္ေဆာင္လာခဲ့ပါသည္။
စစ္အစိုးရက အေနာက္ႏိုင္ငံမွ ကယ္ဆယ္ေရးလုပ္သားမ်ားကို လက္ခံရန္ ျငင္းဆန္ခဲ့ၿပီးေနာက္၊ စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္မ်ားက အာဆီ ယံ အဖြဲ႔၀င္ႏိုင္ငံမ်ားကိုေတာ့ အကူအညီမ်ားေပးအပ္ေရး လုပ္ငန္းစဥ္ကိစၥကို တာ၀န္လႊဲ ခြင့္ျပဳခဲ့ပါသည္။ သေဘာမွာ ၎ တို႔က ၾကားခံအျဖစ္ ေဆာင္ရြက္မည္ျဖစ္ၿပီး၊ အေနာက္ႏိုင္ငံမ်ားႏွင့္ တိုက္ရိုက္ဆက္ဆံေရးကို ပိတ္ဆို႔ထားမည္ ျဖစ္သည္။
"အာဆီယံအဖြဲ႔က အလုပ္အဖြဲ႔ (Task force) ဖြဲ႔ၿပီး ဒီကိစၥေတြကို ကိုင္တြယ္ေဆာင္ရြက္မယ္လို႔ အၾကံျပဳတာကအစ စိုးရိမ္ စရာ ျဖစ္ေနတယ္" အေရွ႔ေတာင္အာရွ ႏိုင္ငံမ်ားေရးရာကို သံုးသပ္ေနသည့္ ဘန္ေကာက္ရွိ ဥေရာပသမဂၢ သံရံုး တခုမွ အကဲျဖတ္ပညာရွင္ တဦးက ဆိုပါသည္။
သူက ဤကိစၥအေပၚ ႏိုင္ငံေရးအရ အကဲဆတ္သည့္အတြက္ေၾကာင့္ နာမည္ မေဖာ္ျပရန္ ေမတၱာရပ္ခံခဲ့သည္။
"ေမွ်ာ္လင့္ရတာကေတာ့ သူတို႔ေတြက ထိထိေရာက္ေရာက္နဲ႔ ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ လုပ္ႏိုင္ဖို႔ပါပဲ။
အာဆီယံအဖြဲ႔အေနနဲ႔ သမိုင္းရွိတယ္။ လုပ္ငန္းအဖြဲ႔ (Task force) ေတြ ဖြဲ႔လိုက္တာ ခမ္းနားတဲ့ ထုတ္ျပန္ေၾကညာခ်က္ေတြေလာက္ပဲ က်န္ၿပီး ဘာမွ အေကာင္အထည္ ျဖစ္ျဖစ္ေျမာက္ေျမာက္ မျဖစ္လာတာ အမ်ားႀကီးပဲ" ၎ပညာရွင္က ဆိုပါသည္။
ခမာနီအုပ္ခ်ဳပ္ေရးၿပီး ေနာက္ပိုင္း ကေမၻာဒီးယားႏွင့္ ျမန္မာအၾကား တူသေယာင္ေယာင္ရွိေသာ္လည္း အျခားကြဲလြဲခ်က္ တခုလည္း ရွိေနပါေသးသည္။
ကေမၻာဒီးယားႏိုင္ငံက အလယ္ေခတ္ စမ္းသပ္မႈဆန္ဆန္ အံ့ၾသနဘန္း စိုက္ပ်ဳိးေရး လုပ္ငန္း မ်ားျဖင့္ ကေမၻာဒီးယားကို ထူေထာင္ရန္ ပိုေပါ့ႏွင့္ ၎၏ဂိုဏ္းသားမ်ားက ႀကိဳးပမ္းၾကရင္း၊ တိုင္းျပည္လည္း ဘ႑ာေရးအရ မြဲျပာက်ခဲ့ရသည္။ သို႔ေသာ္လည္း ျမန္မာစစ္အစိုးရကမူ သဘာ၀ဓါတ္ေငြ႔ေရာင္းရေငြမ်ားျဖင့္ လစဥ္ အနည္းဆံုး အေမရိ ကန္ ေဒၚလာ သန္း ၁၀၀ ခန္႔ ေငြ၀င္ေနသည္ဟု ေရွာင္တာနဲက ေျပာပါသည္။
သို႔ေသာ္လည္း ေမးရန္ရွိသည္မွာ ဤဘ႑ာ၀င္ေငြမွေန၍ ဧရာ၀တီျမစ္၀ကၽြန္းေပၚေဒသရွိ မုန္တိုင္းကပ္ေဘးသင့္ ဒုကၡ သည္ ျပည္သူမ်ားႏွင့္ ျပည္လည္တည္ေဆာက္ေရး လုပ္ငန္းမ်ားထံ မည္မွ် သြားမည္နည္း၊
သိပ္အေရးမပါလွသည့္ အစိုးရ ယႏၱယား ဌာနမ်ားကို ျပန္လည္တည္ေဆာက္ရန္ ကန္ထရိုက္ခ်ေပးလိုက္သည့္ စစ္အစိုးရ၏ လက္ေ၀ခံ ျပည္တြင္းစီးပြား ေရး ကုမၸဏီမ်ားထံ မည္မွ် ေရာက္သြားမည္နည္း ဟူသည့္ ေမးခြန္းက ပို၍ အခရာက်ေနပါေတာ့သည္။ WILLIAM BOOT ေရးသားသည့္ Rebuilding the ‘Rice Bowl’ ကို ဆီေလ်ာ္ေအာင္ ျပန္ဆိုေဖာ္ျပပါသည္။
ဘဝကို ေပါင္ႏွံေနၾကရသူမ်ား
ဧရာဝတီ အြန္လိုင္း မဂၢဇင္းမွ ကူးယူေဖာ္ျပသည္။
ေအာင္သက္၀ိုင္း ဇြန္ ၁၈၊ ၂၀၀၈
ဒဂုံျမိဳ႕သစ္(အေရွ႕ပိုင္း) မိုးေကာင္းလမ္းထိပ္မွာရွိတဲ့ ရတနာ ပုဂၢလိကလိုင္စင္ရ ေငြေခ်းလုပ္ငန္းဆိုျပီး ဆိုင္းဘုတ္တပ္ထား တဲ့ တိုက္ခန္းအတြင္းကို အျဖဴေရာင္ေပ်ာက္ျပီး သံေခ်းေရာင္ေပါက္ေနတဲ့ အထက္တန္း ေက်ာင္းတံဆိပ္ပါ အက်ႌနဲ႔ အစိမ္း ေရာင္မရွိေတာ့ဘဲ မြဲေျခာက္ေျခာက္ လုံခ်ည္စိမ္းကို ၀တ္ဆင္ထားတဲ့ အသက္ ၁၃ ႏွစ္အရြယ္ ေက်ာင္းသူေလးတဦး ၀င္လာပါတယ္။
ဆယ္ေက်ာ္သက္အရြယ္ျဖစ္ေပမယ့္ သူမရဲ႕မ်က္ႏွာေလးက အရြယ္နဲ႔မလိုက္ေအာင္ အိုစာညႇိဳးႏြမ္းလြန္းလွတယ္။ သူမ ကိုယ္ခႏၶာက ၾကဳံလွီေသးေကြးလြန္းလွျပီး နီက်င္က်င္အသားေရနဲ႔ ေျခေထာက္ေတြမွာ ရႊံဗြက္အလိမ္းလိမ္းနဲ႔ ေပက်ံ ညစ္ပတ္ေနပါတယ္။
တိုုက္ခန္းထဲ ေရာက္တယ္ဆိုရင္ပဲ အပ္ခ်ည္ခ်ဴပ္ အဖာရာေတြျပည့္ေနတဲ့ သူမရဲ႕ ခပ္စုတ္စုတ္လြယ္အိတ္ေလး ထဲက ေသေသသပ္သပ္ထုပ္ထားတဲ့ အထုပ္ေလးတထုပ္ကို ဆြဲထုတ္ျပီးအေပါင္ဆိုင္ပုိင္ရွင္ရဲ႕လက္ထဲကို အပ္ လိုက္တယ္။
သူမဟာ အထုပ္ကို ယူစစ္ေဆးေနတဲ့ ဆိုင္ရွင္ကိုပဲ အေရာင္လက္ေနတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ မ်က္လုံး ေတြနဲ႔ စူးစူးစိုက္စုိက္ၾကည့္ေနပါတယ္။Type your summary here.
အထုပ္ထဲမွာ ပါလာတာကေတာ့ အေရာင္ခပ္မြဲမြဲ ပါတိတ္ထဘီေလးတထည္ျဖစ္ျပီး ဆိုင္ရွင္က အထည္ကို ေသေသခ်ာခ်ာ လွန္ေလွာ စစ္ေဆးေနတယ္။
“သုံးရာရမယ္”ဆိုတဲ့ အေပါင္ဆုိင္ရွင္ရဲ႕ စူးရွတဲ့အသံထြက္ေပၚလာတယ္ ဆိုရင္ပဲ ေက်ာင္းသူကေလးမရဲ႕ အေရာင္ေတာက္ တဲ့ မ်က္လုံးေတြက ေဖ်ာ့ေတာ့ႏြမ္းလ်သြားပါတယ္။
“အန္တီရယ္ ငါးရာေတာ့ေပးပါ။ သမီး ဒီေန႔ေက်ာင္းစာအုပ္ဖိုးသြင္းရမွာမို႔လို႔ပါ”ဆိုတဲ့ တိုးညင္းလွတဲ့အသံေလးက သနား စဖြယ္ ေပၚထြက္လာပါတယ္။ ဆိုင္ရွင္က ေက်ာင္းသူမေလးကို တခ်က္ စိုက္ၾကည့္လိုက္ျပီး အထည္ကို ၾကိဳးနဲ႔ ခ်ည္ေႏွာင္ ထုပ္ပိုးၿပီး စာရင္းသြင္းလိုက္ပါတယ္။
ခဏၾကာေတာ့မွ ဆုိင္ရွင္က ေငြငါးရာနဲ႔ အျဖဴေရာင္ေဘာက္ခ်ာေလးတခုကို ေက်ာင္းသူမိန္းကေလးဆီ သံဆန္ခါေတြ ကာရံထားတဲ့ အေပါက္ေလးထဲကေန လွမ္းေပးလိုက္ပါတယ္။
အဲဒီေနာက္မွာ ေက်ာင္းသူကေလးမဟာ ေငြငါးရာနဲ႔ ေဘာက္ခ်ာကို လြယ္အိတ္ထဲထည့္ျပီး ရႊင္လန္းတက္ၾကြ တဲ့ အသြင္ အျပင္နဲ႔ မိုးေပါက္ေလးေတြတဖြဲဖြဲက်ေနတဲ့ လမ္းမေပၚကို အမိုးအကာမပါဘဲ ေျပးထြက္သြားပါေတာ့တယ္။
ရတနာ အေပါင္ဆိုင္ထဲမွာေတာ့ ပစၥည္းေပါင္ျပီးေငြေခ်းဖို႔ ေရာက္ေနၾကတဲ့ အမ်ဳိးသား၊ အမ်ဳိးသမီးေတြက ေက်ာင္းသူ ေကာင္မေလးကို စိတ္မေကာင္းၾကီးစြာ လွမ္းေမွ်ာ္ၾကည့္ေနၾကပါတယ္။
သူတို႔ေတြအားလုံးရဲ႕မ်က္ႏွာမွာ ကေလးမကိုသနားစာနာတဲ့ အမူအရာေတြနဲ႔ ကူညီရုိင္းပင္းလိုတဲ့ အသြင္အျပင္ေတြ အထင္း သားေပၚလြင္ေနပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔ကိုယ္တိုင္လည္း ေက်ာင္းသူကေလးမေလးလိုပဲ စား၀တ္ ေနေရးနဲ႔ စီးပြားေရး အၾကပ္အတည္းေျဖရွင္းဖို႔အတြက္ အေပါင္ဆိုင္မွာေငြေခ်းမလို႔ ေရာက္ေနၾက သူေတြ ပါပဲ။
“နာဂစ္ မုန္တိုင္းတိုက္ျပီးတဲ့ ေနာက္ပိုင္း အ၀တ္အထည္နဲ႔ အိုးခြက္ပန္းကန္ေတြ အမ်ားဆုံးလာေပါင္ၾကတယ္။ အထူးသျဖင့္ အမ်ဳိးသမီးထဘီနဲ႔ ဒန္အိုးဒန္ခြက္ေတြကေတာ့ အမ်ားဆုံးလက္ခံရတဲ့ အေပါင္ပစၥည္းေတြပဲ”လို႔ လႈိင္သာယာျမိဳ႕နယ္က ပုဂၢလိကလိုင္စင္ရေငြေခ်းလုပ္ငန္း အေပါင္ဆိုင္ ပိုင္ရွင္တဦးက ေျပာပါတယ္။
နာဂစ္မုန္တုိင္း မတိုက္ခတ္မီကပင္ ရန္ကုန္ နယ္နမိတ္အတြင္းဖြင့္လွစ္ထားတဲ့ လိုင္စင္ရ ပုဂၢလိက ေငြေခ်း လုပ္ငန္းေတြမွာ ပစၥည္းလာေရာက္ေပါင္ႏွံသူေတြ အမ်ားအျပားရွိေနျပီး နာဂစ္မုန္တုိင္းတိုက္ျပီးတဲ့ ေနာက္ပုိင္းမွာ အေပါင္ဆိုင္ကိုလာေရာက္ တဲ့သူေတြ အလြန္ေပါမ်ားလာတယ္လို႔ အေပါင္ဆိုင္လုပ္ငန္းရွင္ေတြက ဆိုပါတယ္။
“အိမ္ေတြျပဳိ ၊ အလုပ္အကို္င္ေတာ္ေတာ္မ်ားလည္း ရပ္ကုန္ေတာ့ လူေတြက ေငြရဖို႔ အေပါင္ဆိုင္ေတြကို အားကိုး လာရ တယ္။ က်ေနာ့္ဆိုင္မွာ အရင္တုန္းက တေန႔ကို လူ ၆၀ နဲ႔ ၁၀၀ ၾကားေလာက္ပ်မ္းမွ်လာေပါင္တယ္။ နာဂစ္ မုန္တုိင္းေနာက္ ပုိင္း လာေပါင္တဲ့လူ အေရအတြက္ အရမ္းမ်ားလာတယ္”ဟု အင္းစိန္ျမိဳ႕နယ္ အင္းစိန္ ေစ်းအနီးရွိ အေပါင္ဆုိင္လုပ္ငန္းရွင္ တဦးက ဆုိပါတယ္။
နာဂစ္ မုန္တိုင္းေနာက္ပုိင္း အင္းစိန္ျမိဳ႕နယ္အတြင္းရွိ အေပါင္ဆိုင္ေတြမွာ ေန႔စဥ္လာေရာက္ေပါင္ႏွံတဲ့ လူဦးေရ ၂၀၀ နဲ႔ ၃၀၀ အၾကားရွိေနျပီး အမ်ားစုမွာ အ၀တ္အထည္ ၊ အိမ္သုံးလွ်ပ္စစ္ပစၥည္းမ်ား နဲ႔ မီးဖိုေခ်ာင္သုံး ပစၥည္း ေတြ ေပါင္ႏွံၾကတယ္လို႔ သိရပါတယ္။
“ပစၥည္းလာေပါင္ၾကတဲ့ လူေတြက တေန႔လုပ္တေန႔စား အေျခခံလူတန္းစားေတြ၊ ေအာက္ေျခအဆင့္ အစိုးရ ၀န္ထမ္းေတြ အမ်ားဆုံးလာၾကတယ္”လို႔ လႈိင္ျမိဳ႕နယ္မွ အေပါင္ဆိုင္ပိုင္ရွင္တဦးကလည္း ဆိုပါတယ္။
လႈိင္သာယာျမိဳ႕နယ္ရွိ အေပါင္ဆိုင္ေတြမွာလည္း လက္လုပ္လက္စား အေျခခံလူတန္းစားေတြ အမ်ားဆုံး လာ ေရာက္ေပါင္ ႏွံၾကျပီး ေန႔ခ်င္းျပန္ ပစၥည္းေတြေပါင္ႏွံေရြးယူမႈ မ်ားျပားေၾကာင္း လႈိင္သာယာအေပါင္ဆုိင္ ေတြရဲ႕ အေျပာအရသိရပါတယ္။
“မနက္ အလုပ္သြားခါနီး ဒန္အိုးဒန္ခြက္ေတြလာေပါင္ျပီး အလုပ္သြားလုပ္ဖို႔ လမ္းစရိတ္နဲ႔ မနက္စာ မုန္႔ေလး ဘာေလးစားဖို႔ စရိတ္ရွာတယ္။ ညေနအလုပ္ကျပန္လာတဲ့ အခါ မနက္က ေပါင္ထားတဲ့ ဒန္အိုးဒန္ခြက္ေတြကို အတိုးေရာ၊ အရင္းပါဆပ္ျပီး အိမ္မွာထမင္းဟင္းခ်က္ဖို႔ အိုးခြက္ ေတြျပန္ေရြးတယ္။ အဲလို ေန႔စဥ္ေပါင္ႏွံ လမ္း စရိတ္ရွာျပီးအလုပ္သြားတယ္”လို႔ လႈိင္သာယာ ၂၁ ရပ္ကြက္မွာေနထုိင္ျပီး ရန္ကုန္ျမဳိ႕တြင္း ေဆာက္လုပ္ေရး လုပ္ငန္းခြင္တခုမွာ အလုပ္လုပ္ေနတဲ့ ေန႔စားပန္းရံဆရာတဦးက ဆိုပါတယ္။
ေန႔စဥ္စား၀တ္ေနေရး အခက္အခဲေတြရွိေနျပီး လစာနဲ႔မလုံေလာက္တဲ့အတြက္ ၀န္ထမ္းမ်ားအေနနဲ႔လည္း ပစၥည္းေပါင္ ေငြေခ်းငွားၾကရျပီး လစာရရွိခ်ိန္ ျပန္လည္ေရြးလုိက္ လုပ္ရေၾကာင္း၊ အေပါင္ဆုိင္ေတြနဲ႔ကင္းရွင္းတဲ့ ၀န္ထမ္းရယ္လို႔ အင္မတန္ရွားတယ္လို႔ ဆိုၾကပါတယ္။
“လကုန္ျပီး ၁၂ ရက္ေလာက္ဆိုရင္ လက္ထဲမွာပိုက္ဆံျပတ္သြားျပီ။ တေန႔စာ တေန႔ စားဖို႔ အေပါင္ဆိုင္ေတြကို ေျပးရတယ္။ အရင္က ဌာနကေပးတဲ့ ဆန္၊ ဆီ ေတြရေတာ့ စားဖို႔ကို ရွိတာနဲ႔ ျဖစ္သလိုစားေတာ့ အေပါင္ဆိုင္ေတြ သိပ္သြားစရာမလိုဘူး။ ဒါေပမယ့္ အစိုးရလစာေတြ တုိးျမႇင့္ျပီးေနာက္ပိုင္းေတာ့ ဆန္၊ ဆီေတြ မရေတာ့တဲ့ အတြက္ အေပါင္ဆိုင္နဲ႔ ၀န္ထမ္းေတြ ထိေတြ႕လာရတယ္”လို႔ တပ္မေတာ္ခ်ည္မွ်င္နဲ႔ မုိးေရကာဖ်င္ ၀န္ထမ္း တဦးက ဆိုပါတယ္။
ရန္ကုန္ျမိဳ႕အတြင္း ေအာင္ျမင္ျဖစ္ထြန္းတဲ့ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းေတြမွာ အေပါင္ဆို္င္လုပ္ငန္းက တခုအပါအ၀င္ ျဖစ္တဲ့အတြက္ လုပ္ကိုင္လိုသူေပါမ်ားျပီး ႏွစ္စဥ္အေပါင္ဆုိင္ အေရအတြက္တိုးမ်ားလာတယ္လို႔ အေပါင္ဆိုင္ လုပ္ပိုင္ခြင့္လိုင္စင္ ခ်ေပးတဲ့ ရန္ကုန္ျမိဳ႕ေတာ္စည္ပင္သာယာေရးေကာ္မတီ အဆင့္ျမင့္ အရာရွိၾကီးတဦးက ေျပာျပတယ္။
သူ႔ အဆိုအရ ရန္ကုန္ျမိဳ႕မွာ၂၀၀၀-၂၀၀၁ ခုႏွစ္ ဘ႑ာေရးႏွစ္က အေပါင္ဆုိင္ ၁၃၇ ဆုိင္၊ ၂၀၀၁-၂၀၀၂ ခုႏွစ္ ဘ႑ာေရး ႏွစ္မွာ အေပါင္ဆုိင္ ၁၆၀ ၊၂၀၀၂-၂၀၀၃ ခုႏွစ္မွာ ၁၆၂ ဆိုင္၊ ၂၀၀၃-၂၀၀၄ ခုႏွစ္မွာ ၁၆၂ ဆိုင္၊၂၀၀၄-၂၀၀၅ ခုႏွစ္မွာ ၁၈၉ ဆိုင္၊၂၀၀၅-၂၀၀၆ ခုႏွစ္မွာ၂၁၄ ဆိုင္၊ ၂၀၀၆-၂၀၀၇ မွာ ၂၅၀ ဆိုင္၊ ၂၀၀၇-၂၀၀၈ မွာ ၂၅၅ ဆိုင္ ရွိျပီး အခု ၂၀၀၈-၂၀၀၉ ဘ႑ာေရးႏွစ္မွာ အေပါင္ဆိုင္ ၂၅၆ ဆိုင္ရွိေၾကာင္း သိရွိရ ပါတယ္။
အေပါင္ဆိုင္လိုင္စင္ရဖို႔ လုပ္ငန္းရွင္ေတြအျပိဳင္အဆိုင္ေလလံဆြဲတဲ့ေနရာမွာ စည္ပင္ကို လာဘ္ေငြထိုးရျပီး လာဘ္ေငြအမ်ား ဆုံးေပးႏုိင္တဲ့သူေတြသာ လိုင္စင္ရႏုိ္င္တယ္လို႔ အေပါင္ဆုိင္လုပ္ငန္းရွင္ေတြက ရွင္းျပတယ္။
(ဓာတ္ပံု - ေအာင္သက္ဝိုင္း/ဧရာဝတီ)
“ရန္ကုန္ဆင္ေျခဖုံးျမိဳ႕နယ္မွာ အေပါင္ဆုိင္ဖြင့္ဖို႔ လိုင္စင္ ေၾကး သိန္းငါးဆယ္ သြင္းရမယ္္ဆိုရင္ ေနာက္ထပ္ စည္ပင္ ကို လိုင္စင္ရဖို႔ သိန္း ၂၀ ေလာက္ လာဘ္ထုိးရတယ္။ အားလုံးေပါင္း လုိင္စင္ေၾကးအတြက္ခ်ည္းပဲ ေငြသိန္း ၇၀ ေလာက္ ကုန္တယ္”လို႔ လႈိင္သာယာျမိဳ႕နယ္မွ အေပါင္ဆိုင္ ပိုင္ရွင္ က ေျပာျပတယ္။
အေပါင္ဆိုင္လိုင္စင္ေၾကးမွာ ျမိဳ႕နယ္အလုိက္ကြာျခားမႈရွိျပီး ဆင္ေျခဖုံးျမိဳ႕နယ္ေတြရဲ႕ လုိင္စင္ေၾကးက အနည္းဆုံး သိန္း ငါးဆယ္ ရွိေၾကာင္း၊ ျမိဳ႕တြင္းမွာ လိုင္စင္ေၾကး အနည္းဆုံး သိန္း ရွစ္ဆယ္ရွိေၾကာင္း လုပ္ငန္းရွင္ ေတြရဲ႕ အဆို အရ သိရပါတယ္။
အေပါင္ဆိုင္တခုတည္ေထာင္ဖို႔အတြက္ သိန္း၂၀၀၀ ခန္႔ လိုအပ္ျပီး ရန္ကုန္ျမိဳ႕အေပါင္ဆုိင္အမ်ားစုမွာ စုေပါင္း ရွယ္ယာစနစ္နဲ႔ ဖြင့္လွစ္ၾကေၾကာင္း၊ တႏုိင္တပိုင္ လိုင္စင္ မေလွ်ာက္ဘဲ လုပ္ကိုင္ၾကတဲ့ တရားမ၀င္ အေပါင္ဆိုင္ အမ်ားအျပားလည္း ေပၚေပါက္ေနေၾကာင္း လုပ္ငန္းရွင္ေတြက ရွင္းျပပါတယ္။
“ရပ္ကြက္ေတြထဲမွာ ေငြလိုတဲ့သူေတြကို အေပါင္ပစၥည္းယူေငြေခ်းတဲ့ အေပါင္ဆိုင္ေလးေတြ အမ်ားၾကီး ရွိလာ တယ္။ သူတို႔ကေတာ့ လိုင္စင္မလိုဘဲ တႏုိင္တပိုင္လုပ္ၾကတာ။ အဲဒီဆိုင္ေလးေတြ မ်ားလာေတာ့ လိုင္စင္နဲ႔ လုပ္တဲ့ အေပါင္ဆုိင္ၾကီး ေတြ လုပ္ငန္းနည္းနည္း က်တာေပါ့”လိုု႔ သကၤန္းကၽြန္းျမိဳ႕နယ္မွ အေပါင္ဆုိင္ လုပ္ငန္းရွင္ တဦးကဆိုပါတယ္။ Type the rest of your post here.
ဒဂုံျမိဳ႕သစ္(အေရွ႕ပိုင္း) မိုးေကာင္းလမ္းထိပ္မွာရွိတဲ့ ရတနာ ပုဂၢလိကလိုင္စင္ရ ေငြေခ်းလုပ္ငန္းဆိုျပီး ဆိုင္းဘုတ္တပ္ထား တဲ့ တိုက္ခန္းအတြင္းကို အျဖဴေရာင္ေပ်ာက္ျပီး သံေခ်းေရာင္ေပါက္ေနတဲ့ အထက္တန္း ေက်ာင္းတံဆိပ္ပါ အက်ႌနဲ႔ အစိမ္း ေရာင္မရွိေတာ့ဘဲ မြဲေျခာက္ေျခာက္ လုံခ်ည္စိမ္းကို ၀တ္ဆင္ထားတဲ့ အသက္ ၁၃ ႏွစ္အရြယ္ ေက်ာင္းသူေလးတဦး ၀င္လာပါတယ္။
ဆယ္ေက်ာ္သက္အရြယ္ျဖစ္ေပမယ့္ သူမရဲ႕မ်က္ႏွာေလးက အရြယ္နဲ႔မလိုက္ေအာင္ အိုစာညႇိဳးႏြမ္းလြန္းလွတယ္။ သူမ ကိုယ္ခႏၶာက ၾကဳံလွီေသးေကြးလြန္းလွျပီး နီက်င္က်င္အသားေရနဲ႔ ေျခေထာက္ေတြမွာ ရႊံဗြက္အလိမ္းလိမ္းနဲ႔ ေပက်ံ ညစ္ပတ္ေနပါတယ္။
တိုုက္ခန္းထဲ ေရာက္တယ္ဆိုရင္ပဲ အပ္ခ်ည္ခ်ဴပ္ အဖာရာေတြျပည့္ေနတဲ့ သူမရဲ႕ ခပ္စုတ္စုတ္လြယ္အိတ္ေလး ထဲက ေသေသသပ္သပ္ထုပ္ထားတဲ့ အထုပ္ေလးတထုပ္ကို ဆြဲထုတ္ျပီးအေပါင္ဆိုင္ပုိင္ရွင္ရဲ႕လက္ထဲကို အပ္ လိုက္တယ္။
သူမဟာ အထုပ္ကို ယူစစ္ေဆးေနတဲ့ ဆိုင္ရွင္ကိုပဲ အေရာင္လက္ေနတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ မ်က္လုံး ေတြနဲ႔ စူးစူးစိုက္စုိက္ၾကည့္ေနပါတယ္။Type your summary here.
အထုပ္ထဲမွာ ပါလာတာကေတာ့ အေရာင္ခပ္မြဲမြဲ ပါတိတ္ထဘီေလးတထည္ျဖစ္ျပီး ဆိုင္ရွင္က အထည္ကို ေသေသခ်ာခ်ာ လွန္ေလွာ စစ္ေဆးေနတယ္။
“သုံးရာရမယ္”ဆိုတဲ့ အေပါင္ဆုိင္ရွင္ရဲ႕ စူးရွတဲ့အသံထြက္ေပၚလာတယ္ ဆိုရင္ပဲ ေက်ာင္းသူကေလးမရဲ႕ အေရာင္ေတာက္ တဲ့ မ်က္လုံးေတြက ေဖ်ာ့ေတာ့ႏြမ္းလ်သြားပါတယ္။
“အန္တီရယ္ ငါးရာေတာ့ေပးပါ။ သမီး ဒီေန႔ေက်ာင္းစာအုပ္ဖိုးသြင္းရမွာမို႔လို႔ပါ”ဆိုတဲ့ တိုးညင္းလွတဲ့အသံေလးက သနား စဖြယ္ ေပၚထြက္လာပါတယ္။ ဆိုင္ရွင္က ေက်ာင္းသူမေလးကို တခ်က္ စိုက္ၾကည့္လိုက္ျပီး အထည္ကို ၾကိဳးနဲ႔ ခ်ည္ေႏွာင္ ထုပ္ပိုးၿပီး စာရင္းသြင္းလိုက္ပါတယ္။
ခဏၾကာေတာ့မွ ဆုိင္ရွင္က ေငြငါးရာနဲ႔ အျဖဴေရာင္ေဘာက္ခ်ာေလးတခုကို ေက်ာင္းသူမိန္းကေလးဆီ သံဆန္ခါေတြ ကာရံထားတဲ့ အေပါက္ေလးထဲကေန လွမ္းေပးလိုက္ပါတယ္။
အဲဒီေနာက္မွာ ေက်ာင္းသူကေလးမဟာ ေငြငါးရာနဲ႔ ေဘာက္ခ်ာကို လြယ္အိတ္ထဲထည့္ျပီး ရႊင္လန္းတက္ၾကြ တဲ့ အသြင္ အျပင္နဲ႔ မိုးေပါက္ေလးေတြတဖြဲဖြဲက်ေနတဲ့ လမ္းမေပၚကို အမိုးအကာမပါဘဲ ေျပးထြက္သြားပါေတာ့တယ္။
ရတနာ အေပါင္ဆိုင္ထဲမွာေတာ့ ပစၥည္းေပါင္ျပီးေငြေခ်းဖို႔ ေရာက္ေနၾကတဲ့ အမ်ဳိးသား၊ အမ်ဳိးသမီးေတြက ေက်ာင္းသူ ေကာင္မေလးကို စိတ္မေကာင္းၾကီးစြာ လွမ္းေမွ်ာ္ၾကည့္ေနၾကပါတယ္။
သူတို႔ေတြအားလုံးရဲ႕မ်က္ႏွာမွာ ကေလးမကိုသနားစာနာတဲ့ အမူအရာေတြနဲ႔ ကူညီရုိင္းပင္းလိုတဲ့ အသြင္အျပင္ေတြ အထင္း သားေပၚလြင္ေနပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔ကိုယ္တိုင္လည္း ေက်ာင္းသူကေလးမေလးလိုပဲ စား၀တ္ ေနေရးနဲ႔ စီးပြားေရး အၾကပ္အတည္းေျဖရွင္းဖို႔အတြက္ အေပါင္ဆိုင္မွာေငြေခ်းမလို႔ ေရာက္ေနၾက သူေတြ ပါပဲ။
“နာဂစ္ မုန္တိုင္းတိုက္ျပီးတဲ့ ေနာက္ပိုင္း အ၀တ္အထည္နဲ႔ အိုးခြက္ပန္းကန္ေတြ အမ်ားဆုံးလာေပါင္ၾကတယ္။ အထူးသျဖင့္ အမ်ဳိးသမီးထဘီနဲ႔ ဒန္အိုးဒန္ခြက္ေတြကေတာ့ အမ်ားဆုံးလက္ခံရတဲ့ အေပါင္ပစၥည္းေတြပဲ”လို႔ လႈိင္သာယာျမိဳ႕နယ္က ပုဂၢလိကလိုင္စင္ရေငြေခ်းလုပ္ငန္း အေပါင္ဆိုင္ ပိုင္ရွင္တဦးက ေျပာပါတယ္။
နာဂစ္မုန္တုိင္း မတိုက္ခတ္မီကပင္ ရန္ကုန္ နယ္နမိတ္အတြင္းဖြင့္လွစ္ထားတဲ့ လိုင္စင္ရ ပုဂၢလိက ေငြေခ်း လုပ္ငန္းေတြမွာ ပစၥည္းလာေရာက္ေပါင္ႏွံသူေတြ အမ်ားအျပားရွိေနျပီး နာဂစ္မုန္တုိင္းတိုက္ျပီးတဲ့ ေနာက္ပုိင္းမွာ အေပါင္ဆိုင္ကိုလာေရာက္ တဲ့သူေတြ အလြန္ေပါမ်ားလာတယ္လို႔ အေပါင္ဆိုင္လုပ္ငန္းရွင္ေတြက ဆိုပါတယ္။
“အိမ္ေတြျပဳိ ၊ အလုပ္အကို္င္ေတာ္ေတာ္မ်ားလည္း ရပ္ကုန္ေတာ့ လူေတြက ေငြရဖို႔ အေပါင္ဆိုင္ေတြကို အားကိုး လာရ တယ္။ က်ေနာ့္ဆိုင္မွာ အရင္တုန္းက တေန႔ကို လူ ၆၀ နဲ႔ ၁၀၀ ၾကားေလာက္ပ်မ္းမွ်လာေပါင္တယ္။ နာဂစ္ မုန္တုိင္းေနာက္ ပုိင္း လာေပါင္တဲ့လူ အေရအတြက္ အရမ္းမ်ားလာတယ္”ဟု အင္းစိန္ျမိဳ႕နယ္ အင္းစိန္ ေစ်းအနီးရွိ အေပါင္ဆုိင္လုပ္ငန္းရွင္ တဦးက ဆုိပါတယ္။
နာဂစ္ မုန္တိုင္းေနာက္ပုိင္း အင္းစိန္ျမိဳ႕နယ္အတြင္းရွိ အေပါင္ဆိုင္ေတြမွာ ေန႔စဥ္လာေရာက္ေပါင္ႏွံတဲ့ လူဦးေရ ၂၀၀ နဲ႔ ၃၀၀ အၾကားရွိေနျပီး အမ်ားစုမွာ အ၀တ္အထည္ ၊ အိမ္သုံးလွ်ပ္စစ္ပစၥည္းမ်ား နဲ႔ မီးဖိုေခ်ာင္သုံး ပစၥည္း ေတြ ေပါင္ႏွံၾကတယ္လို႔ သိရပါတယ္။
“ပစၥည္းလာေပါင္ၾကတဲ့ လူေတြက တေန႔လုပ္တေန႔စား အေျခခံလူတန္းစားေတြ၊ ေအာက္ေျခအဆင့္ အစိုးရ ၀န္ထမ္းေတြ အမ်ားဆုံးလာၾကတယ္”လို႔ လႈိင္ျမိဳ႕နယ္မွ အေပါင္ဆိုင္ပိုင္ရွင္တဦးကလည္း ဆိုပါတယ္။
လႈိင္သာယာျမိဳ႕နယ္ရွိ အေပါင္ဆိုင္ေတြမွာလည္း လက္လုပ္လက္စား အေျခခံလူတန္းစားေတြ အမ်ားဆုံး လာ ေရာက္ေပါင္ ႏွံၾကျပီး ေန႔ခ်င္းျပန္ ပစၥည္းေတြေပါင္ႏွံေရြးယူမႈ မ်ားျပားေၾကာင္း လႈိင္သာယာအေပါင္ဆုိင္ ေတြရဲ႕ အေျပာအရသိရပါတယ္။
“မနက္ အလုပ္သြားခါနီး ဒန္အိုးဒန္ခြက္ေတြလာေပါင္ျပီး အလုပ္သြားလုပ္ဖို႔ လမ္းစရိတ္နဲ႔ မနက္စာ မုန္႔ေလး ဘာေလးစားဖို႔ စရိတ္ရွာတယ္။ ညေနအလုပ္ကျပန္လာတဲ့ အခါ မနက္က ေပါင္ထားတဲ့ ဒန္အိုးဒန္ခြက္ေတြကို အတိုးေရာ၊ အရင္းပါဆပ္ျပီး အိမ္မွာထမင္းဟင္းခ်က္ဖို႔ အိုးခြက္ ေတြျပန္ေရြးတယ္။ အဲလို ေန႔စဥ္ေပါင္ႏွံ လမ္း စရိတ္ရွာျပီးအလုပ္သြားတယ္”လို႔ လႈိင္သာယာ ၂၁ ရပ္ကြက္မွာေနထုိင္ျပီး ရန္ကုန္ျမဳိ႕တြင္း ေဆာက္လုပ္ေရး လုပ္ငန္းခြင္တခုမွာ အလုပ္လုပ္ေနတဲ့ ေန႔စားပန္းရံဆရာတဦးက ဆိုပါတယ္။
ေန႔စဥ္စား၀တ္ေနေရး အခက္အခဲေတြရွိေနျပီး လစာနဲ႔မလုံေလာက္တဲ့အတြက္ ၀န္ထမ္းမ်ားအေနနဲ႔လည္း ပစၥည္းေပါင္ ေငြေခ်းငွားၾကရျပီး လစာရရွိခ်ိန္ ျပန္လည္ေရြးလုိက္ လုပ္ရေၾကာင္း၊ အေပါင္ဆုိင္ေတြနဲ႔ကင္းရွင္းတဲ့ ၀န္ထမ္းရယ္လို႔ အင္မတန္ရွားတယ္လို႔ ဆိုၾကပါတယ္။
“လကုန္ျပီး ၁၂ ရက္ေလာက္ဆိုရင္ လက္ထဲမွာပိုက္ဆံျပတ္သြားျပီ။ တေန႔စာ တေန႔ စားဖို႔ အေပါင္ဆိုင္ေတြကို ေျပးရတယ္။ အရင္က ဌာနကေပးတဲ့ ဆန္၊ ဆီ ေတြရေတာ့ စားဖို႔ကို ရွိတာနဲ႔ ျဖစ္သလိုစားေတာ့ အေပါင္ဆိုင္ေတြ သိပ္သြားစရာမလိုဘူး။ ဒါေပမယ့္ အစိုးရလစာေတြ တုိးျမႇင့္ျပီးေနာက္ပိုင္းေတာ့ ဆန္၊ ဆီေတြ မရေတာ့တဲ့ အတြက္ အေပါင္ဆိုင္နဲ႔ ၀န္ထမ္းေတြ ထိေတြ႕လာရတယ္”လို႔ တပ္မေတာ္ခ်ည္မွ်င္နဲ႔ မုိးေရကာဖ်င္ ၀န္ထမ္း တဦးက ဆိုပါတယ္။
ရန္ကုန္ျမိဳ႕အတြင္း ေအာင္ျမင္ျဖစ္ထြန္းတဲ့ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းေတြမွာ အေပါင္ဆို္င္လုပ္ငန္းက တခုအပါအ၀င္ ျဖစ္တဲ့အတြက္ လုပ္ကိုင္လိုသူေပါမ်ားျပီး ႏွစ္စဥ္အေပါင္ဆုိင္ အေရအတြက္တိုးမ်ားလာတယ္လို႔ အေပါင္ဆိုင္ လုပ္ပိုင္ခြင့္လိုင္စင္ ခ်ေပးတဲ့ ရန္ကုန္ျမိဳ႕ေတာ္စည္ပင္သာယာေရးေကာ္မတီ အဆင့္ျမင့္ အရာရွိၾကီးတဦးက ေျပာျပတယ္။
သူ႔ အဆိုအရ ရန္ကုန္ျမိဳ႕မွာ၂၀၀၀-၂၀၀၁ ခုႏွစ္ ဘ႑ာေရးႏွစ္က အေပါင္ဆုိင္ ၁၃၇ ဆုိင္၊ ၂၀၀၁-၂၀၀၂ ခုႏွစ္ ဘ႑ာေရး ႏွစ္မွာ အေပါင္ဆုိင္ ၁၆၀ ၊၂၀၀၂-၂၀၀၃ ခုႏွစ္မွာ ၁၆၂ ဆိုင္၊ ၂၀၀၃-၂၀၀၄ ခုႏွစ္မွာ ၁၆၂ ဆိုင္၊၂၀၀၄-၂၀၀၅ ခုႏွစ္မွာ ၁၈၉ ဆိုင္၊၂၀၀၅-၂၀၀၆ ခုႏွစ္မွာ၂၁၄ ဆိုင္၊ ၂၀၀၆-၂၀၀၇ မွာ ၂၅၀ ဆိုင္၊ ၂၀၀၇-၂၀၀၈ မွာ ၂၅၅ ဆိုင္ ရွိျပီး အခု ၂၀၀၈-၂၀၀၉ ဘ႑ာေရးႏွစ္မွာ အေပါင္ဆိုင္ ၂၅၆ ဆိုင္ရွိေၾကာင္း သိရွိရ ပါတယ္။
အေပါင္ဆိုင္လိုင္စင္ရဖို႔ လုပ္ငန္းရွင္ေတြအျပိဳင္အဆိုင္ေလလံဆြဲတဲ့ေနရာမွာ စည္ပင္ကို လာဘ္ေငြထိုးရျပီး လာဘ္ေငြအမ်ား ဆုံးေပးႏုိင္တဲ့သူေတြသာ လိုင္စင္ရႏုိ္င္တယ္လို႔ အေပါင္ဆုိင္လုပ္ငန္းရွင္ေတြက ရွင္းျပတယ္။
(ဓာတ္ပံု - ေအာင္သက္ဝိုင္း/ဧရာဝတီ)
“ရန္ကုန္ဆင္ေျခဖုံးျမိဳ႕နယ္မွာ အေပါင္ဆုိင္ဖြင့္ဖို႔ လိုင္စင္ ေၾကး သိန္းငါးဆယ္ သြင္းရမယ္္ဆိုရင္ ေနာက္ထပ္ စည္ပင္ ကို လိုင္စင္ရဖို႔ သိန္း ၂၀ ေလာက္ လာဘ္ထုိးရတယ္။ အားလုံးေပါင္း လုိင္စင္ေၾကးအတြက္ခ်ည္းပဲ ေငြသိန္း ၇၀ ေလာက္ ကုန္တယ္”လို႔ လႈိင္သာယာျမိဳ႕နယ္မွ အေပါင္ဆိုင္ ပိုင္ရွင္ က ေျပာျပတယ္။
အေပါင္ဆိုင္လိုင္စင္ေၾကးမွာ ျမိဳ႕နယ္အလုိက္ကြာျခားမႈရွိျပီး ဆင္ေျခဖုံးျမိဳ႕နယ္ေတြရဲ႕ လုိင္စင္ေၾကးက အနည္းဆုံး သိန္း ငါးဆယ္ ရွိေၾကာင္း၊ ျမိဳ႕တြင္းမွာ လိုင္စင္ေၾကး အနည္းဆုံး သိန္း ရွစ္ဆယ္ရွိေၾကာင္း လုပ္ငန္းရွင္ ေတြရဲ႕ အဆို အရ သိရပါတယ္။
အေပါင္ဆိုင္တခုတည္ေထာင္ဖို႔အတြက္ သိန္း၂၀၀၀ ခန္႔ လိုအပ္ျပီး ရန္ကုန္ျမိဳ႕အေပါင္ဆုိင္အမ်ားစုမွာ စုေပါင္း ရွယ္ယာစနစ္နဲ႔ ဖြင့္လွစ္ၾကေၾကာင္း၊ တႏုိင္တပိုင္ လိုင္စင္ မေလွ်ာက္ဘဲ လုပ္ကိုင္ၾကတဲ့ တရားမ၀င္ အေပါင္ဆိုင္ အမ်ားအျပားလည္း ေပၚေပါက္ေနေၾကာင္း လုပ္ငန္းရွင္ေတြက ရွင္းျပပါတယ္။
“ရပ္ကြက္ေတြထဲမွာ ေငြလိုတဲ့သူေတြကို အေပါင္ပစၥည္းယူေငြေခ်းတဲ့ အေပါင္ဆိုင္ေလးေတြ အမ်ားၾကီး ရွိလာ တယ္။ သူတို႔ကေတာ့ လိုင္စင္မလိုဘဲ တႏုိင္တပိုင္လုပ္ၾကတာ။ အဲဒီဆိုင္ေလးေတြ မ်ားလာေတာ့ လိုင္စင္နဲ႔ လုပ္တဲ့ အေပါင္ဆုိင္ၾကီး ေတြ လုပ္ငန္းနည္းနည္း က်တာေပါ့”လိုု႔ သကၤန္းကၽြန္းျမိဳ႕နယ္မွ အေပါင္ဆုိင္ လုပ္ငန္းရွင္ တဦးကဆိုပါတယ္။ Type the rest of your post here.
Monday, June 16, 2008
နာဂစ္
ေရႊဘိုသား ဘေလာ႔ မွ ကူးယူေဖာ္ျပသည္။
က်ဳပ္နာမည္က ဖိုးေတ။ က်ဳပ္တို ့ ေနတဲ့ ရြာနာမည္က ျပင္စလူရြာတဲ့ အရင္ကေတာ့ လပြတၱာျမိဳ ့နယ္ထဲက ရြာငယ္ေလးေပါ့။
အခုဒီဘက္ႏွစ္ေတြမွာ က်ဳပ္တို ့ရြာက စပါးက လဲ လြတ္ျဖစ္ ေရလုပ္ငန္းကလဲ လြတ္ေကာင္းဆိုေတာ့ ျမိဳ ့နယ္ အဆင့္ျဖစ္တယ္ဆိုလာ ဘာဆိုလား ဒါေတြေတာ့ က်ဳပ္သိပ္နားမလည္ပါဘူး။
က်ဳပ္ကို တိုင္းကလဲ အခ်ိန္႐ွိလယ္ထဲ ဆင္းလိုက္၊ ဆားကြင္းသြားလိုက္၊ အစုယူျပီး အငွားခ်ထားတဲ့ ငါးဖမ္းေလွေေတြ ဆီက ေငြသြားေကာက္ လိုက္စာရင္း႐ွင္းလိုက္။ ပိုတဲ့ အခ်ိန္ေလး မွာ က်ဳပ္မိသားစု နဲ ့ ေနလိုက္နဲ ့ ရပ္ေရး႐ြာေရး လဲ သိပ္မသိပါဘူး။
အေပၚျဖဴ ေအာက္စိမ္းဝတ္ျပီး တိုက္ပံုတကားကား နဲ ့ ေက်ာင္းဆရာ ဂိုက္စေဘာက္ဖမ္းေနတဲ့ ကိုစိန္သန္းတို ့ လူစုေတြနဲ ့မပတ္သက္ခ်င္တာလဲ ပါ တာေပါ့ဗ်ာ။ တကယ္ေတာ့ က်ဳပ္ေရာ က်ဳပ္မိန္းမ မိေအးေရာ ဒီရြာဇာတိေတာ့မဟုတ္ပါဘူး။
က်ဳပ္က အညာက မေကြးတိုင္းထဲက ဆီမီခံုဆိုတဲ့ ႐ြာက။ က်ဳပ္ မိန္မ ကေတာ့ ဘယ္မယ္ေမြးတယ္ ရယ္ မသိဘူး။ ေမးလဲ ေမးမၾကည့္ဖူးပါဘူးေသခ်ာ။
က်ဳပ္တို ့ေတြ ့တာကေတာ့ ဧရာဝတီတိုင္း ေရတပ္စခန္း ႒ာနခ်ဳပ္မွာ ။ အဲဒီတုန္းက သူက ဆရာၾကီးသမီး ၊ က်ဳပ္က ၁၀ တန္းႏွစ္ခါက် လို ့ အိမ္ကထြက္ေျပးလာျပီး လုပ္စရာမ႐ွိလို ့ စစ္ထဲလိုက္ခဲ့တဲ့ ရဲေဘာ္ အသစ္စက္စက္။
႐ုပ္႐ွင္ ေတြ ျပဇာတ္ေတြ ထဲကလိုေတာ့လဲ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒီလိုပဲ ႏႈတ္ခမ္းပဲျခင္း မီးမႈတ္ခဲ့တာ ဆိုပါ ေတာ့။ သူအထြာနဲ ့သူေတာ့ရင္ခုန္ဖို ့ေကာင္းတဲ့၊ ၾကည္ႏူးဖို ့ေကာင္းတဲ့ ျပႆနာေလး ေတြ မကင္းခဲ့ပါဘူး။
အဲဒီတုန္း က က်ဳပ္မိန္းမ ျဖစ္မဲ့ မိေအးက ဥပေဒ အေဝးသင္ ပထမႏွစ္။ က်ဳပ္ေယာကၡမေတြ အေနနဲ ့ကလဲ အခ်ိန္တန္ ဘြဲေလးဘာေလးရ ျပီးေတာ့ အရာ႐ွိ တစ္ေယာက္နဲ ့ေပးစားဆိုတဲ့ အိမ္မက္ေတြ ႐ွိတာေပါ။
က်ဳပ္က ဆရာၾကီးကို ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေျပာပါတယ္။ က်ဳပ္ဆယ္တန္းေအာင္ေအာင္ေျဖမယ္ စစ္သက္ျပည့္တာနဲ ့ဗိုလ္သင္တန္း တက္ခြင့္ရေအာင္ လုပ္ပါ့မယ္ ဆိုတာမ်ိဳးေတြ ဘယ္ေလာက္ေျပာေျပာ ေဆာက္ျဖစ္မွ ေက်ာင္းဒါယကာ ျဖစ္မဲ့ က်ဳပ္ နဲ ့ဘယ္သေဘာတူမလဲ ။
ေနာက္ဆံုးေတာ့လဲ က်ဳပ္မိန္းမ မိေအး က ေခါင္းမာမာ နဲ ့ ဖိုးေတ နဲ ့မေပးစားရင္ ေက်ာင္းဆက္မတတ္ပဲ ခရစ္ယန္ သီလ႐ွင္ အျပီးလုပ္ေတာ့ မယ္ ဆိုတဲ့ စကား ေတြ ေနာက္မွာ မွ လက္ထပ္ခြင္တင္ ျပီး အိမ္ေထာင္သည္ ဘဝ ေရာက္ခဲ့ရတယ္ ဆိုပါေတာ့။
အစေတာ့ တပ္ကေပးတဲ့ အိမ္ေထာင္သည္လိုင္း မွာေန၊ တပ္ကေပးတဲ့ ရိကၡာစား ၊ တပ္ကေပး တဲ့ လစာသံုးရင္း ေနလာတာ သမင္ေမြးရင္က်ားစားရင္ ဆိုသလိုပါပဲ။ စုမိေဆာင္းမိလဲ မ႐ွိ။ က်ဳပ္လဲ ဆယ္တန္း ျပန္မေျဖႏိုင္၊ က်ဳပ္မိန္းမလဲ ေက်ာင္းဆက္မတတ္ႏိုင္ ျဖစ္လာပါေလေရာ။
ေနာက္ဆံုးေတာ့ ဘာသာျခားေတြ နဲ ့ယူျပီး ရာထူးေတာ္ေတာ္နဲ ့မတတ္ေနရာေတာ္ေတာ္နဲ ့ မရတဲ့ အရာ႐ွိေတြ ကိုၾကည့္ျပီး ေသြးလန္ ့လာတာကတစ္ေၾကာင္း၊ က်ဳပ္ကိုတိုင္ အၾကံအဖန္ မလုပ္တတ္တာ ကတစ္ေၾကာင္း၊
ကိုယ္နဲ ့႐ြယ္တူ အရာ႐ွိကန္ေတာ္ေတြ ၊ ဆရာၾကီး ကေတာ္ ေတြ သားသမီးေတြနဲ ့ယွဥ္ရင္ က်ဳပ္မိန္းမ မ်က္ႏွာငယ္တာက တစ္ေၾကာင္း ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းေၾကာင္း ေတြ ေၾကာင့္ ေဆးပင္စင္ ( တပ္ထဲမွာေတာ့ အ႐ူးလက္မွတ္ေခၚတာေပါ့) ရေအာင္ အၾကံအဖန္ လုပ္ျပီး ထြက္ခဲ့တယ္။
တပ္ထဲက ထြက္ျပီးခါစေတာ့ ပင္စင္ရတဲ့ ဆုေၾကးေငြေလး နဲ ့ လင္ကိုမယား ႏွစ္ေယာက္ ပုသိမ္ျမိဳ ့ေပၚမွာအိမ္ေလး တစ္လံုးငွားေန။ က်ဳပ္ကလဲ ႐ြာအနီးအနား မွာ စပါးပြဲစားလုပ္၊ ဆားပြဲစား လုပ္ရင္း နဲ ့ ေနလာလိုက္တာ က်ဳပ္မိန္မ ဘြဲ ့ရတဲ့ အထိဆိုပါေတာ့။ မိန္းမဘြဲရ ျပီးလို ့ ေ႐ွ ့ေနလုပ္စားဖို ့ကလဲ ခ်ိန္ဘာဆင္ဖို ့ဆရာေမြးဆရာ ပိုက္ဆံကလဲ မ႐ွိ။
ေနာက္ ဒိုင္ေတြ ပြဲ႐ံုေတြကလဲ ႐ြာေတြ အထိဆင္းေကာက္ေတာ့ က်ဳပ္တို ့လို ပြဲစားေတြမယ္ ေနာက္ပိုင္း သိပ္အလုပ္မျဖစ္ေတာ့ဘူး ။
မိေအး ေနာက္ဆံုးႏွစ္တက္ေနတုန္း ကေတာင္ ပိုက္ဆံျပတ္လို ့ ပုသိမ္သေဘၤာဆိပ္မွာ ညဘက္ ပုတ္ျပတ္နဲ ့ကုန္တင္ကုန္ခ် သြားလုပ္ရတာ အၾကိမ္ၾကိမ္။
အဲဒီကေန ငါ့ဝမ္းပူ ဆာမေနသာဆိုတဲ့ အတိုင္း တျခားပြဲစား အေပါင္းအသင္း ေတြ ကတဆင့္ ခ်ဲ လက္ခြဲေရာင္းတဲ့ အလုပ္ကို လုပ္တဲ့အထိေရာက္ေရာ။ အဲဒီအလုပ္က အဆင္လဲ ေျပပါတယ္။
ေငြလဲ ဝင္တယ္။ ဒါေပမဲ့ ေတြ ့သမွ် လူဆရာေခၚရ ။ ဟိုလူေၾကာက္ရ ဒီလူေၾကာက္ရနဲ ့ စိတ္ပ်က္ဖို ့ေတာင္ အလြန္ေကာင္းတာ ကလား။
ေနာက္ဆံုး မိေအး ဘြဲဝတ္႐ံုၾကီး တစ္ကားကား နဲ ့ ဘြဲတက္ယူတဲ့ ေန ့ျပီးေတာ့ ေနာက္ေန ့ထင္တာပဲ က်ဳပ္တို ့ လင္မယား ႏွစ္ေယာက္ ႐ွိသမွ်ေလး ပိုက္ျပီး ေရၾကည္ရာ မ်က္နုရာမွာ လယ္ေလးေခ်ာင္းေလး ရသေလာက္ဝယ္ ျပီး လုပ္ဖို ့ ေနာက္ အသက္သိပ္မရခင္ ကေလးယူဖို ့တိုင္ပင္ ျပီးတဲ့ေနာက္ ပြဲစားလုပ္တုန္း က အဆက္အသြယ္ေတြ နဲ ့ အခုေနတဲ့ ျပင္စလူ ဆိုတဲ့ ႐ြာေလး ကို ေရာက္လာ တာ အခု ဆို သမီးက ၁၀ ႏွစ္ သားအငယ္ေလး က ၈ ႏွစ္ ဆိုေတာ့ ၁၂ မိုးေလာက္ ႐ွိထင္ပါ့။
ဒီ႐ြာေျပာင္း ခါစတုန္း ကမ်ားေျပာပါတယ္။ က်ဳပ္ကေတာ့ ေတာသားဆိုေတာ့ ကိုယ္တတ္ႏိုင္ တဲ့ လယ္ေလး ႏွစ္ဧက ေလာက္ေပၚ အငွားကြ်ဲ နဲ ့လုပ္ေနရတာကို ေပ်ာ္လို ့။
က်ဳပ္မိန္းမ မိေအး ကေတာ့ နည္းနည္းမ်က္ႏွာ ပ်က္ခ်င္တာေပါ့။ ဒီလို နဲ ့ က်ဳပ္ ရဲ ့မိသားစုကို ေကာင္းေကာင္း ထားခ်င္တဲ့ စိတ္နဲ ့ တြန္းလုပ္တာ ႏွစ္မိုးေလာက္ေန ေတာ့ ကြ်ဲ အပိုင္ျဖစ္လာ တယ္။
လယ္လဲ ၅ ဧက ျဖစ္လာတယ္။ ေနာက္ အဲဒီႏွစ္ပဲ သမီးေလး ကိုယ္ဝန္လဲ ရလာတယ္။ မိန္းမက သားဖြားဆရာမနဲ ့ပဲေမြးမယ္လို ့ေျပာေပမဲ့ က်ဳပ္ ကစိုးရိမ္လို ့ပုသိမ္ျမိဳ ့က သားဖြားမီးယပ္ ဆရာဝန္မၾကီး နဲ ့ေသခ်ာက်က်နန ေမြးခဲ့တာပါ။
အဲဒီ ေနာက္ပိုင္း သားေလး ေမြး လာ ျပီးေတာ့ စီးပြားေတြ တရိပ္ရိပ္တက္လာတယ္ ဆိုပါေတာ့။ အခုေတာ့ က်ဳပ္မိန္း မ ဦးစီလုပ္ေနတဲ့ ဆားကြင္းေတြ ရယ္ က်ဳပ္ေထာင္ထား တဲ့ ငါးဖမ္းေလွေတြ ရယ္၊ က်ဳပ္လယ္ေတြ ရယ္နဲ ့ ဒီ႐ြာမွာေတာ့ သူေ႒းစာရင္ေပါက္ဆိုပါေတာ့။ ရြာခံလူေတြ ကလဲ က်ဳပ္တို ့မိသားစုကို ခ်စ္ၾကပါတယ္။
က်ဳပ္မိန္းမ သေဘာေကာင္းတာ အလႈအတန္း မွာ မေႏွးတာ ရယ္ ဘြဲရပညာတတ္႐ွားတာရယ္ ေပါင္းေတာ့ က်ဳပ္တို ့မိသားစုက ဒီ႐ြာမွာေတာ့ ႐ြာ့မ်က္ႏွာဖုံးမိသာစု ဆိုရင္မမွားဘူးေပါ့ေလ။
တစ္ခု ရယ္ရတာက က်ဳပ္တို ့အိမ္မွာ ကိစၥတစ္ခု နဲ ့ဧည့္သည္ေတြ လာျပီး ေနာက္ဆံုး က်ဳပ္တို ့စီးပြားတတ္တဲ့ အေၾကာင္း ကို ေရာက္သြားတဲ့ အခါတိုင္း က်ဳပ္မိန္းမ နဲ ့ေျပာရင္ ဘုရားသၡင္အလုိေတာ္အတိုင္းေပါ့ မေအး ရယ္လို ့ေျပာတတ္ ျပီး က်ဳပ္ နဲ ့ဆိုရင္ေတာ့ ကံကံ၏ အက်ိဳးေပါ့ ကိုဖိုးေတ ရာလို ့ေျပာတတ္တဲ့ ဓေလ့ ဒီ႐ြာက က်ဳပ္တို ့မိသားစု နဲ ့ရင္းႏွီးတဲ့ လူေတြမွာ ႐ွိတတ္တာပါပဲ။ဒီႏွစ္ေတာ့ က်ဳပ္ သားေလးကို ႐ွင္ျပဳျပီး၊ က်ဳပ္သမီးေလးကို နားသမဲ့ ႏွစ္မို ့လား မသိပါဘူး။
အလုပ္တိုင္းက အရင္ႏွစ္ကထက္ပို ျပီးေငြဝင္တာမွ ကေလးေတြထိန္းဖို ့ေခၚထားတဲ့ က်ဳပ္ မိန္းမဘက္က တူမေတာ္တဲ့ကေလးမေလးကိုေတာင္ နားဆြဲေလး လုပ္ေပးထားေသးတယ္။ က်ဳပ္မိန္းမ မ်ိဳးခ်စ္စိတ္႐ွိပံုေျပာပါတယ္။ ေျပာရဦးမယ္။
က်ဳပ္နဲ ့မိေအးက ကေလးေတြ မေမြး ခင္ထဲက သူဘာသာ ကိုယ့္ဘာသာ မခြဲပဲ ဘာသာေရး နဲ ့ပတ္သက္တဲ့ ထံုးတမ္းစဥ္လာေတြ အကုန္လုပ္ေပးဖို ့ သေဘာတူထားခဲ့တယ္။ သူတို ့ၾကီးမွ သူတို ့ၾကိဳက္တဲ့ ဘာသာယူပါေစ ဆိုျပီးေတာ့ေပါ့။
ဒီတစ္မိုး စပါးေပၚတာ နဲ ့႐ွင္ျပဳနားသပြဲ လုပ္မဲ့အလႈ႐ွင္ေတြ ကလဲမ်ားေတာ့ မိုးမက်ခင္ပဲ အလႈဆိုင္းဝိုင္း အတြက္ စရံသတ္တာတို ့ ၊ ႐ွင္ေလာင္ဝတ္စံုငွားတာတို ့ဆိုတဲ့ ကိစၥေလးေတြ ပုသိမ္ျမိဳ ့ေပၚတတ္လုပ္ျပန္ျပန္လာ ခဲ့တာဗ်ာ။
လူတိုင္းကလဲ က်ဳပ္တို ့ ႏွစ္ေယာက္လုပ္မဲ့ အလႈအတြက္ ထင္ေၾကးအမ်ိဳးမ်ိဳး ေပးလို ့။ ၾကားတာေတာ့ မိေအး ကန္ေတာ့ပြဲ ႐ြက္မ႐ြက္ ေတာင္ ကာလသားေတြ ၾကား အေပ်ာ္တမ္းအေလာင္းအစား လုပ္ၾကတယ္ ဆိုပါ့ပဲ။
မိေအး က လဲ က်ဳပ္မရွိတဲ့ အခ်ိန္ေတြတိုင္း ေခါင္းခုေလး တင္ျပီး ကေတာ့ ပြဲ႐ြက္ဖုိ ့ၾကိတ္က်င့္ေနတာ ဘယ္သူမွ မသိၾကဘူး။ က်ဳပ္ကိုယ္တိုင္ေတာင္ မသိဟန္ ေဆာင္ေနရတာကို။ အဲဒီေန ့ကေလေတြစထန္ လာေတာ့ က်ဳပ္တို ့ျဖင့္မေၾကာက္ေပါင္။ က်ဳပ္တို ့ျမစ္ဝကြ်န္ေပၚေဒ သ အတြက္က မုန္တိုင္း ဆိုတာအထူးအဆန္းမွ မဟုတ္ပဲ။
ဒါေပမဲ့ နည္းနည္းၾကာလာေတာ့ အေျခအေနမဟန္မွန္း ကိုယ္ေစာင့္နတ္က ႏိႈးေဆာ္ဟန္တူပါတယ္။ သားရယ္၊ သမီရယ္ မိေအး ရယ္ ၊ မိေအးတူမေလး ရယ္ေခၚျပီး တိုက္ခံအေဆာက္အဦးလဲ ျဖစ္၊ အျမင့္ပိုင္းလဲ ျဖစ္တဲ့ ဘုန္းၾကီး ေက်ာင္းဘက္ကို ထြက္လာလိုက္တာ ကံေကာင္းတယ္ေျပာမလား ကံဆိုးတယ္ေျပာ မလား။
အခ်ိန္ၾကာလာတာ နဲ ့အမွ် မုန္တိုင္းအားေကာင္းလာပံုးမ်ား က်ဳပ္ျဖင့္ကမၻာပ်က္တယ္ ဆိုတာ ဒါပဲ ေနမယ္ လို ့ေတြးမိတယ္။ ကေလးေတြ ရဲ ့ငိုသံေတြ၊ သြပ္မိုးေတြ လြင့္သြားတဲ့ အသံေတြ ၊ တဲျပဳိတဲ့ အသံ၊ အပင္လဲတဲ့ အသံေတြနဲ ့ က်ေနာ္ ဘဝတစ္ေလွ်ာက္လံုး ေၾကာက္စရာ အေကာင္းဆံုးဆိုတာ ေတာင္ ဒီေလာက္ေၾကာက္ဖို ့အေကာင္းဆံုး လို ့ထင္မွတ္ ထားတဲ့ ဟာေတြ အားလံုး ရယ္စရာေတြ ျဖစ္ကုန္တယ္ ေျပာလို ့ရပါတယ္။
ဒီလိုနဲ ့ တစ္ေလာက လံုးဝုဝုန္းဒိုင္းက်ဲေနတဲ့ ကာလၾကီး အျပီးမွာေတာ့……..ပထမဆံုး သတိထားမိတာ ဆာေလာင္လို ့ငိုေနတဲ့ ကေလးငယ္ေတြ ရဲ ့အသံ။ ျပီးေတာ့ မိေအး ရဲ ့ “မုန္တိုင္းရဲ ့အေပၚမွာ ဘုရားသၡင္႐ွိပါတယ္၊
သခင့္လက္ထဲ့မွာ က်မတို ့ဘဝကို အပ္ႏွံထားပါတယ္ အာမင္” ဆိုတဲ့ အသံ ။
အဲဒီအသံေတြ ရဲ ့ေနာက္မွာ စိုးရိမ္စြာ ၾကည့္လိုက္မိ တာ သမီးနဲ ့သား ၊ ျပီးေတာ့ မယ္ေအးတူမ။ သမီးနဲ ့သားကို ေငးေၾကာင္ေနတဲ့ မ်က္လံုးေတြ ေအာက္မွာ ေျခာက္ေသြ ့ေနတဲ့ မ်က္ရည္စီးေၾကာင္းေတြ နဲ ့အတူေတြ ့လိုက္ရလို ့စိတ္ေအး ရေပမဲ့ မိေအး တူမေလးကိုေတာ့ မေတြ ့ဘူး။
အေျခအေနျငိမ္သက္ စျပဳတာနဲ ့ က်ဳပ္တို ့လဲ အိမ္ျပန္ၾကမယ္ဆိုျပီး ကေလးေတြကို မိေအးတစ္ေယာက္ က်ေနာ္တစ္ေယာက္ လက္ဆြဲ ျပီး ထြက္အလာမွာ လဲ က်ေနတဲ့ သစ္ပင္ၾကီး အဲဒီေအာက္မွာ လူေသေကာင္ေတြ ။
ခ်က္ျခင္းပဲ မိေအး နဲ ့ကေလးေတြ ကို ဘုန္းၾကီးေက်ာင္း မွာ ဆက္ေနခဲ့ဖို ့မွာရင္း အိမ္႐ွိရာကို က်ဳပ္တစ္ေယာက္ထဲ ျပန္လာခဲ့တယ္။ ဒါေပမဲ့ က်ဳပ္အိမ္ဘယ္မွာလဲ ဆိုတဲ့ အေမး ကို က်ဳပ္ကိုယ္တိုင္ ကိုယ္ ျပန္မေျဖေပးႏိုင္ခဲ့ဘူး။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေသသြားထက္လူေတြ နဲ ့ ယွဥ္ရင္ေတာ့ က်ဳပ္ တို ့မိသားစုကေတာ္ေသးတယ္ဆို္ရမွာေပါ့။
က်ဳပ္လိုပဲ လူအမ်ားစုလဲ သူတို ့အိမ္ေတြ ကို ႐ွာမေတြ ေတာ့ဘူး။ အိမ္ေတြေနရာမွာ ေရျပင္ၾကီးေဖြး လို ့ ။ အဲဒီရက္မွာေတာ့ ဘုန္းၾကီးက မွ်ေကြ်းတဲ့ အစားေလးေတြ ပဲ အားလံုးမွ် စား ရင္း က်ဳပ္တို ့အားလံုးေနၾကရတာေပါ့။
က်ဳပ္လို ေတာကတက္လာတဲ့လူ စစ္သားလူထြက္ အတြက္ အေရးမၾကီးေပမဲ့ မိေအး နဲ ့ကေလးေတြ အခုလိုစားေနရတာ ၾကည့္ျပီးက်ဳပ္ေတာ့ လံုးလံုးစိတ္မေကာင္းဘူး။ အဲဒီ အိပ္မက္ဆိုးၾကီး အျပီးႏွစ္ရက္သံုးရက္႐ွိေတာ့ ရန္ကုန္က လူေတြေရာက္လာတယ္။ ဒါေပမဲ့ က်ဳပ္တို ့ ဆီေရာက္လာတဲ့ အခါ ေရဘူးနည္းနည္းနဲ ့ ေခါက္ဆြဲေျခာက္ထုတ္ တစ္ထုတ္စီလား မသိဘူး ေပးႏိုင္တာကလြဲလို ့ ဘာမွလဲ လုပ္မေပးႏိုင္ ခဲ့ဘူး။
က်ဳပ္ သမီးနဲ ့သား ေမာင္ႏွစ္မ ႏွစ္ေယာက္ကလဲ အလႈက်ေတာ့၊ အလႈေရာက္ရင္ စိုတဲ့ စကား ကို ႐ြယ္တူကေလး ေတြၾကားမွာ ေျပာေနဆိုေနတုန္း။
အဲဒီအသံၾကားတိုင္း က်ဳပ္ ႏွလံုးသား ကို အပ္နဲ ့ဆြသလိုပါပဲ။ အဲလိုအခ်ိန္မ်ိဳး မွာ မိေအး အနား႐ွိလုိ ့ လွမ္းၾကည့္မိျပန္ ရင္လဲ မလိုအပ္ပဲ မ်က္လံုးပုတ္ခပ္ပုတ္ခပ္ လုပ္တာကို သတိထားမိတယ္။
က်ဳပ္တို ့ အိမ္အေျခ အေန ၊ လယ&